René Weiler streek midden juni neer op Anderlecht om aan een loodzware en ondankbare taak te beginnen, namelijk Anderlecht meteen kampioen maken met een volledig nieuwe ploeg. Nu zijn we een half jaar verder en maken we de balans op van het vernieuwde Anderlecht met aan het roer René Weiler.
Herman Van Holsbeeck en Anderlecht gingen na de verloren play-offs van het seizoen 2015-2016 op zoek naar een nieuwe trainer. Deze coach moest Anderlecht meteen de Champions League insturen via de voorrondes, kampioen spelen en liefst ook de beker winnen. Dit verlanglijstje van doelstellingen is ieder jaar op Anderlecht hetzelfde, allicht was het dit jaar één van de zwaarste opdrachten van de laatste tien jaar op Anderlecht om dit lijstje draadwerkelijk te halen. De nieuwe coach stond dus voor een loodzware en zeer ondankbare taak.
Ten eerste had Anderlecht een specifiek type trainer voor ogen om Besnik Hasi op te volgen. Er kwamen veel namen in de pers, maar concreet werd het nooit. Iedereen met een paars-wit hart bleef op zijn honger zitten want de aankondiging van de nieuwe coach was duidelijk nog niet voor meteen. De namen die circuleerden waren onder andere Hein Vanhaezenbroeck, Roberto Martinez… Allemaal grote namen die de kleedkamer terug op orde zouden kunnen brengen. Uiteindelijk begon Sporting Anderlecht aan de voorbereiding zonder T1 en T2… Nicolas Frutos begon dan maar als noodoplossing aan de voorbereiding voor de A-kern. Dit is echter zeer frappant, aangezien Anderlecht eind juli en begin augustus aan de voorronde van de (niet te missen) Champions League moest beginnen. Uiteindelijk kwam Van Holsbeeck midden juni met de nieuwe trainer, genaamd René Weiler. Een volledig onbekende naam in het Belgische voetbal met zeer weinig ervaring op het hoogste niveau, een zeer verrassende keuze dus. De Zwitser begon dus zeer laat aan een aartsmoeilijke taak om van een groep individuen een kampioenenploeg te maken.
Weiler had een duidelijke visie en bracht die meteen over tot zijn groep; discipline, werkkracht, mentaliteit… Hij kreeg de opdracht van bovenaf om zijn spelersgroep op te kuisen en hij haalde er de rotte appels uit. Onder andere Okaka, Vanden Borre, Suarez, Nsakala… Ook enkele jongeren de verkeerde mentaliteit werden eruit gegooid; Lukebakio, Bastien, Leya Iseka,… Weiler streefde duidelijk naar een basis om op verder te bouwen. Hij geloofde met 100% in een Defour, Praet, Sylla, Tielemans, Dendonker,… Hij vroeg ook een nieuwe defensieve leider. Deze kreeg hij met De Maio. Echter vertrokken Defour, Praet en Sylla tegen zijn wil. De twee belangrijkste spelers van de ploeg werden hem ontnomen in het midden van de voorbereiding. Ook de nieuwe leider en kapitein De Maio vertrok enkele weken na zijn aanstelling al. Weiler bleef wel nog hopen op de komst van Lombaerts, omdat HVH er zeer zeker van leek te zijn dat die zou komen. Echter verloor HVH de onderhandelingen en werd Spajic maar snel gehaald. Achteraf gebleken een zeer beperkte speler ten opzichte van Lombaerts.
Op het einde van de transferperiode had hij uiteindelijk toch vier transfers die hij zelf wou, namelijk Chipciu, Diego Capel, Teodorczyk en Stanciu. Appiah, Spajic, Hanni en Bruno kwamen op verzoek van het bestuur. Op de laatste dag kreeg hij ook nog Harbaoui, een speler die eigenlijk helemaal niet in zijn visie paste. Bovendien waren de twee beste backs van Anderlecht nog lange tijd out, Najar en Obradovic.
Weiler kreeg dus een valse start cadeau van het Anderlechtbestuur om aan deze onfortuinlijke opdracht te beginnen.
Nochtans begon Weiler met veel aanzien aan het nieuwe seizoen. Zijn ploeg bracht aanvallend voetbal met zeer hoge pressing en met Hanni en Tielemans in een hoofdrol. Bovendien deed hij ook enkele zeer goede tactische zetten. Bijvoorbeeld Europees maakte Anderlecht het zeer belangrijke uitdoelpunt in Rostov dankzij een ingestudeerde hoekschop. Uiteindelijk werden ze op Anderlecht uit de voorrondes gekegeld, al bleek achteraf dat Rostov een zeer degelijke tegenstander was na overwinningen tegen Ajax en Bayern München. Ook won hij op de tweede speeldag meteen met 5-1 van Kortrijk, een uitslag die al maanden niet meer op het scorebord stond in het Astridpark. Op speeldag 5 werd RSCA op eigen veld in de eerste helft zoek gespeeld door een sterk Gent met Kums en met een ijzersterke Simon in de hoofdrol. Weiler anticipeerde in de tweede helft door Acheampong als rechtsback te zetten tegenover Simon en dwong zo een punt af. De week erop speelde Anderlecht tegen Charleroi een bijna perfecte tweede helft en leek Anderlecht vertrokken te zijn met de duurste aankoop ooit, Nicolae Stanciu.
Echter kreeg Anderlecht een dip, na het vertrek van Praet en Defour stonden de vervangers niet op. Stanciu, Hanni, Chipciu en Bruno konden de verwachtingen niet inlossen. Bovendien vielen Deschacht en Appiah voor een tijdje uit en moest Weiler verder met de tactisch onvatbare Acheampong, youngster Appiah en onzekere Nuytinck. Wat ook niet vergeten mag worden, is dat achter deze onervaren defensie een zeer jonge doelman stond die een clubmonument als Silvio Proto moest vervangen. Davy Roef toonde dat hij een uitstekende doelman is, maar had nog te veel hoogtes en laagtes in zijn spel. Hiermee verloor Anderlecht op eigen veld van Westerlo, wat garant staat voor crisis in het Astridpark. Ondanks een overwinning op aartsrivaal Standard was de storm niet gaan liggen. Anderlecht had het duidelijk zeer moeilijk met deze nieuwe, onervaren ploeg en bracht slecht voetbal zonder identiteit. Anderlecht lijkt na twee jaar wankelen nog steeds geen meter verder te staan. Er komt zeer veel kritiek van buitenaf op René Weiler en Anderlecht. Na een 1 op 9 tegen W-Beveren, Oostende en Zulte-Waregem en een uitschakeling in de beker leek Weiler al lichtjes richting de uitgang geduwd te worden. Een week later won Weiler met 7-0(!) van Moeskroen en plaatste Anderlecht zich ook Europees. Achteraf gaf Herman Van Holsbeeck toe dat Weiler hier zijn vel maar op het nippertje had gered.
Toeval of niet, maar deze redding liep samen met de terugkomst van Obradovic en Najar. Ook leek Stanciu er eindelijk door te komen. Dit gepaard gaande met de uitstekende vorm van de gouden Teodorczyk stevende Anderlecht af op een 16 op 18 in de laatste wedstrijden voor de winterstop. Echter de belangrijkste verandering voor deze 16 op 18 is de zeer solide defensie. Boeckx die de rust terug brengt, Nuytinck en Kara die een zeer hecht duo vormen dat amper kansen weggeeft en de voetballende impulsen van Najar en Obradovic. Weiler lijkt de trein eindelijk aan de praat gekregen te hebben en moet zich nu bewijzen door een succesvolle winterstage af te werken.
We kunnen concluderen dat Weiler met een Europese overwintering en een tweede plaats op twee punten van de leider het zeer behoorlijk gedaan heeft. Hij heeft geen geweldige kern cadeau gekregen van het bestuur en kreeg te kampen met veel blessures van basisspelers (Appiah, Najar, Obradovic, Deschacht, Chipciu…) Echter zullen er enkele spelers de komende maand vertrekken naar de Afrika Cup (Acheampong, Hanni, Kara) en zal dit hopelijk voor de club niet te zwaar doorwegen in de resultaten. Het bestuur van Anderlecht moet maar eens eerst naar zichzelf kijken voordat het de trainer, die ze zeer vreemd kozen, beginnen te bekritiseren. Zo zouden ze bijvoorbeeld zichzelf eens mogen afvragen hoe het komt dat Anderlecht, met het kleinste stadion van de G4, zijn stadion niet eens vol krijgt…
Door Fans Voor Fans 