Hoofdredacteur Wout Ectors overschouwt het voetbalweekend.

Hoewel Nathan Verboomen vóór dit weekend al 94 gele kaarten had mogen uitdelen in zijn professionele loopbaan als scheidsrechter, was de betekenis ervan hem ogenschijnlijk nog onbekend. Een kleine opfrissing: een gele kaart is een waarschuwing. Je maakt een fout en doordat je erop gewezen wordt, maak je ze geen tweede keer. 

Het ultieme voorbeeld zagen we jaren geleden in de meest beladen Clasico van de recente geschiedenis. Steven Defour keilde het leer agressief richting de mensen die hem ooit verafgoodden, kreeg geel, deed dat kunstje nog eens over en mocht gaan douchen. Terecht, want ondanks een duidelijke waarschuwing beging hij precies dezelfde fout. 

In Gent – Anderlecht kreeg Moussa N’Diaye geen waarschuwing. Toch splitste Verboomen het opstootje klinisch in twee, met voor één misstap twee gele kartonnen en dus een rood tot gevolg.

Verboomen zou een synoniem van ontschorsen kunnen zijn, dus laat ons hopen dat dat ook gebeurt met de Senegalese linksachter. Volgens het reglement mag dat niet, maar uiteindelijk is dat zelfs voor het scheidsrechterskorps niet meer dan een leidraad.

Over misstappen en Steven Defour gesproken, moet gezegd dat sportkrant Het Nieuwsblad fameus uit de bocht ging. Om het over de stand van zaken op Sclessin te hebben, belegde het een dubbelgesprek met Eric Gerets (volkomen logisch) en Steven Defour (what the hell). Het idee alleen al dat er ook maar een greintje waarde gehecht moet worden aan de mening die Steven Defour over Standard heeft, is te gek voor woorden. En de titelkeuze, ‘Standard-coryfeeën’ en ‘Standard-iconen’, een regelrechte aanfluiting.

Het sluit natuurlijk perfect aan bij de gekende aanpak van de gevestigde sportmedia om bij een aanstaande rivalenstrijd ex-spelers op te voeren die het shirt van beide teams hebben gedragen. Terwijl dat net de voetballers zijn die niets begrepen en ergo niets te vertellen hebben over zo’n derby of klassieker. Het zijn de échte clubiconen die dan een voetstuk verdienen. 

Meer nog: als beide mannen in hetzelfde tijdsgewricht hadden geacteerd en elkaar na dat hoogverraad hadden gekruist op een terrein, had de Leeuw van Rekem met plezier een terechte rode kaart geïncasseerd voor het doormidden zagen van zijn onwaardige, gevallen troonopvolger. 

In de categorie van paarse clubs met een rode rivaal kunnen we niet voorbij Beerschot. Nadat het bestuur aldaar coach Dirk Kuyt al bedankt had voor de promotie door hem met drie straten sportieve achterstand aan de start van het seizoen te brengen, zaagt het de belangrijkste poot van z’n ploeg nu resoluut doormidden. Het kaarsje van de hoop dat de Nederlandse coach nu al maandenlang op bewonderenswaardige wijze eigenhandig blijft aanwakkeren, heeft de incompetente clubleiding gewoon zelf uitgeblazen.