Het regende in Zagreb, op 11 oktober 2013. Dat weet ik nog. Ik was negen en zag in een sporthal, op een groot scherm, een spits van twintig de doelman omspelen en de bal in een leeg doel schuiven. Niet veel later scoorde hij opnieuw. Romelu Lukaku, heette hij blijkbaar. Dat weet ik ook nog. Mijn vriendjes en ik dansten op de tafels. België mocht voor het eerst in twaalf jaar terug naar een WK. Wat dat ook betekende.

Vijf zomers later stond ik in dezelfde sporthal, kijkend naar de Rode Duivels die in Rostov tegen Japan speelden. En of ik toen wist wat een WK betekende. Romelu had me dat geleerd. In minuut 94 stond het nog 2-2. Thomas Meunier gaf laag voor, Lukaku stond klaar om af te werken en deed het moeilijkste wat een spits kan doen: niets. Hij stapte over de bal en achter hem tikte Nacer Chadli de 3-2 binnen. De boekhouding zwijgt daarover. Die telt 94 doelpunten.

Op het WK van afgelopen zomer, acht jaar later, deed hij het opnieuw. Tegen Egypte viel hij in, nog geen halve minuut later stond het gelijk. Een owngoal, op een voorzet van diezelfde Meunier. De bal had Lukaku niet geraakt. Maar hij was er.

Hij was er altijd. Op mijn negende in Kroatië. Op mijn tiende in Brazilië. Op mijn twaalfde in Frankrijk. Op mijn veertiende in Rusland. Op mijn zeventiende in Europa. Op mijn negentiende in Qatar. Op mijn twintigste in Duitsland. Op mijn tweeëntwintigste in Amerika. En zondag, op mijn drieëntwintigste, op de bank van het Koning Boudewijnstadion. Onder de tribune waar mijn dansende vriendjes en ik groot waren geworden.

Na afloop trok Big Rom in de luwte van de euforie de kleedkamerdeur achter zich dicht. Voor zijn kinderen. Voor zijn familie. En stiekem ook voor zichzelf. Het was een moeilijk jaar, sportief en privé.

Op mijn negende telde ik doelpunten. Als het moest 94. Had hij toen gestopt, ik had gehuild. Vandaag weet ik dat je een grote spits ook herkent aan de bal die hij laat lopen. Dat heet groot worden. Ik heb het van hem geleerd.