Eén letter verschil, twee verschillende carrières. De ene speelde een handvol wedstrijden in Eerste klasse met Lokeren en Beerschot, is de broer van een Red Flame en verdedigt op z’n 35e het doel van Voetbal Puurs, de andere is een kleine twee decennia ouder en kent u waarschijnlijk eerder als trainer – recent nam hij na drieënhalf jaar afscheid als trainer van FC Gullegem. Uiteraard zochten we uit of de bijna-naamgenoten elkaar ooit tegenkwamen in professionele context, helaas zonder resultaat.
Ter gelegenheid van de recente Belgische deelname aan het WK onder 17 werd de deelname van onze U17-lichting aan het EK 2007 in eigen land en het WK 2007 in Zuid-Korea nog eens van onder het stof gehaald. De generatie 1990 (met Eden Hazard uit 1991 als enige uitzondering) sneuvelde op dat EK in de halve finale na strafschoppen tegen het Spanje van Bojan Krkić en co, maar werd in Zuid-Korea wel laatste in zijn groep. Een pijnlijke vaststelling, wetende dat Tadzjikistan – waartegen de Belgen weliswaar met 0-1 had gewonnen – tot de beste nummers drie behoorde.
Aan Stefan Deloose zal het niet gelegen hebben. De doelman uit Oppuurs was zowel in eigen land als in Zuid-Korea de doublure van huidig STVV-doelman Jo Coppens, maar kwam op geen van beide toernooien in actie. Dit in tegenstelling tot Nill De Pauw, zijn dorpsgenoot uit Oppuurs en toenmalig ploegmaat bij KSC Lokeren, die net als Kevin Kis en Christian Benteke op beide toernooien zijn naam op het scorebord zette. De Pauw zwaaide Lokeren in 2015 uit met meer dan tweehonderd officiële wedstrijden op de teller, Deloose deed het als invallersdoelman met twee officiële wedstrijden. Emilio Ferrera liet hem op 31 maart 2010 starten tegen Cercle Brugge ter gelegenheid van de eerste speeldag van Play-off II. Deloose moest zich driemaal omdraaien, maar hielp zijn club anderzijds ook aan een 5-3-zege tegen Cercle Brugge. Ook de latere miljoenentransfer Laurens De Bock maakte in die wedstrijd zijn profdebuut. Drie dagen later mocht Deloose ook in doel staan tegen KV Mechelen, een wedstrijd die de Waaslanders met 3-1 verloren.
Deloose bleef nog twee seizoenen in de schaduw van Barry Copa en Jugoslav Lazić, om vervolgens in 2012 op z’n 22e zijn kans te wagen bij Beerschot AC. Daar mikte hij aanvankelijk op de plek van tweede doelman achter Stijn Stijnen, maar daar kreeg hij met Koen Van Langendonck wel een stevige concurrent voor. En effectief: toen Stijnen op drie speeldagen van het einde van de reguliere competitie van het seizoen 2012/13 een zware schorsing opliep, was het aanvankelijk Van Langendonck die de ex-Rode Duivel mocht vervangen bij de tegen de degradatie vechtende Ratten. De huidige Westerlo-doelman sloeg evenwel aan het blunderen, waarop Jacky Mathijssen voor de twee laatste wedstrijden van de reguliere competitie – en later ook de Play-off III-campagne tegen Cercle Brugge – voor Deloose koos.
De Oppuursenaar slaagde er niet in om stamnummer 3530 van de degradatie te redden. Kort daarop ging de club failliet en werd KFCO Wilrijk onder de arm genomen om in Eerste provinciale van start te gaan als KFCO Beerschot Wilrijk, waardoor Deloose de geschiedenis inging als de laatste doelman van Beerschot 2.0 – op 20 april 2013 was de degradatie effectief, op 21 mei 2013 was het faillissement officieel. Uitgerekend in volle Play-off III-periode kwam Deloose, houder van een universitair diploma Toegepaste Economische Wetenschappen, trouwens in beeld in het Vier-programma De Slimste Gemeente, dat opgenomen werd toen Deloose nog ‘gewoon’ derde doelman was van Beerschot.
Na het bewogen jaar 2013 verdween Deloose weer wat in de relatieve anonimiteit: na Beerschot vond hij onderdak bij vierdeklasser Wolvertem SC, om vervolgens drie seizoenen het doel van KSV Bornem te verdedigen in Derde klasse (2014-2016) en Tweede klasse amateurs (2016-2017). Nadien stond hij in de nationale reeksen ook nog onder de lat bij KSV Temse (2017-jan.19), Rupel Boom (jan.19-2021) en KHO Wolvertem Merchtem (2021-2024). Na de degradatie van laatstgenoemde club naar Eerste provinciale in 2024 bleef Deloose nog een seizoen in het Frans Lathouwersstadion voetballen, om vervolgens in het voorjaar van 2025 al zijn lot te verbinden aan derdeprovincialer Voetbal Puurs. De club uit Puurs-Sint-Amands – waar ook Oppuurs toe behoort – promoveerde op het einde van het seizoen 2024/25 weliswaar nog naar Tweede provinciale. Dat gebeurde overigens slechts een paar weken nadat zijn drie jaar jongere zus Laura haar 100e A-cap voor de Red Flames verzilverde.
Stefan Deloose werd in de media geregeld als Stefaan Deloose opgevoerd, wat de verwarring alleen nog maar groter maakt. Er is immers een gelijknamige trainer, die weliswaar 23 jaar ouder is dan de huidige doelman van Voetbal Puurs. Stefaan Deloose begon als preminiem bij Marke en stroomde er door naar het eerste elftal, om vervolgens op z’n 21e naar provincialer KSV Ingelmunster te verkassen. Dat werd door blessureleed geen groot succes. “Opgelopen blessures lieten me niet toe verder op hoog provinciaal niveau te acteren. Ik keerde naar de heimat terug en verbleef er tot mijn achtentwintigste”, schetste Deloose in 2015 bij de Krant van West-Vlaanderen. Een rugblessure deed hem definitief stoppen met voetballen, maar daarmee was zijn carrière in de voetbalwereld lang niet gedaan.
Deloose verdiende zijn strepen als jeugdtrainer van SW Harelbeke, de club die begin deze eeuw het stamnummer 1574 van KSV Ingelmunster overnam. Na een klein decennium als jeugdtrainer van Harelbeke, waar zijn zoon Yentl ook bij de jeugd speelde, werd Deloose in 2014 bevorderd tot assistent-trainer bij de toenmalige vierdeklasser, die thans onder de naam Racing Club Harelbeke in de Tweede afdeling speelt. Toen stamnummer 1574 in 2016 zijn huidige naam aannam, was Deloose reeds een jaar weg bij de club. In 2015 had hij immers de kans gekregen om de U16 van KV Kortrijk te coachen.
Nog eens een klein decennium later – we zijn inmiddels februari 2023 – kreeg Deloose zijn eerste kans als hoofdtrainer in de nationale reeksen. De jonge vijftiger uit de Kortrijkse deelgemeente Kooigem, die bij KV Kortrijk opklom tot beloftentrainer maar later overstapte naar streekrivaal Zulte Waregem om er de U18 te coachen, moest bij FC Gullegem het behoud in de Tweede Afdeling A verzekeren. Dat lukte, mede door een goede start van de Kooigemnaar, die in zijn eerste zeven wedstrijden als T1 ongeslagen bleef. De samenwerking tussen Gullegem en Deloose leek een lang leven beschoren: kort na de jaarwisseling kreeg Deloose een contractverlenging van drie seizoenen bij de West-Vlaamse club, die het nieuwe jaar was ingegaan op een zevende plaats. Mede door een mindere tweede periode eindigde de club uiteindelijk ‘slechts’ tiende, een resultaat waar men aan de Poezelhoek weliswaar mee kon leven.
Het seizoen 2024/25 van Gullegem, dat in het tussenseizoen aanvallende pionnen als Aaron Dhondt (ex-Waasland-Beveren) en Liam Prez (ex-KV Kortrijk) had zien vertrekken, minder op wieltjes. Het kerstrapport 2024 van Gullegem oogde minder rooskleurig dan een jaar eerder: na zestien competitiespeeldagen had de ploeg van Deloose slechts vier keer gewonnen, met een veertiende plaats op zestien clubs tot gevolg. Dat was uiteindelijk ook de eindpositie van de club in het klassement. Deloose overleefde het woelige seizoen – alsook de bestuurswissel in het tussenseizoen –, maar kreeg in oktober 2025 toch de bons. In de Beker van België hadden Deloose en co het weliswaar tot de zesde ronde geschopt (waar ze makkelijk opzij gezet werden door RFC de Liège), maar met 9 op 27 was de competitiestart opnieuw niet zo denderend. Deloose zat trouwens in slechts vier van die negen competitiewedstrijden in de dug-out: toen hij de bons kreeg, was zijn schorsing van vijf speeldagen net afgelopen…
Door Fans Voor Fans 