Club Brugge is de beste, grootste en meest gelauwerde Belgische club van het afgelopen decennium. Daarover kan niemand discussiëren. Blauw-zwart pakt prijs na prijs, heeft de financiële slagkracht van een multinational en kijkt de Europese elite geregeld recht in de ogen. Alleen schuilt achter die façade een merkwaardig minderwaardigheidscomplex. De recente klacht tegen Anderlecht is daar het jongste bewijs van.

Rivalennaaierij

De feiten zijn bekend. Anderlecht had zondag vijf in plaats van zes voetbalbelgen op het wedstrijdblad. Amateurisme, zonder meer, en de Brusselaars hebben dat volledig aan zichzelf te danken. Regels zijn regels. Wie ze overtreedt, riskeert een sanctie, hoe banaal de fout ook is. Anders hoeft niemand er nog rekening mee te houden. Maar dat Club Brugge, na negentig minuten waarin die fout geen enkele rol speelde, zelf naar de Disciplinaire Raad stapt, zegt minstens evenveel over Brugge als over Anderlecht. Want wat levert het Club op? In het meest waarschijnlijke scenario zelfs geen drie punten. Anderlecht verliest zijn zuurverdiende punt, Club houdt het zijne. Niemand wint, de rivaal verliest enkel. Het heeft veel weg van matennaaierij. Of beter: rivalennaaierij.

Het meest recente, en nagenoeg het enige identieke, precedent dateert uit 2022. Toen zette Standard op Dender ook maar vijf Belgen op het blad, eveneens door een administratieve fout. Dender diende geen klacht in, mogelijk omdat de club het niet eens had opgemerkt, waardoor er geen gevolg aan werd gegeven. Daaruit kunnen we concluderen dat De Disciplinaire Raad enkel optreedt wanneer de tegenstander erom vraagt. Club vraagt erom.

Patroon

Het past in een patroon. Wanneer het op het veld tegenzit, zoekt blauw-zwart zijn gelijk graag ernaast. Ook zondag, enkele uren voor de administratieve blunder aan het licht kwam. Hans Vanaken en Ivan Leko hadden hun pijlen toen al op de arbitrage gericht. Cvetkovic trok Mechele aan het truitje voor de 1-1, klaagde Vanaken. Klopt. Alleen vergat hij te vermelden dat Mechele, als laatste man, de Anderlecht-aanvaller eerst vasthad. Even later deed Vanaken trouwens nagenoeg hetzelfde in de eigen zestien, maar Vergoote bleef (terecht) consequent. Toch pleitte de aanvoerder na afloop voor de afschaffing van de VAR. Leko schoot op scheidsrechter Jasper Vergoote. Een dag later kregen beiden ongelijk van scheidsrechtersbaas Lardot.

Het is intussen verre van een alleenstaand geval. In februari 2025 stapte voorzitter Bart Verhaeghe na een thuisnederlaag tegen Standard de spelerstunnel in om scheidsrechter Lawrence Visser de les te lezen. Hij geraakte tot in diens kleedkamer en stelde er de financiële bijdrage van Club aan de arbitrage ter discussie. Een weinig verheffend schouwspel voor een club die zichzelf graag opvoert als toonbeeld van professionalisme.

Enkele jaren eerder suggereerde dezelfde Verhaeghe na een nederlaag tegen Anderlecht al dat er bij de VAR meer speelde dan onkunde. Bewijzen hoefde hij naar eigen zeggen niet te leveren. Het slachtoffer heette, alweer, Club Brugge. Wie weet welke positie Verhaeghe in het Belgische voetbal bekleedt, kan die uitlatingen categoriseren als machtsmisbruik. Én van belangenvermenging, al is dat bij de voetbalbond al lang geen criterium meer.

Zelfs in de overwinning kan Club dat historisch geërfde complex moeilijk onderdrukken. In 2022, nota bene na de derde titel op rij, vond Verhaeghe het nodig om de prestaties van revelatie Union, net gepromoveerd uit tweede klasse, te relativeren. Club had volgens hem niet tegen Union gestreden, maar tegen Brighton. Union likte zijn wonden na een sprookjesseizoen. En terwijl blauw-zwart de champagne ontkurkte, trapte het nog eens na richting een ploeg die ondanks een fractie van het budget toch tot de voorlaatste speeldag kon wedijveren met het (sportief) grote Club Brugge.

Naweeën van een jarenlang minderwaardigheidscomplex

Daar zit de paradox. Club heeft alles gedaan om zijn provinciale grenzen te ontgroeien. De club professionaliseerde, investeerde, domineerde en werd een vaste waarde in Europa. Maar in de hoofden van de Brugse kopstukken blijft blauw-zwart de miskende uitdager die zich moet verzetten tegen een vijandige buitenwereld. Het lijkt een uiting van frustratie die jarenlang werd opgekropt, omdat de club zo lang in de schaduw van anderen moest leven.

Ook op de tribunes botst de grandeur met een minder fraaie werkelijkheid. Zo brachten racistische en extreemrechtse uitingen de Brugse aanhang de voorbije jaren geregeld in opspraak. Iedereen herinnert zich de Kühnengroeten op Sclessin, maar ook in andere wedstrijden bleek racisme op de Brugse tribunes schering en inslag. Kompany, El Hadj, Denkey, Mpoku, N’ganga: allemaal klaagden ze de voorbije tien jaar discriminatie op basis van huidskleur aan. Allemaal na een wedstrijd in Jan Breydel.

Samen werpt het een duistere schaduw over de Brugse successen. Blauw-zwart is zonder twijfel de beste Belgische club van het moment, van de voorbije tien jaar en waarschijnlijk ook van de tien jaar die volgen. Alleen lijkt Club bereid om over lijken te gaan om die status te behouden terwijl dat helemaal niet nodig is.

Anderlecht moet voor zijn blunder boeten. Daarover geen discussie. Maar Club had de voetbalbond ook gewoon zijn werk kunnen laten doen, zonder zelf de juridische weg op te gaan. Dat had de Brusselse fout niet kleiner gemaakt en de Brugse prestatie van zondag niet beter. Het had alleen getuigd van sportieve waardigheid. Gert Verheyen bezit die wel. In 90 Minutes riep hij zijn eigen club op om zich niet van haar kleinste kant te laten zien, maar schijnbaar zonder gehoor.

Club zal zich verschuilen achter het principe: regels zijn regels. Maar waar was die principiële houding bij Bart Verhaeghe, Vincent Mannaert en Ivan Leko, voorafgaand aan Propere Handen? Dat ging zelfs over het bewust negeren van de regels, niet over het stommelings vergeten ervan. Alle drie kwamen ze er uiteindelijk vanaf met een minnelijke schikking. Misschien moeten ze die verkregen mildheid ook maar eens toepassen op deze situatie.

De kans lijkt echter klein, en dus krijgt blauw-zwart straks mogelijk alsnog twee punten cadeau. Misschien blijken die in mei zelfs beslissend in de titelstrijd. Dan kan Club Brugge weer een prijs bijschrijven, zij het een die niet op het veld werd gewonnen. Maar er bestaat één rangschikking waarin geen disciplinaire raad punten verdeelt. En daarin bengelt de beste club van België inmiddels steeds nadrukkelijker onderaan.