Op vrijdag 8 december 2023 trapte Kevin Kis zijn club Patro Eisden Maasmechelen vanop de strafschopstip naar een 0-1-zege bij Jong Genk. Het moet voor een ongelofelijk gevoel hebben gezorgd bij de Luikenaar, die van zijn vijftiende tot zijn negentiende bij de Limburgers voetbalde maar er nooit in slaagde om defintief door te stromen naar het eerste elftal van de club. Kis wacht nog steeds op zijn eersteklassedebuut, maar zelfs als dat er nooit komt, kan de 33-jarige verdediger hoe dan ook al rekenen op een prachtige carrière op het tweede niveau. Een terugblik leidt ons via Westerlo naar Eupen, Sittard, Roeselare, Vorst en Limburg.

Het eerste artikel dat uit de zoekmachine rolt als de naam van Kis intypen, is van 1 december 2005 en gaat over een oefenwedstrijden tussen België U16 en de U17-ploeg van Westerlo. Enkele andere bekende namen uit de toenmalige nationale U16-lichting: Laurens Spruyt, Maxim Geurden, Laurens Paulussen en Jonathan Heris. Bij Westerlo, dat met 5-3 won, onder andere Yannick De Winter en Jarno Molenberghs. Kis was op dat moment nog een jeugdspeler van RCS Verviétois, waar hij op zijn veertienjarige leeftijd was beland via Benoît Thans. Daarvoor had Kis jarenlang bij RFC Chaudfontaine gevoetbald. Daar kwam hij met Christian Kabasele, vijf maanden jonger dan Kis, een latere Rode Duivel tegen. Een jaar na zijn verhuis van Chaudfontaine naar Verviers, we schrijven dan 2006, kwam KRC Genk hem wegplukken bij les Béliers.

In mei 2007 maakte Kis deel uit van de Belgische U17-selectie die meedeed aan het EK onder 17 in eigen land. De Luikenaar maakte deel uit van de generatie van Eden Hazard en Christian Benteke, die op dat EK in eigen land aan de aftrap stonden in alle drie de groepswedstrijden en in de halve finale tegen Spanje, die België met strafschoppen verloor. Kis bleef in Tubeke op de bank in het 2-2-gelijkspel tegen Nederland, viel in Doornik in het 1-1-gelijkspel tegen Engeland, en was er vervolgens basisspeler tegen IJsland en Spanje. In de 5-1-zege tegen de IJslanders stond hij tweemaal aan het kanon. Benteke kende Kis niet alleen van bij de nationale ploeg, want op dat moment speelden ze al samen bij de jeugd van KRC Genk, dat maar liefst negen van de achttien spelers leverde voor België – naast Kis en Benteke ook Jo Coppens, Dimitri Daeseleire, Maxim Geurden, Koen Hustinx, Laurens Spruyt, Kerem Zevne en Maurizio Aquino. Kort na het EK mocht Kis, die net als Benteke in de provincie Luik werd opgepikt door de Genkenaars, een tweejarig beloftencontract ondertekenen.

Door zijn goede resultaten op het EK in eigen land mocht België –17 in augustus 2007 naar Zuid-Korea vliegen voor het WK onder 17. De negen bovengenoemde Genk-jeugdspelers mochten allemaal mee van bondscoach Bob Browaeys. Op 20 augustus ging België in zijn eerste groepswedstrijd met 2-4 de boot in tegen Tunesië, ondanks een goal van Kis. Ook de rest van het toernooi bracht geen succes: tegen Tadzjikistan kon Christian Benteke pas in de blessuretijd voor een goal zorgen, tegen de Verenigde Staten verloren de jonge Belgen met 0-2. Einde verhaal voor Kis en co in Zuid-Korea, maar geen einde verhaal voor Kis bij de nationale ploeg: in juni 2009 behaalde hij zijn laatste cap bij de nationale U19.

Altijd wel iets

Op het moment van zijn laatste cap had Kis nog altijd zijn profdebuut niet gemaakt, in tegenstelling tot Benteke en Daeseleire. Ook Jo Coppens had inmiddels van de Jupiler Pro League mogen proeven, maar dan in het shirt van Cercle Brugge. Er werd geregeld wel gehint op een debuut voor Kis: toen linksback Tiago Dos Santos in januari 2008 een spierscheur opliep in de hamstrings van zijn linkerbeen, verklaarde toenmalig technisch directeur Willy Reynders in de pers dat de club dacht aan Kis als vervanger. Dat de club die winter afscheid nam van Gonzague Vandooren, speelde zeker in zijn voordeel. Maar de club versterkte zich ook met Nemanja Tubic, waardoor Kis nog even op de tanden moest bijten.

Dat Genk in januari 2008 niet voluit de kaart-Kis trok, was volgens toenmalig beloftentrainer Ronny Van Geneugden niet eens zo’n slechte zaak. “Kevin is een polyvalente linkerflankspeler die op alle posities aardig uit de voeten kan. Hij is snel, technisch sterk, bezit veel duelkracht en beschikt over een uitstekende wedstrijdmentaliteit. Maar hij mist nog atletische kracht en hij moet fysiek nog wat aankomen. Je moet hem nu nog niet beginnen vergelijken met iemand als Sébastien Pocognoli”, aldus Van Geneugden toen in Het Laatste Nieuws. “Ik voelde dat ik die taak aangekund had. Ik ben enorm hongerig naar een debuut in het eerste elftal”, was het antwoord van Kis. “Ik denk dat ik wel gelijkenissen vertoon met Pocognoli. Ik heb ook die honger naar de bal en die over-mijn-lijk-mentaliteit. Ik moet die linkerkant ook kunnen afdweilen. Maar er zitten toch ook wat verschillen tussen ons. Ik heb de hoop op een debuut in eerste klasse tijdens dit seizoen nog niet opgegeven.”

In februari 2008 werd Ronny Van Geneugden na het ontslag van Hugo Broos aangesteld als opvolger. Dat leek een godsgeschenk voor de jongeren. De leeftijd van de bankzitters lag niet echt hoog: Daeseleire, Kis en Benteke waren zeventien, Jelle Vossen achttien, Sinan Bolat negentien en Sven Verdonck twintig. Kis bleef echter tevergeefs wachten op zijn officiële debuut. Op 2 maart 2008 leek het eindelijk zover te zijn: in het Constant Vanden Stockstadion moest Nemanja Tubic tijdens de rust naar de kant vanwege een hersenschudding. Het moment van Kis leek aangebroken: Van Geneugden bracht Eric Matoukou in en schoof Igor Lolo door naar links. En zo was er altijd wel iets. U raadt het al: het officiële debuut van Kis in de eerste ploeg van Genk kwam er nooit.

Qatarese vlag

Kort voor zijn twintigste verjaardag stapte hij over naar KVC Westerlo, maar daar raakte hij in het seizoen 2010/11 niet verder dan de beloftenploeg. Reculer pour mieux sauter, dacht Kis, en in 2011 tekende hij bij tweedeklasser KAS Eupen. Daar kwam hij met Fazlı Kocabaş een oude bekende van bij de nationale jeugdploegen tegen. Kis deelde Am Kehrweg ook de kleedkamer met onder andere Enes Saglik, Luigi Vaccaro, Michael Lallemand, Flavien Le Postelec en een nog jonge Clinton Mata. Kis was in zijn debuutseizoen een vaste waarde onder trainer Wolfgang Frank. Onder leiding van de ex-speler van onder andere AZ, VfB Stuttgart en Borussia Dortmund, die in september 2013 op 62-jarige leeftijd overleed, plaatste de club zich voor de promotie voor eindronde. Naast Waasland-Beveren en KV Oostende nam ook… Westerlo, dat in Play-off III de maat had genomen van STVV, deel aan de eindronde. Kis noch Westerlo haalden het: het was Waasland-Beveren dat met een indrukwekkende 16 op 18 de poort naar de Jupiler Pro League openbeukte.

In het seizoen 2012/13, het eerste seizoen dat de Qatarese vlag wapperde bij de Panda’s, kwam Kis onder Bartolomé “Tintín” Márquez López minder aan spelen toe. Na afloop van het seizoen werd zijn contract dan ook niet verlengd. Kis werd volgens La Meuse aangeboden bij reeksgenoot CS Visé en ging in de zomer van 2013 testen Ujpest FC en Fortuna Sittard. Bij die laatste club versierde hij uiteindelijk een contract. Kis speelde in twee seizoenen tijd 74 officiële wedstrijden voor de club. In zijn debuutseizoen plaatste hij zich met zijn club voor de promotie-playoffs, het seizoen daarop eindigde met een gedeelde laatste plaats.

Beste periode

In juni 2015 haalde tweedeklasser KSV Roeselare de inmiddels 24-jarige Kis terug naar België. “Via de manager van Franco Zennaro hoorde ik dat KSV Roeselare belangstelling had. Ze kenden mij nog uit mijn tijd bij Eupen”, verklapte Kis destijds aan de pers. Onder Franky Van der Elst en met ploegmaats als Vincent Provoost, Davy Brouwers, Wouter Biebauw, Maël Lepicier, Mickaël Seoudi, Raphaël Lecomte, Baptiste Schmisser, Samy Kehli, Ibou Sawaneh sleepte Kis met Roeselare een ticket voor de nagelnieuwe Eerste klasse B in de wacht. Veel overschot was er niet, want Roeselare eindigde slechts negende in Tweede klasse en mag dus van geluk spreken dat er door de licentieproblemen van kampioen White Star Brussel een extra plaats vrijkwam.

Na zijn debuutseizoen op Schiervelde ondertekende Kis een nieuw tweejarig contract. Het bestuur zou geen spijt hebben van die keuze: Kis hield zich in Eerste klasse B goed staande en verraste op tijd en stond met een knappe goal via vrije trap of vanop afstand. Toen Kis op de zeventiende speeldag vanop de strafschopstip zijn vijfde goal van het seizoen scoorde tegen Lierse werd hij prompt clubtopschutter, een week later zat hij na zijn assist in de 2-1-zege tegen Lommel United aan dubbele cijfers qua goals en assists (5+5). We schrijven 4 december 2016, Kis lijkt op z’n 26e aan zijn beste periode bezig.

Bijna werd die bekroond met promotie naar Eerste klasse A, maar Roeselare, dat het allereerste periodekampioenschap in Eerste klasse B in de wacht sleepte, ging in de titelwedstrijden tweemaal onderuit tegen Antwerp. Kis was in beide wedstrijden wel goed voor een assist. Een paar weken later mochten Kis en co wel een beetje proeven van eersteklassevoetbal, want Roeselare mocht het seizoen afsluiten met een deelname aan Play-off 2. Roeselare zat in een groep met KRC Genk, maar Kis kwam niet in actie tegen zijn opleidingsclub.

Een late 6 op 6

Van Play-off 2 gesproken… Union Sint-Gillis, dat in de andere groep de show had gestolen (doch uiteindelijk gedeeld laatste was geëindigd), werd de volgende bestemming van Kis. De Luikenaar ondertekende een driejarig contract bij de Brusselaars, die ook geld op tafel legden voor Serge Tabekou van KAA Gent. Andere jongens die de selectie vervoegden: Thibaut Peyre (Excel Moeskroen), Kenneth Houdret (OH Leuven) en Roman Ferber (Sporting Charleroi). U begrijpt dat de ambities van Union in het tweede seizoen in Eerste klasse B hoger lagen dan louter het behoud verzekeren.

Union slaagde er niet helemaal in om zijn ambities voor het seizoen 2017/18 waar te maken. Eindigde de club in het seizoen daarvoor nog vierde na respectievelijk een vierde en zesde plaats in de periodekampioenschappen, dan sloten de jongens van trainer Marc Grosjean het seizoen af met een zesde plaats na een zesde en een vierde plaats. Goed begonnen is half gewonnen, zo lijkt het wel. Het hoeft dus niet te verbazen dat Union in het seizoen 2017/18 pas in februari zijn eerste zes op zes van het seizoen boekte, na zeges tegen Beerschot Wilrijk en… Roeselare.

Om het toenmalige Union te schetsen, nemen we er even de elf basisspelers van de 1-4-zege op Schiervelde op 10 februari 2018 bij: naast Kis ook Adrien Saussez, Pietro Perdichizzi, Thibaut Peyre, Soufiane El Banouhi, Jordan Massengo, Kenneth Houdret, Julien Vercauteren, Alves Da Silva, Mathias Fixelles en Nathan Kabasele. Op Kabasele en El Banouhi na waren dat jongens die dat seizoen heel vaak aan spelen toekwamen. Speelden dat seizoen ook twintig keer of meer: Roman Ferber, Gertjan Martens, Heritier Luvumbu, Serge Tabekou en Charles Morren.

Teleurstellend

Spoelen we even verder, dan zijn we aanbeland bij een eerste belangrijke mijlpaal in de heropleving van Union: de 0-3-bekerzege in Anderlecht op 27 september 2018. Minder dan de helft van de basisploeg speelde in het seizoen daarvoor al in het Dudenpark: naast Kis ook Saussez, Perdichizzi, Morren, Tabekou (met invallers Peyre en Ferber als bonusnummers). In het tussenseizoen had Union, waar Marc Grosjean had plaatsgemaakt voor Luka Elsner, zich versterkt met onder andere Carlos David, Federico Vega, Max Besuschkow, Abdelrafik Gérard, maar vooral de aanvallers Faïz Selemani, Percy Tau en Youssoufou Niakaté.

Het is eigenlijk gek dat Kis meespeelde tegen Anderlecht, want eigenlijk was hij op dat moment net zijn basisplek kwijt. De viereneenhalf jaar jongere Baskische linksback Urtzi Iriondo, die in het tussenseizoen was overgekomen van de beloftenploeg van Athletic Bilbao, kreeg op een bepaald moment wekenlang de voorkeur op Kis. De Luikenaar keerde net op tijd terug in de ploeg voor de bekermatch tegen… Genk, dat toen onder Philippe Clement aan de leiding stond in de Jupiler Pro League. Kis moest in de beker tóch nog eens op de bank starten ten voordele van Iriondo, viel in de 116e minuut in en zorgde met een omgezette strafschop in de strafschoppenreeks mee voor de kwalificatie voor de halve finale van de Beker van België.

In de zomer van 2019 zag Kis zijn concurrent Iriondo terugkeren naar Baskenland. Pas in januari 2020 kreeg-ie er een concurrent met naam en faam bij op de linksback: Sébastien Pocognoli, die destijds wél succesvol doorstroomde naar de A-kern van Genk. Enkele andere nieuwe gezichten die in het tussenseizoen hun intrede maakten: het Deense duo Casper Nielsen-Jonas Bager, de Noor Sigurd Haugen en Belg-in-Nederland Siebe Van der Heyden. En trainer Thomas Christiansen, natuurlijk.

Kis was op dat moment al stevig opgeklommen in de hiërarchie: tijdens Play-off 2 droeg hij al eens de aanvoerdersband en tekende hij voor twee jaar bij. In de tweede helft van het seizoen 2018/19 was hij door Elsner al eens naar het centrum van de verdediging geschoven om de jonge Ismaël Kandouss, die in januari 2019 was overgekomen van de Franse derdeklasser USL Dunkerque, bij te staan. Dat allemaal kon het huwelijk tussen Kis en Union evenwel niet redden: na drie seizoenen kreeg de 29-jarige linksback te horen dat hij mocht beschikken. Kis noemde de manier waarop Union hem behandelde later “teleurstellend”.

Terug naar Limburg

Kis vond met Lommel SK een nieuwe club in Eerste klasse B. Met technisch directeur Ronny Van Geneugden kwam hij er alvast een oude bekende tegen. Kis kwam terecht bij een club in transitie: de Limburgse club was in mei 2020 overgenomen door de City Football Group. Ditmaal sprong hij bewust met beide voeten in het project – herinner u hoe hij in Eupen pas na zijn debuutseizoen de Qatari zag binnenwandelen.

Als bijna-dertiger stelde Kis zijn ervaring ter beschikking aan de karrevracht aan jongeren die in de zomer van 2020 werden binnengehaald, genre Vinícius Lopes, Caio Roque, Manfred Ugalde. Op de elfde speeldag deed hij voor het eerst waar hij zo bekend om staat: in het 1-1-gelijkspel tegen Deinze opende hij de score met een mooie vrije trap in de kruising. In het rampseizoen 2021/22 speelde Kis op meer posities dan dat er trainers passeerden in het Soevereinstadion, en dat waren er heel wat. Ondanks dit raakte al vrij vroeg bekend dat het aflopende contract van Kis niet verlengd zou worden. De Luikenaar bleef zich evenwel tot de laatste snik inzetten om het behoud te verzekeren.

Kis bracht geen moment zonder club door, want op 31 mei 2022 werd zijn overgang naar Patro Eisden Maasmechelen al wereldkundig gemaakt. Na zes seizoenen nam Kis dus afscheid van Eerste klasse B. In het beste geval niet voor lang, want de traditieclub had de ambitie om de overstap naar het profvoetbal te maken. Dat onderstreepte het alvast door naast Kis onder andere ook Tom Pietermaat en Sam Valcke te halen.

Op de veertiende speeldag opende Kis zijn doelpuntenrekening in Eerste nationale: met een heerlijke vrije trap scoorde hij de eerste goal in de 2-0-zege tegen Jong KAA Gent. Ook de Young Reds moesten er eind maart aan geloven. Kis scoorde in totaal zes keer, leverde hier en daar ook een assist af, en droeg zo bij aan de promotie van de club naar Eerste klasse B, die op 22 april van dit jaar definitief werd afgedwongen na een klinkende 4-0-zege tegen Francs Borains. In de Challenger Pro League, zoals de competitie voortaan heette, had Kis na drie speeldagen al twee assists achter zijn naam staan: in de 3-1-zege tegen Deinze op de openingsspeeldag na een corner en op de derde speeldag via een vrije trap tegen regerend vicekampioen SK Beveren, dat met 2-1 voor de bijl ging. Zijn twee strafschopgoals leverden allebei punten op één tegen Dender, drie tegen Jong Genk. Die laatste goal zal ongetwijfeld een pak herinneringen hebben opgeroepen.