Proficiat, Club Brugge: voor de vierde keer sinds de lancering van de Champions League in 1992 slaagde een Belgische club erin om te overwinteren, na eerder RSC Anderlecht (2000/01), KAA Gent (2015/16) en Club Brugge zelf (2022/23). Blauw-zwart mag nu al terugblikken op een knappe campagne, waarin Nicky Hayen al vroeg op a little help of a friend kon rekenen, al kon die friend dat toen nog niet vermoeden. Ook de eerste keer dat een Belgische club de groepsfase – rust in vrede – overleefde, schoot een Belgische trainer ter hulp, al was dat toen absoluut niet zijn bedoeling.

Het is een plaag, die Instagram-reels. Je krijgt er van die ene vriend, van die ene collega, van die ene kennis. Als je de laatste real van hun thread bekeken hebt, swipe je gemakkelijk door tot in het oneindige. Ik geef toe: zo kom je op tijd en stond wel eens een pareltje tegen. Een bloemlezing van mijn favorietjes ga ik u besparen, maar een reel die me na afloop de laatste speelronde van de league phase van de Champions League terug voor de geest kwam: een jongeman die even lusteloos voor zich uitstaarde als mijn Macedonische kamergenoot in Estland bijwijlen aan de ontbijttafel kon, met op de achtergrond beelden van Bayern München dat een doelpunt scoort. Jabadabadoe, met daarachter het French Cancan-deuntje: negen keer hebben de fans van Dinamo Zagreb het op 17 september 2024 moeten aanhoren. De reel liet kennelijk het gezicht van de jongeman bij de negende keer zien.

Zou Nicky Hayen de goaltune van Bayern München na afloop van de league phase eens hebben opgezet? Het is immers mede door die doelpuntenkermis in de eerste speelronde dat de 3-1-nederlaag van Club Brugge tegen Manchester City in de slotronde geen probleem was. Elf punten uit acht wedstrijden, dat was ruim genoeg voor een plekje in de top 24, had databedrijf Opta voor aanvang van de league phase al berekend. Met negen punten had je 69 procent zekerheid, met tien punten zat je zelfs voor 99 procent safe. En toch… het is uiteindelijk allemaal heel krap geweest. Vier ploegen eindigden de league phase met elf punten: Manchester City – jawel – , Sporting Lissabon, Club Brugge en Dinamo Zagreb. Slechts voor drie van hen was er plaats in de tussenronde, waardoor het doelsaldo bepalend werd. Manchester City en Sporting Lissabon eindigden met een positieve balans, Club Brugge met min vier… en Dinamo Zagreb met min zeven. Merci, Vincent!

“We gaan sterven”

In Manchester moest Hayen alvast lachen met de Belgische link. “Mooi van Kompany, maar ik heb hem nog niet bedankt, neen”, verklaarde hij aan Het Nieuwsblad. In een eventueel telefoontje zullen de heren, die elkaar in de Jupiler League driemaal tegenkwamen – waaronder in de STVV-Anderlecht waarin Kompany zijn eerste profgoal scoorde –, het misschien ook eens hebben over de Trofee Raymond Goethals, de prijs die Hayen in december ten nadele van Kompany in de wacht sleepte. Pour la petite histoire: de eerste winnaar van de trofee was Eric Gerets, die destijds ook een bepalende rol had bij de kwalificatie van RSC Anderlecht voor de tweede groepsfase van de Champions League 2000/01. Gerets was toen trainer van PSV, dat dat seizoen in dezelfde Champions League-groep zat dan Anderlecht. Na vijf speeldagen telden zowel Anderlecht als PSV negen punten, twee meer dan Manchester United en vijf meer dan Dynamo Kiev. De wedstrijd tussen PSV en Anderlecht op de slotspeeldag zou dus bepalend zijn.

“Voor zo’n match zou je willen sterven”, liet Gerets optekenen in het Kasteel van Rullingen, waar de Belgische pers hem had samengebracht met Anderlecht-trainer Aimé Anthuenis. “We gààn sterven, Eric”, was het antwoord van de latere bondscoach. Beide heren zullen op die 8e november 2000 allicht inderdaad een paar keer gestorven zijn: PSV kwam vroeg in de tweede helft terug van een 0-2-achterstand via twee goals van Adil Ramzi, maar Souleymane Youla scoorde in de blessuretijd de verlossende 2-3. Bij een 2-2-gelijkspel zou het Anderlecht geweest zijn dat overleefde – onderling resultaat primeerde toen op doelsaldo, en Anderlecht had thuis met 1-0 gewonnen van PSV –, maar je weet nooit hoe het dubbeltje rolt, ondanks de rode kaart voor Kevin Hofland op het einde.

Gerets, die met PSV naar de UEFA Cup moest afzakken, kreeg het na de wedstrijd stevig te horen van de Nederlandse pers. Waarom stel je niet gewoon de beste voetballers op, verwezen de journalisten naar het feit dat Mateja Kežman en Arnold Bruggink op de bank moesten beginnen, ten voordele van Adil Ramzi en John de Jong. U kent ‘m vast nog, Mateja Kežman, de toenmalige Joegoslaaf die nog voor de rust inviel en de assist afleverde voor de 1-2 van Ramzi. Die speelde de meeste van zijn wedstrijden voor PSV, maar droeg in het buitenland ook het shirt van RCD Mallorca en Hannover 96. In zijn laatste seizoen bij PSV deelde hij de kleedkamer met Arjen Robben, de man die hij op 17 april 2010 vanop de bank van Hannover een hattrick zag scoren in de… 7-0-zege van Bayern München tegen Die Roten.