Een naam die bij voetbalminnend Vlaanderen misschien wel vaker over de tong gaat tijdens een match van de Rode Duivels dan die van Kevin De Bruyne of Eden Hazard, is die van voetbalcommentator Frank Raes. Het Sporza-gezicht haalt al gedurende enige tijd de ergernis op de hals van vele kijkers, en zijn lamentabele prestaties op dit WK hebben daar allerminst verbetering in gebracht. Daarom lijkt het in ieders belang beter om er, en dan nog liever vandaag dan morgen, de brui aan te geven, beste Frank. 

64 is hij ondertussen al; 5 WK’s, 4 Olympische Spelen en 4 EK’s voorzag hij van live-commentaar, en daarbovenop fungeerde Raes als presentator en eindredacteur van talloze sportprogramma’s, zoals Extra Time en Sportweekend. Pakken aan ervaring en een enorme bagage aan voetbalhistorie sleept hij dus mee, laat dat duidelijk zijn. Aan zijn langdurige carrière wil ik hierbij dan ook zeker geen afbreuk doen, laat staan dat dit een vorm van ongefundeerd commentator-bashing is. Echter bezit ook een voetbalcommentator een houdbaarheidsdatum, en bij Raes lijkt die toch al een tijdje te zijn verstreken. Afgebot en geforceerd enthousiasme, vergezochte vergelijkingen, maar voornamelijk pijnlijk veel vergissingen en ronduit flagrante fouten, maken meer dan ooit deel uit van negentig minuten commentaar door Frank Raes. Uiteraard kan je als commentator pakweg Jae-Sung Lee en Sung-Yueng Ki best weleens door mekaar slaan, maar het houdt dan wel weer op wanneer je Pogba en Drogba niet weet te onderscheiden. Ook de uitspraak dat ‘de ramadan afgelopen is en je dat ook wel ziet aan het spel van de Argentijnen’ deed wellicht de wenkbrauwen in menig huiskamer fronsen. Vaak verliest Raes zich ook in onverstaanbaar gemompel wanneer hij nog maar eens afdwaalt in gedachten of in een zeldzaam moment van zelfreflectie een poging onderneemt om een zoveelste fout recht te zetten. Uitermate irritant.

De frappante foutieve informatie die Frank Raes toch wel systematisch op zijn publiek loslaat, vloeit wat mij betreft voort uit een gebrek aan scherpte, misschien wel eigen aan zijn toch wel stilaan gezegende leeftijd. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat het aan een gebrek aan voorbereiding ligt, want elke zichzelf respecterende commentator neemt toch wel de moeite om vooraf eens de openingsmatchen van Argentinië na te gaan, alvorens uit te kramen dat ze sinds 1970 geen openingswedstrijd meer verloren. De Albicelestes verloren namelijk in 1982 van België, toch ook geen fait divers in onze vaderlandse voetbalgeschiedenis. En zo gaat het almaar door en beperken dit soort flaters zich helaas niet tot een eenzame gebeurtenis. Denk bijvoorbeeld maar eens terug aan de kwartfinale van de Europa League van vorig jaar tussen Manchester United en Anderlecht, waarin Raes er plotsklaps helemaal overtuigd van was dat een wedstrijd met verlengingen 110 minuten duurde. Een pijnlijke situatie volgde en Raes werd pas na vijf minuten uit zijn lijden verlost. Hilarische quotes als daar zijn ‘nu moet het toch echt wel bijna gedaan zijn’ en ‘nog een laatste bal naar voren’ waren toen al geschiedenis. Fin soit, de voorbeelden zijn eindeloos.

Nu is het niet allemaal kommer en kwel, en doen quotes als ‘Economides, dat is een zuinige speler’ tijdens Cyprus – België en de old-time classic ‘ja binneuuuuh‘ wel onze linker mondhoek ietwat naar boven gaan. Toch zijn deze opflakkeringen van de vroegere Frank Raes dezer dagen te zeldzaam en haalt ergernis meer dan ooit de bovenhand. Genoeg is genoeg, Frank, hou de eer aan jezelf en beloon je mooie carrière met een welverdiend pensioen, nu je nog over een minimum aan krediet beschikt bij de Belgische voetbalfanaat.

 

Advertenties