U als lezer kan me misschien geen echte Kakker noemen wanneer u het volgende leest, maar ik ben gedegouteerd door wat er momenteel gebeurt in Mechelen. Hoofdcoach Dennis Van Wijk wordt na drie speeldagen de deur gewezen. De man die de club met een doelpunt verschil bijna in eerste klasse wist te houden, wordt zonder pardon niet meer in vertrouwen genomen. Het is onrustig, al jaren, ik heb het tegenwoordig nooit meer anders geweten. En dat gaat veel verder dan wat er op het veld plaatsvindt. KV Mechelen is niet meer mijn Malinwa. 

Ja, ik heb de uitspraak van Fred Vanderbiest over de verloren wedstrijd tegen Lommel verdraaid in de titel. Hij heeft tenminste nog het karakter om te zeggen waar het op staat, via alle mediakanalen en recht in het gezicht van het bestuur. Daarom dat ik het citaat gebruik, weliswaar in een andere context, maar ik deins niet terug om m’n zegje te doen over m’n geliefde club. Met pijn in het hart schrijf ik dit, toch is het een eerlijk en ongecensureerd gevoel. Fred had het vooral over de sportieve prestatie tegen de Limburgse nieuwkomer in 1B, ik heb het vooral over de club zelf, wat er in de moderne kantoortjes van de nieuwe tribunes gebeurt. Dat vind ik KV-onwaardig. De wonde is diep.

Laat me nog altijd duidelijk zijn dat ik veel respect heb voor de nieuwe investeerders. Zij geven de club de kans om te groeien, infrastructureel en sportief. Dat nieuwe bestuur bestaat ook niet uit buitenlandse, irrationele nitwits, daarvoor ook bedankt. Boven dat respect komt het feit dat ik niet alles wil slikken wat een hogere hand binnen de club te bieden heeft. Ja, zo diep zit het ondertussen. Noem mij iemand die het verleden niet kan loslaten, maar ik ben ervan overtuigd dat de overgrote meerderheid van de Malinwasupporters een geel-rood hart heeft omdat ze verliefd zijn geworden op die warme familieclub Achter De Kazerne. Dat warme karakter, dat al meer dan een eeuw lang aan mijn club wordt gelinkt en waar ik zo trots op ben, ebt naar mijn gevoel en teleurstelling sinds de modernisering geleidelijk aan weg.

Deze droefenis is het resultaat van opgehoopte frustraties die gegroeid waren door veranderingen binnen de club. U kan ze geweldig, vooruitstrevend en revolutionair vinden, ik niet. Ik word er helemaal niet warm van, omdat ik me zorgen maak om de club. Bij de abonnementenverkoop van begin dit seizoen werden er een aantal nieuwe features voorgesteld, aanvullingen bij het abonnement. Bij aankoop van je seizoenskaart kon je er een aantal opties bij nemen, zoals de Member 25. Dat membership kost 25 euro en het geeft je een aantal ‘voordelen’, zoals een doos met gadgets, een verjaardagskorting in de fanshop, een paar gratis tickets en vooral, niet te vergeten, een speciaal logootje op je seizoenskaart om te laten zien hoe een goede supporter je bent. Niet meer dan goedkope marketing die je toch verkocht krijgt, want ja, wie loopt daar nu niet warm voor, hé? Dit is het begin van verschillende memberships, zoals in de Premier League, waarbij je al moet dokken om een extra ticket te kopen.

Nog zo’n feature is de toegang tot de Grand Kavée. Vorig seizoen was dat het chique café in de nieuwe tribune waar genodigden en zakenpartners gingen eten en drinken voor en na de match. Nu die mensen dit seizoen naar de nieuwe hoofdtribune verhuizen, komt dat vrij. Bij de afbraak van de oude tribune ging ook het supporterscafé ‘De Nieuwe Kantine’ weg. Daarom werd er gezegd dat de Grand Kavée het nieuwe supporterscafé ging worden, tot groot jolijt van de trouwste Kakkers, want de geest van ‘De Nieuwe Kantine’ mag het stadion nooit verlaten. Wel dus. Om in de Grand Kavée toegang te krijgen, moet je 100 euro meer bovenop je abonnement betalen. En de gewone supporter blijft aan de toog onder de grijze, betonnen tribunes staan, behoorlijk koud in de winter zelfs. Geen zorgen, want er is al een verwarmingsinstallatie geïnstalleerd. Maar ‘De Nieuwe Kantine’ zal nooit meer herrijzen.

Het zijn die dingen die mij echt doen twijfelen, tot woede toe. De club commercialiseert, en wij moeten mee. Ik voel me als een melkkoe van m’n eigen liefde, gelukkig dat het ratio me daarin tegenhoudt. Afgelopen wedstrijd tegen Lommel, de tweede meest bezochte wedstrijd in België in dat weekend, de eerste thuismatch na meer dan vijf maanden, afgegaan. En alsof er niet meer miserie kon bijkomen, alle consumpties zijn met 0,10 euro opgeslagen. Als het sportief heel wat minder gaat en het merendeel van de supporters zich een appelsien die wordt uitgeperst voelen, kan je best geen 2,60 euro vragen voor een bekertje bier. Is het omdat we er minder snel mee zouden gooien dan? Hou toch op. Het stadion moet afbetaald worden, maar wat met die obligaties dan? Genoeg supporters en derden hebben obligaties gekocht om dat neer te zetten, dan heb je onze 0,10 euro helemaal niet nodig. Of is het om die obligaties terug te betalen? Laat de gewone supporter er maar voor opdraaien.

Het gaat hier nu allemaal over geld, is dat echt het belangrijkste? Nee, ik heb ook nog steeds mooi mijn abonnement gekocht en mijn colaatje gedronken na de wedstrijd. Maar dat geld heeft nooit tot de identiteit van Malinwa behoord, wij waren nooit een product, terwijl het de laatste maanden steeds meer de bovenhand neemt. Met het ontslag van Van Wijk steekt er zich een nieuwe frustratie de kop op, de laatste druppel die deze column heeft ontwikkeld. Het voelt niet meer als mijn club, niet meer als de familieclub waar ik mijn eerste wedstrijd als tienjarig snotaapje heb beleefd. Het is een ‘grote’ club geworden in tweede klasse, die momenteel voorlaatste staat in de stand. 1B is geen lachertje, want zelfs met de vedetten in onze kern valt er niet te domineren tegen de muren van tweede klasse. Sportief gezien is het een kraker en als je erin kapot bijt kom je nergens. Daarom heb ik besloten om niet meer mee te gaan op verplaatsing tot het beter wordt. Als studentje kost dat ook weer een extra cent, terwijl je een hele dag verspeeld. Zeker op de terugweg van Roeselare bleef die gedachte door m’n hoofd cirkelen. Die wedstrijden bekijk ik wel in een gezellige Mechelse kroeg zoals O’Fiach. En voor u me het verwijt, aan die laatste zin verdien ik geen rotte cent.

Toch heb ik al gezegd: op 2 september zullen we er weer staan, in de volgende competitiematch in eigen huis tegen Tubeke. Zelfs over die bekermatch die er nog tussen valt, twijfel ik aan m’n aanwezigheid. Ik herken alleen mijn KV op de tribunes, tussen de duizenden fans. Die mensen staan recht tegenover de lederen stoeltjes van de bestuursleden aan de overkant van het veld. Oog in oog, letterlijk. De massa zal de strijders op het veld toeschreeuwen, want dát is Malinwa. Ik heb het al zo vaak gezegd in m’n columns, maar de passie en strijd van de supporters moeten nu een voorbeeld worden voor het bestuur. Ze zullen het wel zien, en vooral horen.

Advertenties