Soms komen voetbaldromen uit. Wij reisden samen met Travel2Sports naar het mythische San Siro in Milaan en genoten van een knotsgekke derby tussen AC Milan en Atalanta, verbroederden met de fanatieke fans van de thuisploeg en kregen maar niet genoeg van de schoonheid die het stadion ons te bieden had.
Elke voetbalfan heeft wel een bucketlist met traditieclubs, iconische stadions en steden die hij minstens één keer wil bezoeken. Sterspelers aan het werk zien, de sfeer opsnuiven tussen de locals en de emotie voelen die voetbal losmaakt: het is iets wat je alleen echt kan begrijpen door het zelf te beleven. Ook voor ons, Cédric en Daniel, geldt dat. Als collega’s en vrienden delen we al jaren dezelfde voetbalpassie en is het tijd om onze bucketlist wat in te korten.
Van Engels topvoetbal over Spaanse frivoliteit tot Duitse heerschappij: iedere club en elk land heeft zijn eigen verhaal. Een foute keuze maken bestaat eigenlijk niet, maar toen San Siro op ons pad kwam, hoefden we niet lang te twijfelen. Niet alleen omdat er met Inter en AC Milan twee topclubs spelen, maar vooral omdat het stadion zelf voetbalgeschiedenis ademt: een mythische plek waar de groten der aarde al decennia lang het beste van zichzelf geven.
I Rossoneri
Inter mag zich de laatste jaren dan wel de sterkste club in Milaan noemen, ons voetbalhart maakt toch net een groter sprongetje wanneer we naar de rijke geschiedenis van AC Milan kijken. Tijd om de I Rossoneri live aan het werk te zien. Samen met Travel2Sports maken we ons op voor de streekderby tussen AC Milan en Atalanta.
Travel2Sports is een reisorganisatie die zich specialiseert in het organiseren van sportreizen naar allerlei topwedstrijden en grote evenementen (#RightInTheAction).
De organisatie communiceert helder via mail en bezorgt enkele weken voor vertrek de nodige documenten: reispassen, hotelboeking, supporterssjaals en uiteraard ook wedstrijdtickets. Die worden vaak de dag voor de match via mail toegestuurd.
Tram, metro of taxi
Na anderhalf uur vliegen en een stevige taxirit van een halfuur komen we aan bij het DoubleTree by Hilton Hotel, waar we meteen verwelkomd worden met een chocoladekoek. In een oogopslag zien we het restaurant en het buitenterras. Tijd voor een langere inspectie hebben we niet, want we staan te popelen om San Siro te ontdekken.
DoubleTree by Hilton Hotel
Het DoubleTree by Hilton Hotel is vanuit de luchthaven Milaan-Malpensa in principe bereikbaar met de trein, tram, bus en metro. Wie met koffers reist, houdt er best rekening mee dat dit tijdrovend kan zijn en niet de meest evidente manier van reizen is. Een taxi of Uber bestellen is sneller, maar ook duurder, met een vast tarief tussen 114 en 120 euro. Aan de receptie van het hotel kan ook informatie worden ingewonnen over een shuttlebus.
Het hotel zelf beschikt over alle nodige comfort: een bar, restaurant, buitenterras, fitnesszaal, vergaderzalen en gratis wifi. De kamers zijn ruim en vlot bereikbaar met de lift.
We laten onze koffers achter in de bergruimte van het hotel en zoeken de tramhalte om de hoek op. Geen hypermodern exemplaar, maar een oude, traditionele tram met karakter. Het heeft zijn charmes. Voor 2,20 euro kunnen we in Milaan 90 minuten lang reizen met het openbaar vervoer. Het stadion ligt nog geen 5 kilometer van ons hotel, maar het is wel belangrijk om voldoende tijd te voorzien. Met de tram en metro zijn we al snel een dik halfuur onderweg. Afhankelijk van hoe druk het is, is een taxi of Uber vanaf 15 euro ook een optie. Die rit duurt ongeveer 10 minuten.
De reus San Siro
We stappen uit aan metrohalte San Siro Stadio. De Milanese voetbaltempel blinkt al in de verte. Onze ogen beginnen te fonkelen. Na vijf minuutjes wandelen staan we voor het Stadio Giuseppe Meazza, de officiële naam van het stadion. Machtig en nog groter dan we hadden verwacht. Het iconische dak, geflankeerd door de spiraalvormige trappen en pilaren, springt meteen in het oog. Een stadion met uitstraling, eentje dat je herkent uit de duizend. We zijn kwistig met foto’s trekken en video’s maken. We voelen ons nederig eenmaal we voor het stadion zelf staan en lijken wel Klein Duimpje tegenover de reus. Benieuwd wat er achter die sierlijke, doch stevige buitenkant schuilt.
Voor 38,50 euro krijgen we een stadion- en museumbezoek voorgeschoteld. Het museum zelf is niet bijzonder groot, maar neemt ons mee door de geschiedenis van het stadion en toont de shirts van iconen die ooit in San Siro naam maakten. Zowel AC Milan als Inter heeft er zijn plek, met onder meer Maldini, Van Basten, Ronaldinho, Ibrahimović en Kaká in het rood‑zwart, en Sneijder, Eto’o, Zanetti, Figo en Ronaldo — de Braziliaan — in het blauw‑zwart.
Ook binnenin stelt het stadion niet teleur. We krijgen een kijkje in de kleedkamers van AC Milan en Inter, ja die hebben elk een aparte kleedkamer, en wanen ons even zelf een Rossoneri wanneer we via de spelerstunnel het veld betreden. De tribunes hebben elk hun eigen kleur en bestaan, met uitzondering van de oosttribune, uit drie ringen. Impressionant. We nemen even plaats op de VIP-zitjes en nemen de omgeving in ons op. We kunnen niet wachten om deze lege tribunes tijdens de wedstrijd zelf helemaal gevuld te zien. Nog een dagje geduld.
Afsluiten doen we in de fanshop. Daar laten we ons verleiden tot wat merchandise. Een sjaal in wedstrijdthema steelt meteen onze aandacht en vormt bovendien een perfect aandenken aan deze trip.
Stadio Giuseppe Meazza (San Siro)
Officieel spreken we van het Stadio Giuseppe Meazza, maar iedereen kent het als San Siro. De mythische voetbaltempel in Milaan is een begrip bij elke voetbalfan en is met ruim 75.000 zitjes het grootste stadion in Italië en meteen ook een van de grootste in Europa.
Het stadion werd in 1925 gebouwd als thuisbasis van AC Milan. Een jaar later, in september 1926, vond er de eerste voetbalwedstrijd plaats. Inter versloeg AC Milan met 6‑3. Sinds 1947 delen beide stadsrivalen de heilige Milanese grasmat.
Het stadion werd in de tussentijd al eens grondig gerenoveerd en vormde reeds het decor voor tientallen legendarische wedstrijden. Tal van voetbalgrootheden betraden er de grasmat. Kortom: een plek die voetbal- en sportgeschiedenis ademt.
Maar dit stukje geschiedenis gaat, tot spijt van velen, weldra tegen de vlakte. Volgens de huidige eigenaars voldoet het stadion niet meer aan de moderne eisen.
Wie een wedstrijd in San Siro wil bijwonen heeft nog even de tijd, maar niet heel erg lang meer. De afbraak zal in verschillende fases verlopen en staat vanaf eind 2030 of begin 2031 gepland. Het nieuwe stadion wordt op dezelfde site neergepoot en moet speelklaar zijn tegen het EK van 2032 dat Italië mee organiseert.
Kunst met een grote ‘K’
We laten San Siro even achter ons en trekken de stad in. Want wie Milaan zegt, zegt ook kunst, mode en cultuur. Iets wat je onmogelijk kan negeren wanneer je hier rondloopt. Op het programma staat een bezoek aan de Pinacoteca di Brera, het belangrijkste kunstmuseum van de stad.
In diezelfde wijk Brera houden we halt voor de lunch en belanden we bij Debbie’s, een eetbar waar je eenvoudig maar lekker kan ontbijten en brunchen. De voetbalshirts die aan het plafond hangen, verraden meteen dat ook hier voetballiefhebbers rondlopen.
“AC Milan, AC Milan”, horen we achter de toog. We maken kennis met Mattia (30). Hij is een van de opdieners in de zaak en wordt meteen enthousiast als hij onze zak uit de fanshop opmerkt. “Gaan jullie naar de wedstrijd kijken?”, vraagt hij wat later als we klaar zijn met eten. “Ik ga samen met enkele vrienden. We maken deel uit van de Curva Sud, de sfeertribune, en gaan enkele uren voor de wedstrijd naar het stadion. Kom morgennamiddag gerust hierheen, dan gaan we samen naar San Siro en zien jullie hoe het eraan toegaat onder de fans.” Daar hoeven we geen twee keer over na te denken. “Deal!”. Met die afspraak op zak nemen we afscheid en trekken we verder naar het museum.
In de Pinacoteca di Brera vormen de vele variaties op ‘Madonna met kind’ de rode draad. De focus ligt op Italiaanse schilderkunst uit de renaissance en de barok. Meesterwerken van onder meer Raphael, Caravaggio en Mantegna sieren de monumentale muren. Elk schilderij vertelt zijn eigen verhaal, vaak met veel oog voor detail. Vooral de grotere werken maken indruk. Een aanrader om te bezoeken. Trekt er gerust anderhalf uur voor uit.
Tafelen aan het water
In de avond schuiven we onze voeten onder tafel bij Rizzo – Come Posso Non Amarti. een stijlvol restaurant op amper twee straten van ons hotel. Het eten en de wijn smaken, terwijl de livemuziek voor extra sfeer zorgt. Na het diner trekken we met de taxi naar de wijk Navigli. Het is the place to be om de avond goed af te sluiten op een gezellig terras.
Langs het water zitten de cafés en restaurants bomvol en hangt een ongedwongen sfeer. Een plek waar de avond vanzelf langer wordt. Tot in de late uurtjes kunnen jong en oud er lekker tafelen en een stapje in de wereld zetten. Voor wie houdt van een bruisende avond is Navigli absoluut een wijk om te onthouden. Na een laatste Aperol keren we voldaan terug naar het hotel.
Geliefd tot in Zweden
De wekker gaat af. Het is zover. Matchday! Al vroeg in de voormiddag gooien we onze sjaal rond de nek en nemen we de tram richting het centrum. Hier en daar zien we nog enkelingen met een shirt of pet van AC Milan rondlopen, maar verder oogt de stad opvallend rustig. Wie het niet weet, zou niet vermoeden dat er straks een beladen voetbalderby op het programma staat.
Langs de Duomo di Milano, een van de grootste gotische kathedralen ter wereld, kunnen we simpelweg niet voorbij kijken. De finesse en details van het bouwwerk zijn ronduit adembenemend. Samen met de elegante Galleria Vittorio Emanuele, waar modehuizen als Prada, Dior en Louis Vuitton elkaar verdringen, spreekt ook hier de grootsheid meteen tot de verbeelding.
“Waar komt die sjaal vandaan?”, horen we plots iemand vragen. De man zegt dat hij uit Zweden komt en voor het eerst naar Milaan is gereisd om een wedstrijd van AC Milan bij te wonen. “Een club met zo’n geschiedenis en waar zulke grote namen hebben gespeeld. Dat blijft toch speciaal. Ik volg ze altijd op televisie, maar nu zal ik ze eindelijk voor het eerst live aan het werk zien.” Het is duidelijk: AC Milan is tot ver buiten de grenzen van Italië nog altijd hot, ook in Zweden.
Protest
Na een snelle hap wandelen we via verschillende winkelstraten richting Debbie’s, de eetzaak waar onze nieuwe voetbalvriend Mattia op ons wacht. Met een Italiaanse birra op het terras vragen we hem wat AC Milan zo bijzonder maakt en wat de club betekent voor hem en de andere supporters. “AC Milan is een traditieclub van het volk, met een eindeloze geschiedenis. Dat in tegenstelling tot Inter, dat eerder een moderne club van de rijken is”, steekt hij van wal.
“We zijn een Italiaanse, zeg maar Europese grootmacht waar stervoetballers faam en naam maken. De passie bij de fans is enorm, zeker bij de Curva Sud, de zuidtribune waar de sfeermakers en meest fanatieke supporters samenkomen. Er zijn maar weinig clubs ter wereld die kunnen tippen aan onze achterban. Die van Dortmund en PSG zitten op een gelijkaardig niveau”, vertelt Mattia met enige fierheid. Hij draagt een donkere broek en een zwarte jas met het rode logo van Curva Sud Milano. Bewust zwart, want er zit ook een keerzijde aan dit verhaal.
Curva Sud en Curva Nord
De meeste, zo niet alle profclubs hebben een harde kern. Ook wel de spionkop genoemd. Dat is een groep fanatieke supporters die voor, tijdens en na de wedstrijden instaat voor de sfeer in en rond het stadion. Ze hebben een vaste plek op de tribunes, zodat voor iedereen duidelijk is waar het kloppende supportershart zich bevindt. Die zone staat ook bekend als de sfeertribune.
In veel stadions bevindt die harde kern zich achter een van de doelen, en ook in San Siro is dat het geval. De sfeermakers van AC Milan hebben hun vaste stek op de zuidtribune, de Curva Sud, terwijl die van Inter zich verzamelen in de noordtribune, de Curva Nord. Zo’n spionkop bestaat doorgaans uit verschillende supportersgroepen, elk met een eigen naam, logo en achterban.
“De laatste jaren is het op sportief vlak helaas niet meer wat het geweest is”, gaat Mattia verder terwijl we de metro richting het stadion nemen. We zijn nog vier uur verwijderd van de aftrap en de drukte blijft voorlopig beperkt. “Sinds de overname door de Amerikaanse investeringsmaatschappij RedBird Capital Partners in 2022 is onze club in een neerwaartse spiraal beland. De sportieve successen blijven uit en tegenstanders reizen zonder veel angst af naar San Siro. Terwijl andere topclubs blijven presteren en groeien, blijft AC Milan ter plaatse trappelen.”
Volgens Mattia verloochenen de nieuwe eigenaars de identiteit van de club en kijken ze vooral naar de financiële kant en het businessmodel erachter. “We kunnen ons niet vinden in de visie van Giorgio Furlani, de algemeen directeur van AC Milan. Het is tijd dat de club opnieuw de grootmacht van weleer wordt. We willen niet langer verder met Furlani en eisen zijn ontslag.”
Voor de wedstrijd tegen Atalanta staat daarom een protestactie gepland op het plein voor het stadion. “De Curva Sud wil een duidelijk signaal geven dat het tijd is voor verandering. Gekleed in symbolisch zwart laten we van ons horen.”
Verbroederen met de locals
We verzamelen in en rond de straten van Piazza Axum, het plein op zo’n 300 meter van het stadion. Meteen vallen de vele zwart truien en jassen op, afgewisseld met hier en daar wat rood en andere kleuren. Het blauw van Atalanta in onze wedstrijdsjaal hebben we voor de zekerheid onder onze trui gestopt.
We hadden een grimmige sfeer verwacht gezien de onvrede bij de supporters, maar het tegendeel blijkt waar. Het gaat er opvallend gemoedelijk aan toe: handdrukken worden uitgewisseld, knuffels volgen. Mattia biedt ons een biertje aan en we raken aan de praat met de rest van zijn vriendengroep die ondertussen ook is gearriveerd. We voelen ons meteen welkom en maken kennis met de Italiaanse warmte van de locals. Met de eerste gezangen komt de sfeer langzaam op gang. Via een kennis van Mattia kopen we nog enkele supporterstickers, waarop de rivaliteit met Inter duidelijk zichtbaar is.
Ruim een uur voor de aftrap troept iedereen samen voor San Siro. Een spandoek met een boodschap richting het bestuur gaat de lucht in en al snel schallen Milanese spreekkoren door de wijk. Het is machtig hoe een vol plein en een even volle straat synchroon klappen en zingen. Op een enkele knal na laat de Curva Sud zich vooral van zijn positieve kant horen. We staan midden in het pak en krijgen er kippenvel van. Mattia heeft niet overdreven: deze supporters zijn indrukwekkend. We voelen de liefde voor de club en begrijpen tegelijk hun frustraties tegenover het beleid. Zo’n ploeg en achterban moet je koesteren.
Champions League-gevoel
De spanning stijgt. We nemen afscheid van Mattia, eten nog snel een hamburger en zoeken stilaan onze plaatsen op. Eerlijk: we hebben onderschat wat de impact is van 75.000 mensen die tegelijk naar een voetbalwedstrijd komen kijken. Aan de ticketcontrole staan lange rijen, maar dankzij de FastPass van Travel2Sports mogen we meteen door naar de scanmachines. Dat bespaart ons al snel een kwartier.
Na een flinke klim langs talloze trappen bereiken we ons vak. We wandelen de kantine uit en zien San Siro langzaam vollopen met fans. Een magisch moment. Zowel Daniel als ik blijven even sprakeloos achter. Misschien is stilte hier wel het meest gepast. Verwondering laat zich niet altijd in woorden vatten. Zoals eerder gezegd: je moet het meemaken om het te begrijpen. Dit voelt totaal anders dan tijdens de stadiontour, toen de tribunes nog leeg waren. En dan moet de wedstrijd nog beginnen.
We zitten in ring twee, in de hoek van de westtribune. Wie denkt dat dit een minder zicht oplevert, heeft het mis. Integendeel: van hieruit hebben we een uitstekend overzicht over het hele veld. Het is een competitiematch, maar met de avond die intussen is gevallen en de felle stadionlichten die aangaan, hangt er plots een uitgesproken Champions League‑gevoel in de lucht.
G.F. OUT
Ondertussen zorgt de Curva Sud ook in het stadion voor een zichtbaar signaal richting CEO Giorgio Furlani. “G.F. OUT”, is de niet mis te verstane boodschap. Niet met een spandoek of tifo, wel inventief met lichtjes.
Na die supportersactie is het tijd om de rangen te sluiten. De spelers betreden de grasmat. Met Alexis Saelemaekers en Koni De Winter staan er twee Belgen bij AC Milan aan de aftrap, terwijl bij Atalanta ook Charles De Ketelaere als landgenoot op het veld verschijnt.
De openingsminuten zijn voor de thuisploeg, maar het zijn toch de bezoekers die al snel toeslaan. Na zeven minuten voetballen duwt Éderson de 0-1 tegen de netten. De schaars meegereisde Atalanta-supporters mogen een eerste keer vieren. De Curva Sud houdt de moed erin en blijft verder zingen en springen achter het doel. Door de indrukwekkende akoestiek is de sfeertribune in het hele stadion hoorbaar.
Alle aanmoedigingen ten spijt slaat Atalanta opnieuw toe. Dit keer is het Zappacosta die een efficiënt blauw-zwart op een dubbele voorsprong brengt. De ontgoocheling in de tribunes neemt zichtbaar toe. Nee-schuddende hoofden en een fluitconcert volgen wanneer de scheidsrechter de eerste helft affluit. “Tegen Atalanta moeten we winnen. Er is geen andere optie”, zei Mattia voor de wedstrijd. Na 45 minuten sjotten wordt die opdracht er niet eenvoudiger op.
Nog een leuk detail om te weten: tijdens de wedstrijd bewegen verkopers zich met bakken vol bier door de tribunes. Met blikken en bekers om de schouder balanceren ze behendig de trappen op en af. Een bijzondere evenwichtsoefening. We hoeven maar een simpel seintje te geven en ze komen langs. Een goedgevulde pint kost 7 euro, met het voordeel dat we dus niet aan de toog moeten gaan aanschuiven.
Lege sfeertribune
Terug naar de essentie van de avond: voetbal. I Rossoneri zullen een serieuze tand moeten bijsteken als ze hier nog een resultaat willen neerzetten en vooral het krediet bij de fans willen behouden. Helaas, het mag niet zijn. Na nog geen zes minuten in de tweede helft jaagt Raspadori de bal droog in de bovenhoek. 0‑3, de malaise is compleet.
Die derde tegentreffer is het signaal voor de Curva Sud om het stadion te verlaten. De tribune achter het doel loopt quasi volledig leeg. Hoe vreemd het ook klinkt: het is een indrukwekkend zicht. Van een statement gesproken. Het onderstreept nog maar eens dat voetbal draait om passie en emotie, ook in Milaan. Dat de supporters op een collectieve en al bij al vreedzame manier duidelijk maken dat het tijd is voor verandering, siert hen. Ook dat is clubliefde: waken over de eigenheid en identiteit van je ploeg.
Ondanks de vele lege zitjes herpakt AC Milan zich plots op het veld. De thuisploeg dwingt kansen af, maar de laatste pass of het beslissende schot ontbreekt telkens. Een bal tegen de deklat en een afgekeurd doelpunt geven de overgebleven supporters opnieuw wat hoop, al tikt de tijd genadeloos weg. Eerlijk? Een doelpuntje van de thuisploeg zouden we hier maar al te graag zien vallen, en het zou ook verdiend zijn.
Hoop en vrees
Nog een handvol minuten op de klok, krijgen we nog een extraatje? Jawel. In minuut 88 kopt Pavlović de bal ein-de-lijk tegen de netten. We mogen een eerste keer juichen. AC Milan krijgt nog zes minuten extra tijd om een ongeziene ommekeer te forceren. De supporters die nog in het stadion zitten, veren recht. Het geloof keert voorzichtig terug, al helemaal wanneer Nkunku foutief tegen de grond wordt gewerkt in de zestien. Strafschop. Nkunku neemt zelf zijn verantwoordelijkheid en zet de elfmeter feilloos om. Op de lege zuidtribune na herleeft San Siro helemaal. Nog drie minuten te gaan.
In het absolute slot krijgt AC Milan nog één laatste kans. Een vrije trap, dé mogelijkheid om alsnog langszij te komen. Gabbia met de kopbal… maar zijn poging vliegt net voorlangs. De comeback was ei zo na compleet. Even later fluit de scheidsrechter af: 2‑3 na een knotsgekke wedstrijd. Gemengde gevoelens overheersen. Na iets meer dan vijftig minuten leek de partij beslist, maar I Rossoneri weigerden zich uiteindelijk neer te leggen bij de nederlaag. Twee late doelpunten brachten de hoop terug, alleen de beslissende derde treffer bleef uit. Een pijnlijke derbynederlaag, maar wel eentje die in het slot met opgeheven hoofd werd gedragen.
Prijzenkast AC Milan
AC Milan werd in 1899 opgericht en is sinds 1938 actief in verschillende Europese competities. Het behoort tot de meest succesvolle clubs ter wereld. De club won 7 keer de Champions League (1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003 en 2007) en veroverde daarnaast onder meer 5 UEFA Super Cups, 3 intercontinentale bekers en de FIFA Club World Cup in 2007.
In Italië zelf heeft AC Milan 19 landstitels achter zijn naam staan, waarvan de meest recente dateren uit 2011 en 2022, aangevuld met 5 Coppa Italia’s en 8 Supercoppa Italiana’s.
Een ploeg met een rijkgevulde prijzenkast dus, maar die de laatste jaren slechts met mondjesmaat wordt aangevuld.
Na de wedstrijd is het toch vooral de ontgoocheling die blijft hangen. Ook bij ons. We voelen dat er op het einde meer in zat, al begrijpen we ook Mattia’s redenering: dit is niet langer het AC Milan van de vedetten dat moeiteloos door de competitie walst. We zagen degelijk voetbal, maar ook slordigheden. Maar bovenal zagen we gepassioneerde supporters die in de eerste helft onvoorwaardelijk achter hun ploeg stonden en die in de tweede helft een krachtig statement maakten toen het kalf verdronken leek.
Duimpie
Ook na de wedstrijd blijven tram en metro het populairste vervoermiddel. Rijen dik schuiven mensen aan in de hoop nog mee te kunnen. Een taxi of Uber is het alternatief, al hangt daar een stevig prijskaartje aan vast. We kiezen daarom voor plan C: te voet. Geen slechte keuze, want de temperatuur is nog steeds aangenaam.
Tijdens de wandeling kaarten we na over de spektakelwedstrijd en staan we stil bij de supportersacties en de boodschap die Mattia met ons deelde. Na ruim een uur stappen bereiken we ons hotel. Met een simpele, maar veelzeggende duim omhoog sluiten we de dag af en kruipen we moe maar voldaan elk ons bed in.
Kasteeldomein
Onze laatste dag breekt aan in Milaan. Met de zon op het gezicht genieten we van een rustig drankje op het buitenterras van het hotel. Na twee intense voetbaldagen maken we nog even tijd vrij om enkele andere hoogtepunten van de stad mee te pikken. De kathedraal en kunstgalerij hebben we al afgevinkt, maar Milaan heeft duidelijk nog meer te bieden.
We trekken naar het groenere deel net buiten het centrum en kuieren door het Parco Sempione, het stadspark waar Milanezen naartoe komen om even te onthaasten. Op hetzelfde domein ligt ook het Castello Sforzesco, een adembenemend bouwwerk met vooral imposante muren. Rond het kasteel kan je gratis wandelen. Een rustige afsluiter die perfect past bij deze laatste dag in de stad.
Ferrari
Met een pizza calzone bij Farinella en een ijsje bij Van Bol & Feste even verderop, doen we ook de Italiaanse keuken alle eer aan. Aansluitend volgt de Via Dante, een levendige winkelstraat waar mode in alle vormen en maten te vinden is. Ook hier duiken een Inter‑ en AC Milan-fanshop op. Voetbal is in Milaan nooit ver weg.
In onze zoektocht naar een passend souvenir dwalen we ook door de zijstraten rond de Duomo di Milano. Daar stuiten we op de Ferrari Flagship Store, waar niet alleen autoliefhebbers aan hun trekken komen. Shirts, petjes en schaalmodellen vullen de rekken. Alles met een stevig prijskaartje, maar alleen al het rondkijken loont de moeite om binnen te wandelen.
Milaan zit duidelijk vol verborgen parels, als je weet waar te zoeken. Zodra onze souvenirs binnen zijn, zit het stadsbezoek erop. Het vliegtuig wacht op niemand, ook niet op ons. Er rest ons nog een taxirit naar de luchthaven.
Arrivederci
Na drie rijkgevulde dagen en voetbalherinneringen voor het leven nemen we afscheid van Milaan en van San Siro, dat in die korte tijd een beetje onze tweede thuis werd. Een stad met vele gezichten: kunst en mode, aperitivo’s aan het water, maar vooral een allesdoordringende voetbalpassie. Het blauw van Inter, het rood van AC Milan. Ieder zijn voorkeur, maar onze band met die laatste is er toch eentje voor het leven. En voor wie nog twijfelt: wacht niet te lang en ontdek vooral zelf de magie van San Siro nu het nog kan. Arrivederci!
Door Fans Voor Fans 