“Voetbal, een feest”, werpen velen cynisch op in de nasleep van de bewogen bekerfinale tussen Club Brugge en RSC Anderlecht. Een begrijpelijke reactie, maar geen correcte. De misselijkmakende acties van een relatief kleine groep fans van Club Brugge hadden niets met voetbal te maken. Het is cruciaal om dat in het achterhoofd te houden bij het uittekenen van een gepast sanctiebeleid.

‘Op weg naar’ de Heizel in Molenbeek uit de trein stappen om met gebalde vuisten op zoek te gaan naar moslims, heeft niets met voetbal te maken. Achter zulke wandaden gaan geen fanatieke supportersharten, maar een diepgeworteld racisme en extremistisch Vlaams-nationalisme schuil. Het is een zoveelste uiting van een bredere maatschappelijke problematiek, die zich ditmaal toevallig in een voetbalcontext afspeelde.

En dus is het een gebeurtenis die we absoluut niet mogen herleiden tot een voetbalprobleem. Door dat wel te doen en louter met een verstrengde voetbalwet te zwaaien, bagatelliseer je immers die schrijnende problematiek, die dagelijks een reële impact uitoefent op heel wat mensen in ons land.

Alsof de xenofobe amokmakers in kwestie brave progressieve zielen worden van zodra ze hun supportersplunje terug uittrekken. En alsof dat ook in andere situaties gebeurt, het toeschrijven van individuele wandaden aan de tijd en ruimte waarin ze zich voltrekken. Als er een racistisch incident plaatsgrijpt op een marktplein of in een bus, roept de menigte toch ook niet om een verbod op samenkomsten op marktpleinen of in bussen?

Dit vraagt niet om nogmaals verstrengde regels voor voetbalsupporters. Want ook dat is de bredere context van de reacties na de bekerfinale: het door combiregelingen, uitvakkooien en collectieve straffen gekenmerkt hellend vlak richting een totaalverbod op bezoekende supporters. Laat dit geen nieuwe stap zijn op dat nefast pad.

Dit vraagt om strenge gerechtelijke straffen voor deze individuen, en bovenal om een sterk maatschappelijk antwoord. Het is meer dan ooit tijd om je stem te laten horen en op te staan tegen haat en discriminatie. Op straat, op Facebook, in het voetbalstadion.

Sociale controle, actief tonen dat racisme nergens door de beugel kan en al zeker niet in het voetbal, dát hebben we nodig.

En ja, ook zonder onnodig te veralgemenen mag je stellen dat die nood in de Belgische voetbalwereld nergens groter lijkt dan bij Club Brugge.

Dat weten ook meer en meer fans van de bekerwinnaar, die zeggen zich niet langer thuis te voelen bij de club van hun hart – een bijzonder pijnlijke ontwikkeling – en beseffen dat ze dringend voor een tegengeluid moeten zorgen. Een tegengeluid dat er wel enigszins kwam na de nazistische symbolen op Sclessin als respons op een actie met kinderen tegen discriminatie, en nadien in mindere mate na het onbegrijpelijke verbod vanuit het clubbestuur op een spandoek tegen racisme, maar toch overstemd werd door whataboutisme.

Voetballiefhebbers, sta op tegen racisme, rond het voetbalterrein en elders.

Beleidsmakers, kijk verder dan de gemakkelijke zondebok die de voetbalsport en zijn supporters vormen en focus op de ruimere problematiek.