Crystal Palace postte tijdens de voorbije interlandbreak een leuk artikel op zijn clubwebsite: How a Palace star led the line for England’s first international. Daarin reizen we terug naar de oertijd van het voetbal, meer bepaald naar het jaar 1872. Op zaterdag 30 november 1872 werd op Hamilton Crescent, in het hinterland van Glasgow, de eerste door de FIFA erkende interland gespeeld tussen Schotland en Engeland. Tussen 1870 en 1872 hadden de landen elkaar al vijf keer ontmoet in Londen, maar die wedstrijden werden door de FIFA niet erkend aangezien niet altijd iedereen voldeed aan de voorwaarden om opgeroepen te worden.
Crystal Palace werd op 30 november 1872 mee opgenomen in de geschiedenisboeken, want Charles Chenery, een van de vele aanvallers van Engeland – vooroorlogse 1-1-8-formatie, u weet wel – droeg op het moment van zijn interlanddebuut het shirt van Crystal Palace. Ondanks die overvloed aan aanvallers eindigde de eerste officiële ontmoeting tussen Schotland en Engeland op een 0-0-gelijkspel. Volgens het artikel op de clubwebsite van Crystal Palace kwam Chenery het dichtst in de buurt van een doelpunt door het houtwerk te raken.
Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Chenery op 8 maart 1873 ook mocht opdraven in de ‘sequel’, Engeland-Schotland op Kennington Oval – je had toen nog niet veel keuze qua tegenstanders. Engeland won met 4-2, mede dankzij een doelpunt van Chenery. William Kenyon-Slaney van Wanderers FC scoorde tweemaal en zette zo meteen een paar records op zijn naam: niet alleen werd de in Brits-India geboren Kenyon-Slaney bij gebrek aan voorgangers de oudste doelpuntenmaker ooit en oudste speler ooit die een goal maakte bij zijn interlanddebuut, hij bleef ook minstens een jaar topschutter aller tijden van de nationale ploeg. Bij de derde ontmoeting op 7 maart 1874 was het dan weer aan Chenery om records te breken: hij was de enige Engelsman die er in alle drie de officiële interlands bij was geweest, dus de Crystal Palace-speler mocht zich vanaf dan recordinternational van de latere wereldkampioen noemen. Dat duurde niet lang, want zijn derde interland was namelijk al zijn laatste. Reeds bij de vierde officiële ontmoeting tussen Engeland en Schotland, op 6 maart 1875, werd hij bijgebeend door George Hubert Hugh Heron, die hem in 1876 definitief voorbijstak als recordinternational van Engeland.
Chenery, die naast voetballer ook cricketspeler was, keerde in 1878 terug naar Australië, het land waar hij als kind al enkele jaren had doorgebracht. Hij overleed er op 17 april 1928, een maand nadat Armand Swartenbroeks als eerste Belg ooit 50 caps behaalde voor de nationale ploeg. Jawel, we springen over naar het Belgisch voetbal, want binnen de Eagle Football Group kun je het naast Engeland best over België hebben als je het hebt over de beginjaren van het interlandvoetbal. Bij de eerste interland van Frankrijk – op 1 mei 1904 tegen België in de Ganzenvijver – was geen spoor van Lyon te bekennen, dus die tak valt af. Als we de oefening op Brazilië toepassen is de mening van de jury gevraagd. tellen we Exeter City-Brazilië op 21 juli 1914 of Argentinië-Brazilië op 20 september 1914 als startpunt van het Braziliaans voetbalelftal? In het tweede geval stond er niemand van Botafogo op het veld, als we de 2-0-zege tegen Exeter City goedrekenen kunnen we Rolando – neen, niet de latere Anderlecht-speler – en Abelardo meetellen als pionier. Aan u de keuze.
Bij België is er geen ontsnappen aan: de historici zijn het eens met 1 mei 1904 – zie boven – als officiële startpunt van de Rode Duivels. Twee spelers van Racing Club de Bruxelles speelden die dag een thuiswedstrijd in De Ganzenvijver: Camille Van Hoorden en Georges Queritet. Beide heren speelden een een hoofdrol in de wedstrijd: Van Hoorden was aanvoerder tijdens de maidenmatch van de Rode Duivels, Quéritet scoorde het allereerste doelpunt van de wedstrijd en was na afloop van de wedstrijd zelfs topschutter aller tijden van de nationale ploeg, want hij scoorde tweemaal in het 3-3-gelijkspel tegen de Fransen – eenmaal meer dan Pierre-Joseph Destrebecq van Union Sint-Gillis. De Waal stopte op een hoogtepunt, want zijn eerste interland was meteen ook zijn laatste. Van Hoorden ging iets langer mee: de olympische bronzenmedaillewinnaar van 1900 tekende present tijdens de eerste zestien interlands van de Rode Duivels, geen enkele pionier volgde hem zo lang. Pas in 1923 stak Daring-icoon Armand Swartenbroeks hem definitief voorbij als recordinternational.
Honderd jaar later is het met een vergrootglas zoeken naar een speler uit het Edmond Machtensstadion bij de Belgische nationale ploeg. Gareth Southgate riep wel drie spelers van Crystal Palace op voor het tweeluik tegen Oekraïne en… Schotland: naast doelman Sam Johnstone ook verdediger Marc Guéhi en aanvaller Eberechi Eze. Johnstone kwam als enige van de drie in geen enkele van de twee interlands in actie. Dat was ook het geval voor Lucas Perri, de doelman van Botafogo die tegen Bolivia en Peru voor het eerst deel uitmaakte van de Seleção. Olympique Lyon wordt gedelibereerd: Didier Deschamps riep geen enkele speler van Lyon op voor het tweeluik tegen Ierland en Duitsland, maar bij de beloften fleurde Thierry Henry zijn debuut als bondscoach op met een 4-1-oefenzege tegen Denemarken, met dank aan goals van Johann Lepenant en Rayan Cherki – allebei spelers van Lyon – in de eerste helft.
We sluiten af met een positieve noot, want RWDM had in de septemberinterlandbreak dan wel geen Belgische vertegenwoordiger bij de eerste- of beloftenploeg, maar bij de U19 riep Wesley Sonck wel een Matteo Vandendaele op. Een hoopgevend signaal, wetende dat de jeugdopleiding van RWDM bij de heropstart van de club in 2015 helemaal moest worden heropgebouwd. Vandendaele, een achttienjarige centrale verdediger van de beloftenploeg van RWDM, kreeg een basisplaats in de oefeninterland tegen Tsjechië, waarin onder andere ook Mika Godts, Frederic Soelle Soelle, Lars Montegnies en Ayanda Sishuba speelden. Familie van Erwin Vandendaele? Wellicht niet, want die groeide op in Gavere, en Matteo speelde voor zijn komst bij RWDM jarenlang bij SK Pepingen-Halle. En vooraleer iemand iets zou insinueren: het was eind jaren ’80 dat de Gouden Schoen-winnaar van 1971 coach was in het Edmond Machtensstadion. Tiens, die Gouden Schoen van 1971, die werd in 1972 uitgereikt. Dat is toch honderd jaar na…
Door Fans Voor Fans 