“Van De Paar. Superstar. Show us today how good you are!” Toegegeven, geen literair hoogstandje, maar het bekt wel lekker. Niet voor niets wordt deze klassieker bij FC Twente tegenwoordig hergebruikt voor onze Duitse keeper met het knotje, Lars Unnerstall. Maar rond de eeuwwisseling was het deuntje toch echt voorbehouden aan een Vlaming met een farao-sikje: Kurt Van De Paar.

Waar namen als Mpenza, Wilmots en De Bilde nog wel een belletje doen rinkelen bij de meeste Nederlandse voetbalfans van mijn leeftijd, zal Kurt Van De Paar voor de meesten klinken als een personage uit Samson & Gert. Maar niet voor mij en niet voor andere Twentefans die hem bewust hebben meegemaakt.

Kurt Van De Paar is zo’n naam die me eens in de zoveel tijd te binnen schiet. Maar anders dan bij een Zidane en een (dikke) Ronaldo, is er van Kurt geen highlight-video te vinden op YouTube. Sterker nog, ik ben diep in de krochten van YouTube gedoken, maar op de zoekterm ‘Kurt Van De Paar’ ga je hem niet vinden.

Met de zoekterm FC Twente in combinatie met een van de jaartallen waarin Van De Paar het Twentse Ros op de borst droeg, heb ik meer geluk. De tijd wordt 25 jaar teruggedraaid en op het veld lopen – naast Kurt – spelers als Jan Vennegoor of Hesselink, John Bosman, Erik ten Hag, Andy van der Meijde en Sander Boschker. Maar ook de mede-Vlamingen Peiremans en De Witte (met zijn onvermijdelijke flikflaks na doelpunten).

Kurt Van De Paar dus, op straat ‘was ik hem’ tijdens potjes voetbal (en goed, vaak ook Zico Tumba, maar dat was voornamelijk vanwege zijn bijzondere naam). Maar zou je me nu vragen wat ik me nog van hem herinner als speler? Bijzonder weinig eigenlijk. Dat hij een goede trap had weet ik, hoe hij eruitzag weet ik, en dat ik ‘m goed vond weet ik. En toen ik in zijn verleden dook en zag dat hij van Anderlecht was gekomen, resulteerde dat ook in een ‘oh ja-momentje’, maar daar houdt mijn kennis over hem ook wel op.

Zonde eigenlijk, want tijdens mijn duik in de Kurt Van De Paar Rabbit Hole stuitte ik onder andere op de onderstaande samenvatting van de wedstrijd FC Utrecht – FC Twente (0-3). Met twee doelpunten van onze Kurt, met name die eerste is een pareltje. Knijp je je ogen toe, dan had het ook een goal van Zidane of Ronaldo kunnen zijn.

Dit was tijdens zijn eerste en beste seizoen bij Twente, toen nog op huurbasis. 33 wedstrijden, 3 goals, 6 assists. Het zal ook ergens in deze tijd zijn geweest dat ik voor het eerst naar wedstrijden van Twente ging (ik hoor helaas niet tot de groep mensen die zich nog precies kan herinneren wanneer zijn eerste wedstrijd was, tegen wie, wie er scoorden, etc.). Niet gek dus dat zijn naam me te binnen schiet als ik denk aan mijn eerste jaren als fan van Twente, maar ook niet gek dat ik geen actieve herinneringen heb aan de wedstrijden die hij daadwerkelijk speelde.

Een goed moment dus om eens uit te zoeken hoe het hem is vergaan. En die zoektocht stemt een beetje treurig, al lijkt het allemaal ook wel goed met hem te zijn afgelopen.

De teloorgang van de superstar
Na het succesvolle eerste seizoen bij Twente mist hij het volledige volgende seizoen vanwege een gescheurde meniscus. Daarna draait hij nog drie aardige seizoenen tot zijn contract afloopt. Hierin won hij zijn eerste en enige prijs met FC Twente, de KNVB-beker. In een bloedstollende finale tegen topploeg PSV bleef het 0-0 en kwam het uiteindelijk aan op een knotsgekke strafschoppenserie. Van De Paar bleeft de volledige 120 minuten op de bank en had dus ook geen aandeel in gewonnen penaltyreeks. Op foto’s is hij nog wel terug te vinden, bescheiden viert hij het feestje mee.

Nadat zijn contract bij Twente afliep, ging het bergafwaarts met hem. Hij zou naar ADO Den Haag vertrekken, maar daar vertelden ze dat hij niet door de medische keuring kwam. Iets dat hij zelf vervolgens boos ontkende. Eerder zinspeelde hij al op een vertrek bij Twente, Watford en West Ham United schijnen toen geïnteresseerd te zijn geweest (tegenwoordig clubs waar je je financieel onafhankelijk kunt spelen). Uiteindelijk werd Trabzonspor zijn nieuwe club, waar hij hoopte en verwachtte voor het kampioenschap te gaan spelen.

Ook dat liep helaas uit op een teleurstelling, hij raakte geblesseerd en speelde maar een handjevol wedstrijden. Geen kampioenschap, geen wedstrijden in de Champions League. Wat volgde was een gang langs kleine clubs in de krochten van het Belgische voetbal. Patro Eisden, Racing Mol-Wezel, KFC Diest en FC Wezel Sport. Niet direct namen die tot de verbeelding spreken, los van alle dierennamen die erin voorkomen dan.

Wat als?
Maar wat als? Wat als hij zijn meniscus niet had gescheurd? Was hij dan uitgegroeid tot speler van het niveau Kevin De Bruyne, of dan op zijn minst van het niveau Bart Goor? Hij had in ieder geval honderdmaal meer uitstraling dan die twee. Duizenden Belgische jongetjes die met stift een Van De Paar-sikje op hun kin tekenen. Het Van De Paar, superstar dat van de tribunes rolt bij wedstrijden van de Rode Duivels. Ik had het graag gezien, maar het mocht niet zo zijn.

Zijn carrière werd dus niet wat je verwacht of hoopt van een speler die je in je kindertijd als een ware topper zag bij Twente. Maar hier is mijn zoektocht niet geëindigd gelukkig. Oké, zijn spelerscarrière mag dan als een nachtkaars zijn uitgegaan, hij is in ieder geval niet in de goot beland. Geen horrorverhaal over gokverslavingen, banden met criminele organisaties of enorme schulden. Ook geen verhaal over een nieuw leven als postbode helaas, maar wel goed nieuws: Kurt Van De Paar heeft zijn sikje nog en is tegenwoordig trainer.

Wezel Sport B
Ik ben hiervoor ook maar even in de voetbalpiramide van België gedoken. Hij is tegenwoordig trainer bij Wezel Sport B, dat uitkomt in de Tweede Provinciale. Wat neerkomt op het 7e niveau van België. Afgelopen seizoen werd hij hiermee kampioen en ook nu staat hij weer op een verdienstelijke tweede plek. Kans op een nieuw successeizoen dus.

Hij was direct na zijn actieve loopbaan ook al trainer bij Wezel Sport (geen idee of dat bij Wezel Sport A of B was) en later nog bij FC Averbode-Okselaar en KVK Beringen. Goed, bondscoach van de Rode Duivels zal hij niet worden met deze ervaring, maar het is prettig om te zien dat hij nog steeds liefde heeft voor het spelletje.

De online zoektocht bracht me bovendien nog meer nieuws over mijn jeugdheld. Hij is tegenwoordig onderdeel van het Nederlandse FC de Rebellen. Een ‘team’ met oud-voetballers met een rauw randje. Denk aan Andy van der Meijde, Wim Kieft, Glenn Helder, Sjaak Polak en Theo Janssen, maar het is inmiddels niet meer alleen voor Nederlanders. Ook Belgische spelers zijn onderdeel van het rebellenteam. Naast Van De Paar onder anderen Jean-Marie Pfaff, Luc Nilis en Wesley Sonck. Geen slecht rijtje.

Of hij ook al daadwerkelijk minuten heeft gemaakt voor de Rebellen, is niet te vinden, maar het stelt me gerust dat Van De Paar altijd nog kan terugvallen op dit zootje ongeregeld. En als hij ooit nog bij mij in de buurt te bewonderen is, zal ik er staan. Met die ene songtekst in mijn repertoire: Van De Paar, superstar. Show us today how good you are!