Hoe soms een begin zijn weerga niet kent en eindeloos echoot in herinneringen en gebeurtenissen. De Sloveense filosoof Slavoj Žižek definieert in zijn boek Event (2014) een ‘Gebeurtenis’ (met hoofdletter) als “iets schokkends, ontwrichtends, dat plotseling lijkt te gebeuren en de normale loop der dingen onderbreekt.” Bijna dag op dag zeven jaar geleden trapte Clément Tainmont KV Mechelen de zevende hemel in. Volley, rechtervoet, wreef, korte hoek, doel Kleine Nieuwedijkstraat, minuut 89. Die Gebeurtenis in de promotiefinale tegen Beerschot-Wilrijk zette alles in gang voor Malinwa: de terugkeer naar eerste klasse, de verovering van de Beker van België en vlagen van geweldig voetbal in de jaren die volgden.
KV Mechelen-trainer Fred Vanderbiest sprong toen al als een waanzinnige van de bank Achter de Kazerne, weliswaar als assistent van Wouter Vrancken. Sindsdien is hij niet meer van de Mechelse bank verdwenen, uitgezonderd van een kort avontuur bij RWDM. Vanderbiest heeft alle gebeurtenissen na Tainmont doorleefd, tot en met de Gebeurtenis van Myron van Brederode tegen Anderlecht. Volley, rechtervoet, binnenkant, verre hoek, doel Kleine Nieuwedijkstraat, minuut 91.
De analogie tussen de twee doelpunten is onweerlegbaar. KV heeft zich van een trauma losgerukt dat al tien jaar aansleept. De top 6 glipte verschillende keren door de vingers op het laatste moment. In de match tegen Anderlecht was te zien dat dat niet meer mocht gebeuren. De gretigheid die de Mechelaars toonden, hadden de supporters het hele seizoen gemist. Aan elke bal zat wel een geelrode teen en de Brusselaars werden op hun lange tenen getrapt, met bulderend gejuich vanop de tribunes tot gevolg. Het was droog, maar Purple rain viel uit de hemel, nog een analogie.
Maar dát doelpunt, zoals er de komende decennia over gesproken zal worden, is een Žižekiaanse Gebeurtenis pur sang. Het heeft de normale loop der dingen bij KV totaal ontwricht. Plots staan er tien topwedstrijden in uitverkochte stadions op het programma die nog maar het begin zijn van wat mogelijk moet komen. Terwijl ik dit schrijf, staar ik dagdromend naar mijn historische landkaart van Midden-Europa, het land waar Žižek vandaan komt. Ik lees exotische plaatsnamen: Innsbrück, Lublin, Warasdin, Debrecen, … In het land van Žižek wil ik reizen, met een geelrode sjaal.