Om Guy Hellers één van mijn jeugdidolen te noemen gaat misschien wat ver. Het was wel een voetballer die mij altijd intrigeerde. Hij was een Luxemburger en ik wist vroeger niet beter dan dat Luxemburgers eigenlijk helemaal niet konden voetballen. Die verloren namelijk altijd. Guy Hellers logenstrafte dat vooroordeel. Hij kon wél voetballen. Met zijn blonde wapperende manen ging hij bovendien altijd voorop in de strijd en gaf hij zeventien seizoenen lang alles voor zijn club Standard.

Jammer genoeg heb ik hem nooit in het echt kunnen zien spelen. Maar als vaste volger van Sportweekend op de BRT zag ik hem wel elke zondagavond op televisie. Twee jaar geleden zag ik hem pas voor het eerst in levende lijve. Op gepaste afstand. Ik op de derde ring van T1 op Sclessin en Hellers op het midden van het terrein, vergezeld door zijn kinderen. Na jaren van afwezigheid keerde de voormalig publiekslieveling terug naar Luik voor een huldiging en het verrichten van de aftrap tegen Waasland Beveren.

Zeventien

Als zeventienjarige snotneus jaar klopte Guy Hellers voor het eerst op de poort van Sclessin. Zoals wel meer Luxemburgse talenten heeft hij zijn opleiding genoten bij het Franse FC Metz. In 1983 zoekt Hellers het hogerop en maakt hij de overstap naar Luik. Standard hoort op dat moment nog bij de top van Europa. Een jaar eerder nog speelde het de Europa Cup II-finale tegen Barça.

Hij zal er maar liefst zeventien seizoenen deel uit maken van het eerste elftal en uitgroeien tot kapitein en boegbeeld van de ploeg. Zeventien seizoenen voor de Rouches, dat zijn bijna vijfhonderd officiële wedstrijden. Het zijn er 481 om precies te zijn. Daarvan speelt hij er 383 in de competitie en daarin is Guy Hellers goed voor dertig doelpunten. In de Beker van België komt hij in 63 matchen (met 7 goals) uit voor Standard.

In 1993 wint Hellers de enige hoofdprijs uit zijn carrière. In de finale van de Beker weet hij met Standard Sporting Charleroi met 2-0 te verslaan. Die jaargang speelt hij in een team met o.a. Gilbert Bodart, Marc Wilmots, Régis Genaux, Philippe Leonard, Mircea Rednic en het Hollandse duo Frans van Rooij en Henk Vos. Arie Haan is zijn trainer.

Witte raaf bij de Rode Leeuwen

Bij Standard is Hellers onomstreden, en dat is hij uiteraard ook in de nationale voetbalploeg van Luxemburg. In het gezelschap van deze Roude Léiwen is hij pas echt een witte raaf. En, gelet op de kleur van zijn haardos, niet alleen in spreekwoordelijke zin. Guy Hellers is verreweg de beste Luxemburgse voetballer van zijn generatie.

Internationale overwinningen van Luxemburg waren toen een nog grotere zeldzaamheid dan nu. Met zijn winnende treffer in de interland tegen Tsjechië in 1995 kroont Guy Hellers zich tot Held van het Groothertogdom. Door deze overwinning eindigt de dwergstaat voor het eerst in de historie niet op de laatste plaats in de kwalificatiegroep. In totaal komt Hellers tot 55 interlands, waarin hij tweemaal het doel van de tegenstander weet te vinden.

Vertrek met slaande deuren

Guy Hellers groeit tijdens zijn Standard-jaren uit tot een clubicoon. De nodige dosis grinta, altijd alles geven en nooit zonder nat shirt en modder op de short van het veld. Dat is wat ze graag zien in Luik. Hellers blijft Standard trouw, ook in de jaren dat de club sportief afglijdt. Totdat het in september 1999 helemaal mis gaat. De spelersgroep is trainer Tomislav Ivić kotsbeu. In de wedstrijden tegen Gent (0-2) en Genk (0-4) wordt de Kroatische coach door de voltallige selectie in de steek gelaten, met twee dramatische nederlagen tot gevolg.

Als kapitein gaat Hellers namens de spelersgroep het gesprek aan met Ivić en Luciano d’Onofrio, die als spelersmakelaar een grote invloed heeft bij de Rouches. Het gesprek eindigt in een fikse ruzie en enkele dagen later krijgt Hellers te horen dat hij moet opkrassen. Zogenaamd “in goed onderling overleg”. De onvrede in de spelersgroep blijft doorsudderen en enkele weken na de clash met Hellers biedt Ivić notabene zelf zijn ontslag aan. Hij wordt opgevolgd door zijn assistent Jean Thissen, maar de toon is gezet. In de winterstop zullen ook de gebroeders Mpenza de deur van Sclessin achter zich dicht trekken. Ivić keert aan het einde van het seizoen speciaal voor de bekerfinale terug in zijn functie. Die finale verliest Standard vervolgens met 4-1 en niet veel later zal Ivić definitief verkassen.

Dudelange

Na zijn vertrek uit Luik wordt Guy Hellers met open armen ontvangen in zijn thuisland. Hij speelt nog een seizoen voor F91 Dudelange, om daarna, op zevenendertigjarige leeftijd, zijn voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. De Luxemburgse voetbalbond hengelt hem vlug binnen en de voormalig aanvoerder van de nationale ploeg begeleidt enkele jaren de jeugdteams van de U15 tot en met de U21. Eind 2004 wordt hij gevraagd de Deen Allan Simonsen op te volgen bij de nationale A-ploeg. Maar liefst zes seizoenen bekleedt hij die functie, maar in 2010 vindt Hellers het welletjes. Hij draagt zijn taken over aan Luc Holtz, die tot op de dag van vandaag nog steeds de bondscoach is van het Groothertogdom.

Hellers keert terug naar Dudelange en wordt daar Sportief directeur. Zijn kennis en kunde moeten meehelpen de club verder te professionaliseren. Behalve Sportief directeur is Hellers in de periode tussen 2011 en 2016 ook nog directeur van de jeugdacademie van Dudelange. Tussendoor is hij ook nog een seizoen trainer van het eerste elftal.

GUY HELLERS

Geboortedatum: 10 oktober 1964 in Luxembourg *** Positie: defensieve middenvelder *** Clubs jeugd: US Bascharage Kaerjeng en CS Hollerich *** Clubs carrière: 1980-1983 FC Metz, 1983-2000 Standard de Liège, 2000-2001 F91 Dudelange *** Carrière trainer: 2002-2006 Luxemburg U15, U17, U19, U21, 2006-2010: Luxemburg nationale team, 2010-2016: trainer/technisch directeur F91 Dudelange *** Palmares: 1x Beker van België (1993), 2x Sportman van het Jaar (1990, 1995), 7x Luxemburgs voetballer van het jaar (Monsieur Football in 1984, 1986, 1991, 1992, 1993, 1995, 1997) *** interlands: caps/doelpunten: 55/2

Na zijn vertrek bij Dudelange is hij tot juni 2019 columnist bij het serieus te nemen dagblad Le Quotidien. Elke woensdag geeft hij in zijn column Le Carré zijn visie op het voetbal in binnen- en buitenland. Daarnaast is hij betrokken bij de Sportdienst van de gemeente Dudelange, waar hij het sporten promoot onder met name scholieren en waar hij werkt aan het gemeentelijk sportbeleid van de toekomst. Hellers, inmiddels vijfenvijftig jaar, staat wel nog steeds open voor een functie in het voetbal.