Ook in de landen om ons heen heeft voetbal de bevolking in haar macht. Zo kent ieder land wel zijn Old Firm, El Classico, De Klassieker of een Kohlenpott. Maar hoe wordt dit beleefd door de diverse supportersgroepen? Want als je voor de één bent, dan haat je de ander…

 
Laten we eens beginnen in de Balkan. Rode Ster tegen Partizan in Belgrado mondt vaak uit in veldslagen, evenals Fenerbahce-Galatasaray en Lazio versus AS Roma, om er nog maar twee te noemen. Vaak zijn het stedelijke derby’s die ten grondslag liggen aan de typering klassieker. De haat tussen Amsterdam en Rotterdam heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat de uitspelende partij geen supporters meer mag meenemen naar deze wedstrijd. Zorgelijke toestanden, voor wie met zijn gezin eens die voetbalsfeer wil proeven. Maar kan het ook anders?

 
Het begint met wederzijds respect en niet met haat. Ook al heb je helemaal niets met jouw tegenstander, je laat hen wel in hun waarde. Zo was ik vorig seizoen getuige van de Kohlenpott-derby tussen Borussia Dortmund en Schalke 04. Overigens op dezelfde dag dat Feyenoord-Ajax werd gespeeld. Mijn vrouw verklaarde me voor gek dat ik 500 kilometer ging rijden voor “een potje voetbal.” Ik vond het idee zélf zo gek nog niet…

 
We vertrokken vroeg richting de lokale sigarenboer, want zo konden we aan tickets voor de wedstrijd komen. Vlakbij het station konden we onze auto kwijt en zelfs zonder parkeergeld te hoeven betalen. We blijven tenslotte Nederlanders. Dat was de eerste meevaller van de dag. Al snel kwamen we de eerste geel-zwarten al tegen, maar dat waren bezoekers van een nachtelijk themafeest. Puur toeval dat zij in die outfit rondliepen, maar wie een beetje bekend is met Pokémon weet dat het om Pikachu ging. En zelfs die heeft een uittenue, zo bleek al snel. Óf een verkeerd wasmiddel of onder invloed van andere sfeerverhogende middelen? Dat zullen we nooit weten…

 
Na even een heerlijke Tasse Kaffee, die ook gemakkelijk voor een soepkom had kunnen doorgaan, baanden we ons richting de Hauptbahnhof. Voor ons, als complete vreemdelingen, was het niet zo moeilijk om bij het stadion te komen, want je hoefde alleen maar de grote schare fans te volgen. Eenmaal in de trein werden de liederen aangezwengeld en werd de tegenstander het mikpunt van spot. Duitse humor, zullen we maar zeggen. Men was echter zeer vriendelijk en behulpzaam voor die twee Hollanders, die een beetje verdwaald leken te zijn…

 
Om 13.30 uur betraden we voor het eerste het Signal Iduna Park. Een imposant bouwwerk, waarvan je niet zou zeggen dat hier ruim 81.000 toeschouwers zouden inpassen. Daarvoor maakte het eigenlijk een te knusse indruk. Die Gelbe Wand was al geruime tijd aan hun repertoire begonnen, een stadionconcert van, naar later bleek, vijf uur. Nog twee uur te gaan voor de aftrap…

 
Die Königsblauen betraden het veld onder een striemend fluitconcert. Gelsenkirchen en Dortmund liggen binnen veertig kilometer van elkaar, voor Duitse begrippen zijn dat buren. Het thuisteam werd iets anders onthaald. Vanaf dat moment werd het niet meer rustig in het grote, maar knusse stadion.

 
Net naast de harde kern van BVB mochten wij een zitplaats innemen. Vanaf minuut één werd er een hoog tempo ontwikkeld, maar hierdoor werden er ook veel fouten gemaakt. Dat kwam het kijkspel zeker ten goede. Er ontstond een heerlijke wedstrijd tussen twee rivaliserende ploegen in een orkaan van geluid, zoals men dat maar zelden meemaakt…

 
Qua relletjes heb ik niets gezien. Dat was ik niet gewend tussen twee elkaar zo naar het leven staande clubs. De politie was aanwezig, zij het onopvallend en verder viel op dat de sociale controle in de supportersgroepen erg groot was. Men corrigeert elkaar waar nodig en elk beginnend opstootje wordt zo in de kiem gesmoord…

 
Terug naar de oorsprong: De beleving. In Nederland hebben wij de ziekelijke neiging om onze “helden” compleet af te branden als zij zich in een mindere periode bevinden. Geen besef van historie en traditie en jagend op (opnieuw) korte termijnsucces. In bijvoorbeeld Engeland ligt dat duidelijk anders. Arsenal en Tottenham Hotspur zullen nooit vriendjes worden, maar er is wel wederzijds respect. Oké, ik geef toe dat “hooliganism” is ontstaan in Engeland, maar uitwassen heb je altijd en overal. Het extreme gedrag zal je altijd houden, in iedere supportersgroep. Alleen bij een grotere schare fans kun je dit sneller waarnemen…

 
Als je écht sfeer wilt proeven en terug wilt naar de basis, daar waar het allemaal om is begonnen, moet je eens wedstrijden bezoeken van kleinere clubs. Het Spaanse voetbal herbergt leuke kleine clubs, die zo af en toe boven zichzelf kunnen uitstijgen tegen de gevestigde orde. Ook in Engeland is die beleving nog heerlijk puur. Geen Zuid-Europese toestanden, maar gewoon lekker op de tribune tussen het gewone volk, dat nog ouderwets van het spelletje geniet…

 
Ondertussen ben ik thuis, terug van mijn wereldreis vanuit Dortmund. Ik plof om 23.00 uur moe maar voldaan op de bank. “Hoe was het?”, hoor ik aan de andere kant. “Meid, als ik je dat moet vertellen, dan zitten we hier voorlopig nog wel even. Weet je wat? Ik maak er wel een leuk verhaaltje van en dat zal ik je dan voorlezen voordat we gaan slapen.”

André van der Voort