Het was de week van de sensatie op het WK. De tranen van Neymar en Ronaldo waren menens in de schaduw van helden met handschoenen aan (lees: Livakovic en Bono). Zij beseften dat zij misschien nooit wereldkampioen zouden worden. Dat is toch een moordende gedachte als je de beste van de wereld bent?
Aan Argentinië zie je dat de beste ter wereld hen draagt tot in de finale. Het is onwaarschijnlijk hoe Lionel Messi boven zichzelf uitstijgt (contradictio in terminis; hoe kan Messi boven zichzelf uitstijgen?). De vete met de Nederlanders was geen arrogant hoongelach, maar een cultuurverschil die rechtstreeks daarmee te maken heeft. Hoe zou je zelf zijn als Argentijn – overtuigd van je eigen door God gegeven talent,  door God uit de hemel of Messi in de kleedkamer – en plots een boer uit Friesland mind games met je speelt? Je denkt niet aan Andries Noppert, maar je denkt: ‘Maldita sea, wat zit die boer nu te lullen?’ Bovendien heeft Oranje geen man als Messi die de ploeg leidt. Zij kunnen hoogstens een portret van een rokende Johan Cruijff boven hun locker hangen.
Messi is daarom niet zomaar een speler van het Argentijnse elftal, hij is de gedachte van Argentinië. Natuurlijk spelen die tien andere mannen ook fantastisch; Molina heeft iedereen in the pocket, Mac Allister amuseert zich gewoon, Alvarez doet denken aan Hugo Cuypers. Maar als zij niet kunnen denken aan Messi, op wie moeten zij dan steunen? Tijdens de wedstrijd denken zij aan Messi om zich te identificeren met zijn grootsheid. Alle Argentijnen in het thuisland doen hetzelfde om niet te breken onder de zware economische crisis waar Argentinië onder lijdt. Het symbool van Messi is nog nooit zo belangrijk geweest.
Vanaf nu is het bittere ernst. Niemand wil Frankrijk wereldkampioen zien worden, behalve de Fransen zelf. De paradox daarin is dat een pak Fransen voor Marokko zullen juichen, zoals heel België dat zou moeten doen. Al was het maar uit weerwraak voor de kopbal van Umtiti van vier jaar geleden, de enige bal die hij goed raakte in z’n carrière. Wat de finale ook zal zijn, de blauwwitte gedachte zal niet wijken.