Na het droomseizoen ‘17/’18 is het ‘back to reality’ voor Burnley. Na een mislukte Europese campagne en poging tot een iets meer aanvallende aanpak van Sean Dyche is de toon gezet. Het dreigt een grijs seizoen te worden, en een verlengd verblijf in de Premier League is tot laat in het seizoen geen zekerheid. Na de jaarwende komt Dwight McNeil opduiken, een jeugdproduct die de ploeg nieuwe energie geeft.

Tussen eind vorig seizoen en eind september mag de 19-jarige vleugelspeler amper vijf keer opdraven. Dit is echter telkens summier en lijkt eerder uit noodzaak, verdeeld over de Premier League, Europa League-voorrondes en de Carabao Cup. Zijn enige echte kans krijgt hij thuis tegen Manchester United, de club waar McNeil tot zijn veertiende actief is.

Een doorbraak in de kerstperiode is geen cadeau
Door opeenvolging van confrontaties tijdens de kerstperiode zijn de Engelse clubs gedwongen om optimaal gebruik te maken van de volledige kern. Dit betekent dat jonge talenten en mindere goden enkele kansen krijgen. Dwight McNeil hoort bij die eerste categorie. Zijn winter wordt geopend met een cameo van een half uur tegen Everton voor eigen publiek.

Het kalf is al verdronken, Everton leidt met 1-3. McNeil maakt zijn optreden en krijgt zijn kans om te tonen wat hij in zijn mars heeft. Tot scoren komt hij niet, een assist komt er ook niet van, Everton wint zelfs nog met 1-5, maar hij toont wel zijn potentieel. Dat was genoeg voor Dyche om de telg een basisplaats te geven vier dagen later tegen West Ham United. Burnley grijpt de stier bij de horens en opent de score na amper een kwartier. McNeils energie geeft de ploeg een creatieve uitlaatklep die The Hammers niet hadden verwacht. Met zijn snelheid en balvastheid geeft hij Antonio meer dan eens het nakijken, en weet hij de score te verdubbelen na een half uur.

Na een geslaagde eerste basisplaats voor eigen publiek smaakt het naar meer. Zowel de fans als Sean Dyche zijn onder de indruk. Op twee januari staat hij wederom aan de aftrap, dit keer tegen de gedoodverfde degradant Huddersfield Town. Met een assist kan hij opnieuw terugblikken op een geslaagde wedstrijd die op 1-2 eindigt. De toon is gezet voor de rest van het seizoen. Tegen Cardiff levert hij zaterdag zijn laatste huzarenstukje af. Met een scherp aangesneden hoekschop vindt hij Chris Wood voor het openingsdoelpunt, en vlak voor affluiten geeft hij na een knappe rush opnieuw een goede voorzet naar zijn Nieuw-Zeelandse spits. Door klungelig wegwerken van de Welshe verdediging belandt de bal alsnog bij Wood, die voor de tweede keer op aangeven van McNeil scoort.

Godsgeschenk voor Burnley, lijkt al klaar voor stap hogerop
De in Rochdale geboren flankspeler voetbalde dit seizoen al knappe cijfers bij elkaar. Na zestien keer aan de aftrap te verschijnen kan hij drie doelpunten en vijf assists voorleggen. Dit zijn knappe cijfers voor iedere jonkie, maar binnen een pragmatische selectie als die van Burnley is het wel vrij uitzonderlijk. Hij legt ook zeer veel maturiteit en discipline aan de dag, wat van hem nu al een ruwe diamant maakt waar grotere clubs naar zullen kijken.

Efficiënt is hij wel. Alle vijf de grote kansen die hij tot nu toe creëerde zijn één voor één omgezet in een doelpunt. Burnley is een ploeg die het balbezit aan de tegenstander laat. Dyche zoekt graag via lange passes door de lucht zijn spitsen op de counter, maar McNeil geeft de ploeg een nieuwe optie. Sinds zijn optreden wordt voornamelijk de linkerflank opgezocht, waarbij McNeil hofleverancier moet zijn voor het spitsenkoppel. Met 22.5 passes per match, waarvan 77.5% aankomt, is hij een efficiënt afspeelpunt voor zijn ploeggenoten.

Hij verliest amper één (!) keer per match het balbezit. Door altijd de beste optie te kiezen geeft hij zijn ploeg zekerheid, terwijl hij telkens streeft naar diepgang in zijn spel. Dit wordt bevestigd door zijn anderhalve sleutelpass per confrontatie. Hij kan hetzelfde aantal schoten per wedstrijd voorleggen. Mede dankzij het vertrouwen van zijn oefenmeester kan hij zich na verloop van tijd ook ontwikkelen als vaste hoekschopnemer, waar hij telkens voor gevaar zorgt.

Die maturiteit toont hij echter vooral in verdedigend aspect. Per wedstrijd kunnen The Clarets rekenen op anderhalve geslaagde tackle en één gevaarlijke fase die hij succesvol kan ontzetten. Elke twee wedstrijden is hij dan weer goed voor een geslaagde interceptie. Het feit dat hij ‘maar’ 0,7 fouten per wedstrijd maakt, ligt aan het feit dat Burnley in een laag blok voetbalt. Ploegen die hoog druk zetten, maken doorgaans meer fouten via aanvallers. Bijvoorbeeld Harry Kane en Raheem Sterling maken net iets meer dan één fout per wedstrijd, terwijl Alexandre Lacazette van Arsenal zelfs aan anderhalve fout zit. (Statistieken: WhoScored)

Wellicht blijft hij nog een seizoen in Lancashire om te bevestigen, maar de scouts en technische directeurs van (sub)toppers zullen alleszins een oogje op hem houden. Gareth Southgate, bondscoach van The Three Lions, is alvast onder de indruk. Tijdens de interlandbreak in maart werd hij opgeroepen voor de U21-selectie, maar hij kreeg onmiddellijk ook de kans om zich bij de hoofdploeg te bewijzen in trainingssessies.

Advertenties