Standard speelde in een leeg Sclessin – nota bene in de choc wallon – zijn slechtste wedstrijd van het seizoen. Dat staat vast. Op het middenveld won het nauwelijks duels en voorin kon het contrast met Abids seizoensbegin moeilijk groter zijn. Wie wél de lijn van die competitiestart doortrok, was de arbitrage, die niet floot voor hands vóór de 0-1 en eveneens apathisch toekeek hoe Drammeh in het absolute slot werd aangetrapt in de vijandelijke zestien. Ook de tegengoal kwam niet als een verrassing: net als in de voorbije drie wedstrijden incasseerde Standard op een stilstaande fase. De vraag rijst waar de technische staf de voorbije drie weken mee bezig is geweest.
Euvrard ging niet mee in de kritiek op Karamoko van de voorbije speeldagen en hield vast aan de typeploeg van de seizoensstart. Niet geheel onbegrijpelijk – Standard voetbalde de eerste zeven wedstrijden oerdegelijk – maar wel opvallend. Zo verschenen in Westerlo en Gent steeds meer barstjes in die 4-3-3 met drie voetballende middenvelders. Men zou kunnen beargumenteren dat er in een Waalse clash wat meer duelkracht nodig is om grip op de wedstrijd te krijgen.
En zo bleek. Zeker omdat dat (op papier) goed voetballende middenveld vandaag gewoon slordig was. Nielsen deed zijn voornaam alle eer aan en was een spook; Touzghar viel wel op, maar te vaak in negatieve zin. Daarbij mist deze ploeg – en ik schrijf het al weken – een balveroveraar die tegenaanvallen onschadelijk kan maken. Niet alleen uit verdedigend oogpunt, maar ook omdat je door ballen te veroveren makkelijker aan voetballen toekomt. En vaak zelfs op de helft van de tegenstander. Ook de Rode Duivels kregen op het WK tegen Senegal pas grip op de wedstrijd toen De Bruyne en Vanaken naar de kant werden gehaald. In die optiek kwam de dubbele wissel Fosso–Illaihmaharitra voor Touzghar–Trouillet te laat; het kwartier waarin de Rouches het dreigendst waren, was het kwartier waarin eerstgenoemden op het veld kwamen. Door ballen te veroveren, kan je een tegenstander ook hoger vastzetten.
Dan even over de arbitrage, die in gekende stijl dramatisch was. Want met wat meeval kon Standard deze wedstrijd, ondanks het belabberde spel, gewoon winnen. Vóór de vrije trap die aan de basis lag van de 0-1, raakte Scheidler de bal met de hand; in blessuretijd werd – nog onbegrijpelijker – geen strafschop gegeven toen diezelfde Carolo op de voet van Drammeh ging staan. Benieuwd waarop Bourdeaud’hui en co zich maandag weer zullen beroepen. Dat de bal werd gespeeld, is alleszins uitgesloten. Als kers op de taart werd Mortensen nog uitgesloten voor een aangeschoten bal op de middellijn. Twee maten, twee gewichten, al kan men beargumenteren dat Euvrard de Deen al 45 minuten eerder uit zijn lijden had mogen verlossen.
Even naar die andere constante: de tegengoal op een stilstaande fase. In gekende stijl kon de verdedigende opstelling bij die vrije trap moeilijk slechter zijn, maar ook Epolo heeft boter op zijn hoofd. Het was een geluk bij een ongeluk dat de setpiececoach (ad interim) van Standard, Frédéric Stilmant, net na de uitwedstrijd in Gent uit de staf vertrok. Eigenlijk was dat het ideale moment om een volwaardige specialist in stilstaande fases binnen te halen, maar Wilmots vond dat onnodig. Kan iemand onze sterke man uitleggen dat het voetbal is geëvolueerd ten opzichte van de tijd waarin hij nog coach was? Intussen is gebleken dat het ontbreken van een specialist eigenlijk al een 1-0-achterstand betekent ten opzichte van de concurrentie.
Soit, los daarvan verdiende Standard ook gewoon geen punt, laat staan drie. Mortensen, Karamoko, Nielsen, Touzghar, Abid en Nguene zijn op basis van hun prestaties allemaal gebuisd. Ook Euvrard mag stilaan gaan inzien dat enkel voetballend vermogen – dat is zonder balrecuperaties nog geen garantie op goed voetbal – niet genoeg is om dit soort wedstrijden in je voordeel te doen uitdraaien. Waarschijnlijk is het dat wel om volgende week Dender te verslaan, maar de week erna in Genk lijkt de inbreng van Fosso in plaats van Touzghar quasi onvermijdelijk. En zonder mezelf op de borst te willen kloppen: dat was voorspeld.
In de fanalyse na Standard – Antwerp:
De komende vier tegenstanders (Westerlo uit, Gent uit, Charleroi thuis maar zonder supporters en Genk uit) zijn echter van een ander kaliber dan de ploegen die achter de rug zijn, zeker zonder twaalfde man. In die wedstrijden zal duidelijk worden hoe ver deze groep spelers werkelijk staat. De vraag is eveneens in hoeverre Euvrard in die moeilijkere wedstrijden zal vasthouden aan het systeem met twee centrale verdedigers (waarvan eentje Karamoko) en drie eerder voetballende middenvelders. Het zou niet verbazen mocht Fosso bijvoorbeeld in de ploeg komen voor meer stabiliteit, of dat Karamoko een rij opschuift en wordt vervangen door een centrale verdediger van opleiding.
