No one likes us, we don’t care; of hoe Antwerp de aloude Millwall-leuze in extremis lijkt te occuperen richting de alles beslissende slotspeeldag. De gelijkmaker van Union afgelopen zondag zorgde voor een totale omwenteling in de perceptie. Tientallen eenzijdige reportages en interviews met Antwerp-coryfeeën over “het sprookje na 66 jaar duisternis in Deurne-Noord” vervaagden in een pervers slachtofferschap dat snikt over te weinig gunfactor en te veel nijd.
Antwerpenaren wijzen graag naar anderen die hen het kampioenschap niet gunnen; naar de Club Brugge-supporters die juichten bij de doelpunten van Genk; naar de CEO van een concurrerende club die in de krant zegt: “Als dat een David versus Goliath-verhaal zou moeten zijn, dan neemt David groeihormoon en steroïden.” Zij willen niet in de favorietenrol zitten die hen al een keer heeft doen choken. Antwerp-supporters kruipen daarom liever in hun superieure schelp van ‘Wij vs. de parking’, ook al lijken ze daardoor op rondwaggelende Calimero’s.
Dat de perceptie is gekeerd, is niet verrassend. Integendeel: de eenzijdige berichtgeving vóór Antwerp van de afgelopen weken was een kunstmatige bubbel, gebaseerd op het sprookjesachtige romanticisme dat journalisten opgeilt. Zij hadden enkel die mythische 66 jaar, die uitbundige aanhang of die steile wederopstanding in hun pennen zitten. Die bubbel is nu abrupt doorprikt door de frommelgoal van Union, die het vertrouwen in het Antwerpse kampioenschap heeft gekelderd. Nochtans is er niets veranderd: Antwerp moet winnen en de titel is voor hen. Maar dat is de psychologische aanslag van choking, zoals Mark van Bommel al aanhaalde: het mentale oplapwerk is enorm en de vraag is of Antwerp zo’n loodzware opdracht nog eens kan opbrengen.
En op dezelfde manier is er au fond niets veranderd in de perceptie. Niemand op de parking ziet Antwerp graag kampioen worden. Natuurlijk zou de titel sportief gezien oververdiend zijn en natuurlijk is het verhaal met hun historie schitterend, maar in feite is de club een bodemloos vat waar Paul Gheysens graag in zwemt. De parking kijkt jaloers naar dat wansmakelijke beeld, maar zonder Calimero’s en opgegeilde journalisten, want de parking kan kampioen worden zonder.