Tijdens de winterstop keek ik op een doodlopende zondagavond naar Down the road, het bekende tv-programma waarin Dieter Coppens zes jonge mensen met het Downsyndroom de reis van hun leven bezorgt. Dit seizoen ging de trip naar Australië, een prachtig land waar geen bal te zien is, buiten vreemde dieren, een ijzeren brug en sleutelhangers van kangoeroekloten (aflevering 4). Kijken naar Down the road in Australië is in feite het dichtste dat ik bij een match van Club Brugge ben geweest in maanden. Dat wordt ook steeds spectaculairder aangeprezen dan het in werkelijkheid is.

Dan het in werkelijkheid is … wanneer ik de woorden heb opgeschreven, besef ik dat ik eigenlijk geen idee heb van die werkelijkheid. Is dat nog een beetje te doen, een match van Club Brugge bekijken? Die van La Louvière zullen het wel weten. Ik niet. Ik heb geen DAZN-abonnement.

Dus ik kijk verder naar Down the road, ondanks de landerige landschappen die om de vijf shots in beeld worden gebracht. Ik lijk al maanden naar Down the road te kijken, want sinds september bevind ik me in een comateuze winterstop waarin het Belgische voetbal niet meer tot me doordringt. Geen gejuich reikt ver genoeg om te horen, geen goal is sensationeel genoeg om te tonen, geen verhaal is aangrijpend genoeg om door te vertellen. Het Belgische voetbal kampt met haar eigen syndroom, het DAZN-syndroom, dat haar gevangen houdt en alle zelfbeschikking belet.

Een verontrustend artikel in Het Laatste Nieuws beargumenteert dat de mediawaarde van de Pro League met 50 tot 70 procent is gedaald nu DAZN definitief geen deal heeft onderhandeld met de andere mediabedrijven. Vroeger waren er doorgaans zo’n 500 000 abonnees op sportkanalen, terwijl dat er nu nog maar zo’n 200 000 zouden zijn (een schatting van het aantal abonnees op de website van DAZN). Laat staan dat beelden van het Belgische voetbal op sociale media, op het nieuws en in andere tv-programma’s (rust zacht Extra Time en Sports Late Night) amper nog verschijnen. Dit heeft als belangrijkste gevolg dat de visibiliteit van sponsors en de aantrekkelijkheid van de competitie drastisch worden ondermijnd.

Wie wel een DAZN-abonnement heeft, is niet per se gelukkiger. Vaak zijn zij, samen met ivorentorenanalisten in podcasts, de enige die de feiten van het afgelopen voetbalweekend verkondigen. Eenzame zielen. De rest – de meute – luistert gehoorzamend naar hen, zonder de verhalen deftig te kunnen volgen. “Die dribbelbeweging net nadat hij het veld opkwam … weet je wel?” Neen, sorry, ik weet het niet.

Ik kijk niet te rooskleurig naar de toekomst van ons professionele voetbal. De volgende mediadeal zal geen 80 miljoen opleveren. Dat moet het ook helemaal niet. Ons voetbal verdient oprechte herwaardering, geen naakte cheques. Ons voetbal heeft iemand nodig die weet te inspireren, die een arm om de schouder legt, die het voetbal voorbij haar beperking laat kijken, die … kijk, een kangoeroe!

De echo’s van het Belgische voetbal zijn het laatste jaar opmerkelijk verstild. Daarom wordt Spelen Noch Zeiken gereanimeerd. Op tijd en stond fileer ik de voetbalactualiteit op eigenzinnige wijze, een wijze waar de lezer geen DAZN-abonnement voor nodig heeft.