’t Is dat hij eerder de chouchou van Roberto Martínez was, of we zouden gezegd hebben: Youri Tielemans die 29 jaar na Marc Wilmots de netten doet trillen in de Europa League-finale, ’t is alsof het zo moest zijn – ook al heette het beestje in de tijd van Wilmots nog de UEFA Cup. En getrild hebben ze, de netten van het Beşiktaş Park in Istanboel. Voor de volledigheid: het was Wilmots die Tielemans in 2015 voor het eerst opriep bij de nationale ploeg, al was het wel pas onder Martínez dat de jongen uit Sint-Pieters-Leeuw z’n eerste A-cap verzilverde. Op 9 november zal dat al tien jaar geleden zijn.

Het is jammer dat Stefan de Vrij tijdens de 126e Derby der Lage Landen ontbrak met een gebroken middenvoetsbeentje, of we hadden een prachtig brugje kunnen maken naar de Europa League-finale tussen Aston Villa en… SC Freiburg een kleine tien jaar later. Daarin liet Tielemans zich nog maar eens gelden met een wereldgoal. Trekt u de beelden er maar eens op na, mocht u woensdag niet gekeken hebben: Morgan Rogers die er na een corner taken quickly van Lucas Digne de bal de zestien inpompt, Tielemans die de bal er in één tijd heerlijk inpoedert… En dat op zo’n belangrijk moment – meer nog dan de finale an sich denken we aan het scenario waarbij Aston Villa ondanks een dominantie met een 0-0-tussenstand de rust in had gemoeten. Dan vergeef je het Tielemans als Villan wel dat-ie in de zestien stond toen hij de latere laureaat na 40 minuten en 52 seconden deblokkeerde, en niet daarbuiten zoals toen hij Leicester City vijf jaar geleden naar een eerste FA Cup trapte. Of… jawel, zoals Wilmots toen hij Schalke 04 in 1997 aan een 1-0-zege in de heenwedstrijd van de UEFA Cup-finale hielp.

Een veelscorer is Tielemans niet – zeker niet als we hem naast Wilmots leggen –, maar als het Neerpede-product scoort kan het wel eens de moeite zijn. Als Anderlecht-speler kon hij er ook al wat van. Legendarisch blijft zijn invalbeurt tegen KV Oostende op 19 februari 2017, waarin hij als invaller tweemaal scoorde in 129 seconden. We hebben het weliswaar over twee kanonschoten van buiten de zestien, die William Dutoit aan respectievelijk 111 en 124 km/u voorbij voelde vliegen – ’t kan serieus waaien aan de kust, nietwaar. Tielemans noemde zijn tweede pareltje de mooiste, niet per se omdat die aan een hogere snelheid aankwam maar eerder omdat die met z’n minder goede linkervoet werd getrapt en mooier in de winkelhaag vloog. De manier waarop hij zich bij de tweede goal van Michiel Jonckheere ontdoet is anders ook niet slecht, mooier dan hoe hij een tweetal minuten eerder een slecht weggewerkte bal van Antonio Milić onderschepte. Youri Tielemans, wereldgoals van Oostende tot in Istanboel.

Om u een idee te geven: de afstand in vogelvlucht tussen Oostende en Istanboel bedraagt zo’n 2300 kilometer. Van het ene uiterste van Europa naar het andere, u begrijpt. Het lijkt enorm, maar het verbleekt als we met de meetlat de Liberiaanse hoofdstad Monrovia en Kitende, gelegen vlak onder de Oegandese hoofdstad Kampala, met elkaar zouden verbinden. Dan komen we uit op zo’n 4850 kilometer in vogelvlucht, en een goede 6800 kilometer rijroute als we de trip daadwerkelijk willen maken – wat nodig zou zijn, want de vogelvluchtroute steekt voor een deel de Atlantische Oceaan horen.

U hoort het vast donderen in Keulen, en terecht. En toch worden deze twee locaties sinds kort ook virtueel verbonden door een voetbalbelg, namelijk Ivan Minnaert. De 59-jarige Belg is al meer dan een decennium als trainer actief op het Afrikaanse continent, waar hij in alle stilte aan een mooie prijzenkast aan het bouwen is. Met Vipers SC – niet te verwarren met het Vapers SC dat in een parallel universum de futsalclub van een voormalige collega-international van Tielemans had kunnen zijn – werd hij afgelopen dinsdag landskampioen van Oeganda, een jaar nadat hij FC Fassell naar een historische eerste landstitel leidde in Liberia.

Ariël Jacobs mag een jaar na zijn laatste landstitel met Anderlecht dan wel FC Kopenhagen naar de oppergaai hebben geleid, een Belgische trainer die twee jaar op rij kampioen wordt met clubs uit twee verschillende landen is even zeldzaam als een lelijk doelpunt van Youri Tielemans. Voor wie schouderophalend de prestatie van Minnaert zou durven minimaliseren hebben we een leestip in petto: in Afrika is geen land probeert auteur Dipo Faloyin het beeld van het Afrikaanse continent als één grote brok te corrigeren door een gelaagd en multidimensionaal Afrika te schetsen. Zo verontwaardigd een Belg kan reageren als hij per abuis voor Nederlander of Fransman wordt aanzien, zo gek zou het zijn om een landstitel in Oost-Afrika als een banale kopie van een landstitel in West-Afrika te zien. Chapeau, Ivan!