Een problematiek totaal negeren of gewoon aanhalen en geen oplossingen bieden is iets wat meer en meer gebeurt binnen de wereld van de columnisten. Nog zo’n prachtig voorbeeld: op 21 november verscheen er een opinietekst in De Standaard, geschreven door Luc Van Doorslaer, gaande over de gokkwestie binnen de voetbalsamenleving. Alleen maakt hij er geen echt probleem van, hij vertelt zelfs dat gokken vanzelfsprekend is. Totale onzin. Dit thema is uit de actualiteit getrokken en totaal van de pot gerukt door het schandaal met Olivier Deschacht. De auteur verdedigt niet alleen Deschacht, maar praat het gokken ook helemaal goed. De titel van zijn tekst luidt dan wel weer vanzelfsprekend ‘Kuddegeest in de kleedkamer’, waarmee hij deze problematiek nog eens extra verdedigt.

Cynische reclame voor gokwebsite Unibet die perfect past binnen dit onderwerp. In de column van Van Doorslaer komen een aantal opvallende uitspraken voor die moeilijk te slikken zijn voor de echte voetballiefhebber. Supporters van Anderlecht zullen er misschien wel iets beter mee om kunnen gaan, omdat ze hun cultheld Olivier Deschacht willen verdedigen natuurlijk. De auteur verdedigt niet alleen Deschacht, maar veralgemeent de hele kwestie.

Zo vertelt hij als eerste vier woorden in zijn inleiding dat vrijwel elke profvoetballer gokt. Ik ben er vast van overtuigd dat er nog een aantal snuggere mannen in de wereld van professioneel voetbal zitten die geen gokje wagen. Je zou ongelooflijk dom moeten zijn om te gokken op voetbalwedstrijden, zeker als profvoetballer. Ervaren spelers zijn degenen die het beste weten dat alles kan gebeuren in een wedstrijd, waardoor die vijftig euro die werd ingezet helemaal niks meer waard is binnen de minuut. Verder zit voetbal op een piek van zijn populariteit en de media-aandacht voor deze sport is nog nooit zo groot geweest, ook tijdens de werkweek, wanneer er amper wedstrijden worden gespeeld. Als profvoetballer weet je dat de spotlights altijd op jou staan gericht, ook naast het veld. Wat je potentieel fout doet als speler, staat enkele uren later in het nieuws. Waarom zou men dan gokken als je dat gegeven kent en helemaal zelf in handen hebt? De drang? De nieuwsgierigheid? Ik zie dat niet als een excuus, terwijl dat wel wordt toegestaan. Spelers moeten slimmer zijn dan dat. Als je dat niet doet, dan kan je ook zelf de gevolgen dragen van bikkelharde kritiek en een mogelijk ontslag bij je club.

Vervolgens gaat de auteur een stapje verder. Hij probeert namelijk de hele problematiek goed te praten door een grens te trekken. “De grens zou kunnen zijn: niet op je eigen wedstrijd, en al zeker niet op je eigen nederlaag”, dit is wat er letterlijk in de column geschreven staan. Ronduit schandalig toch. Helaas telt het principe: een grens is gemaakt om ze te overschrijden. Zo’n grens zal ‘matchfixing’ alleen maar vergroten. Voor de lezer die niet bekend is met deze term, matchfixing is een van de meest corrupte zaken in het voetbal. Daarbij zal de speler nooit voluit gaan in beslissende fases met verlies van de bijhorende ploeg tot gevolg. Men zal niet meer gokken op eigen wedstrijden, maar wel op anderen waar er toevallig een vriend van je speelt die het klusje voor jou zal kunnen klaren tegen een procentje van de winst. Gewoon verbieden die handel. Profvoetballers niet meer laten gokken op voetbalwedstrijden en een proper, eerlijk en anti-corrupt voetbalwereldje creëren. Iedereen zal daar beter door worden. De spelers, supporters, sponsors en ga zo maar door. Je moet je eens inbeelden hoe de sponsors van Deschacht zich moeten voelen op dit moment. Ik denk niet dat dit schandaal veel aan je naamsbekendheid zal bijbrengen, tenzij slechtere verkoopcijfers natuurlijk.

Om af te sluiten geeft Van Doorslaer een veeg uit de pan naar de huidige voetbalsamenleving. Hij beschrijft het als het normeloze voetbalwereldje waar gokken vanzelfsprekend is. Ik vind het spijtig en beledigend dat hij dit woord moet gebruiken voor iets waar ik als fervente voetbalsupporter elke dag mijn levenslust in vind. Dit komt doordat voetbal bezig is aan een revolutie waar heel veel mensen, onder andere mezelf, veel kritiek op kunnen vellen. Het gaat over de commercialisering van een aantal merken die dat willen doen via de prachtige sport van voetbal. Dat zijn zaken die helemaal niks te maken hebben met voetbal, zoals gokwebsites en alcoholmerken. Ik snap wel dat er sponsors nodig zijn binnen het voetbal, maar men moet selectiever worden. Reclame op alcohol en kansspelen is al heel streng, terwijl ik daar heel weinig van merk als ik een wedstrijd ga bekijken. Aan veel stadions in België staat momenteel voor de wedstrijd een aantrekkelijk busje van de gokwebsite Unibet, waar je een gokje kan wagen voor de wedstrijd die je op het punt staat te bekijken. De lokroep op het gokken van voetbalwedstrijden is nog nooit zo groot geweest en dat moet drastisch veranderen. Waarom wordt dat niet gedaan? Geld. En daar draait het allemaal om. De bedragen die onder andere clubs van zo’n bedrijven krijgen is veel groter dan bijvoorbeeld sportmerken, omdat de winst natuurlijk veel hoger is.
Nog steeds vind ik niet dat ons voetbalwereldje normeloos is geworden. Als er zo’n schandaal Deschacht in de media verschijnt, wordt er meteen hard ingegrepen door zowel de voetbalbond als de club met straffen zoals geldboete, schorsing of zelfs regelrecht ontslag bij de club. Neem het voorbeeld van Joachim Van Damme. Enkele jaren geleden werd hij betrapt op gebruik van cocaïne bij een dopingtest na een wedstrijd. Hij ontkende, maar zijn club KV Mechelen ontsloeg hem meteen. De voetbalwereld is hard, maar als je niks verkeerd doet en goed speelt, is het de mooiste job dat je kan hebben.

Tot slot wil ik vermelden dat deze commentaar op alle sporten kan gebruikt worden. Voetbal is nu eenmaal hetgeen waar ik het meeste belang aan hecht. Ook basketbal, tennis en zelfs golf hebben met dezelfde problematiek te maken en dezelfde oplossingen kunnen van toepassing zijn. Ik heb maar één boodschap: wees slim, ban de gokindustrie uit deze mooie sport en ‘make football great again’!

Nick L’heureux