Op vrijdag de dertiende vind in Amerika, om 15.00 lokale tijd (00.00 voor ons), de MLS SuperDraft plaats. Daar zetten de jonge spelers van allerlei universiteiten en college’s uit Amerika hun eerste stap naar een professionele carrière. Omdat ik benieuwd was hoe dat voor een speler is, sprak ik met (naar mijn mening) een van de pareltjes uit het stel: Julian Gressel.

Julian Gressel is 23 jaar en komt uit Neustadt, Duitsland. Hij is al 3,5 jaar in Amerika, waar hij op het middenveld zijn kunst beoefent.

Waarom ben je naar Amerika gegaan? Voor het onderwijs of om er carrière te maken?

Het is altijd al mijn ambitie geweest om prof te worden en het maakte mij niet uit waar. Ik koos voor Amerika, omdat je ook moet letten op het onderwijs en dat is hier goed. Ik kwam bij Providence terecht, een half uur rijden van Boston. Het is een 50/50, ik kom hier om carriere te maken, maar ook om goed onderwijs te genieten.

Wie is je idool?

Bastian Schweinsteiger. Hij is een beetje hetzelfde als ik, want hij begon ook als buitenspeler en schoof langzaam naar het middenveld.

Er is een kans dat je tegen en misschien nog zelfs met hem kan gaan spelen.

Ja, ik hoorde dat Chicago interesse heeft. Het zou heel mooi zijn om een keer op één veld met hem te staan.

Volg je de MLS nu je in Amerika woont?

Nee, niet heel vaak om eerlijk te zijn. Ik kijk af en toe wel en het grote nieuws maak ik ook mee. Pas de afgelopen twee jaar, toen ik in de gaten had dat ik in de MLS in kon stromen, heb ik me er meer in verdiept.

Heb je dan ook een favoriete club om naar gedraft te worden?

Nee, niet specifiek. Ik hoop dat ik bij een club kom waar ik mij goed voel. En als ik naar een specifieke club zou willen en ik word er uiteindelijk niet door gekozen, dan kan dat alleen maar teleurstelling brengen, dus ik ga er naartoe en ik kijk wel wie mij kiest.

Will Parchman vergeleek jou met Michael Bradley, hoe is dat voor jou?

Een eer, want het is niet zomaar een speler. Hij heeft carrière gemaakt in Europa en hij is de aanvoerder van het Amerikaanse elftal. Ik zie mezelf ook wel een beetje als Bradley, hij kan overal terecht en hij is een aanspeelpunt, dat zie ik terug in mezelf.

Je hebt ooit mogen proeven van een professionele club, want je hebt bij Greuther Fürth gespeeld toen je jong was.

Klopt, maar ik speelde daar van de U9 tot de U15. Ik ben ook nooit echt in contact gekomen met het eerste team. Ik denk wel dat het de basis heeft gelegd voor mijn carrière.

Stel, je wordt gedraft en je doet het in je eerste jaren erg goed, zou je dan terug willen naar Europa als een club dat zou aanbieden?

Ja, want mijn familie zit allemaal in Duitsland. Als ik de kans krijg om in de 2.Bundesliga of in de Bundesliga te mogen spelen, ga ik dat doen. Maar als ik bijvoorbeeld na 12 jaar nog in Amerika zit, dan vind ik dat 0ok geen probleem.

Met de Draft ben je met jongens van dezelfde leeftijd, vorm je vriendschappen in die korte tijd?

Je doet hier alles samen. Je ontbijt samen, luncht samen en dineert samen. Er vormen er wel een paar, maar je bent hier uiteindelijk om jezelf in de kijker te spelen. Het is niet zo dat hier ruzies ontstaan, want de sfeer is hier heel goed. De 90 minuten dat ik op het veld sta zijn het wel mijn tegenstanders, maar daarna is alles weer zoals normaal.

Tijdens een wedstrijd zitten de coaches op de tribune te kijken. Brengt dat geen spanning met zich mee?

Sterker nog, ze slapen in hetzelfde hotel. Dus je komt ze wel vaak tegen, maar het brengt niet heel veel extra spanning. Je komt hier om jezelf te bewijzen en daar houd ik me aan vast.

Maar dan loopt er bijvoorbeeld een Patrick Vieira rond. Hoe vind je dat?

Haha, ja, dat is wel eens lastig. Stel: je zit bijvoorbeeld in de lift met hem, dan doe je wel moeite om je in te houden, want het is wel iemand die veel heeft gewonnen en hij is een legende. Maar dat maakt deze ervaring dan ook weer heel speciaal.

Kom je ook vaak in contact met clubs?

De clubs kunnen interviews met je aangaan. Zelf heb ik er nog geen gehad.

Hoop je meteen gedraft te worden?

Het liefst wel. Als je als eerste gedraft wordt, dan is er al heel veel spanning weg en dat maakt het wat aangenamer.

Jack Harrison was vorig jaar naar Chicago gedraft, maar werd meteen verkocht aan NYCFC. Als dat bij jou zou gebeuren, hoe zou je je dan voelen?

Ik weet het niet. Hij was al in beeld bij NYC, heb ik gehoord. Het lijkt me overweldigend, maar ik weet echt niet hoe ik me zou voelen.

Atlanta en Minnesota zijn nieuw in de competitie. Ben je bang om daar terecht te komen, in een club die voor het eerst ergens aan begint?

Als ik naar een van die twee gedraft wordt, dan is dat maar zo. Ik ben niet specifiek bang ervoor. Het zijn clubs die wel weten wat ze doen, anders zouden ze er ook niet aan beginnen. Voor mij maakt het echt niet uit waar ik terecht kom, als ik maar ergens kom waar ik me goed voel en goed spel kan leveren.

Als Europeaan lijkt het me wel een rare ervaring, een kamp en daarna wordt je zomaar uitgekozen door een club. Hoe vind jij het daar gaan?

Het is een aparte aanpak, maar dat wil niet zeggen dat het niet goed is. Het is allemaal goed georganiseerd en erg professioneel.

Favoriete club?

Bayern München. 100%.

Laatste vraag. Hoe zou jij jezelf omschrijven als speler?

Ik heb een goede pass. Verder kan ik overal terecht op het middenveld, dus ik ben erg inzetbaar. Ik snap het spelletje goed en overzie alles op het veld. Ik ben meer van het aanvallen dan het verdedigen, maar met beide kan ik goed overweg.

Bedankt voor je tijd Julian, Viel Glück met de SuperDraft en ik spreek je snel.

Danke!