Woensdag 12 december. Sinds eind juli stichtte Just eigennekkig zestien verschillende supportersverenigingen onder zijn eigen dak. Je zou kunnen denken dat hij langzamerhand wel genoeg had van die stoffen sjarels rond zijn hals, maar nee hoor, think again. Just was allesbehalve van plan om de apathische fan uit te hangen tot het staartje van het seizoen. Daarenboven komt een beetje nekbescherming altijd wel van pas in de winter.          

Just besliste die woensdagmorgen om zich de komende speeldagen te focussen op de ploegen waar hij nog geen overwinning had mogen mee vieren. En beginnen deed hij met Cercle Brugge, de groen-zwarte vereniging waar zijn schoonpa zaliger hopeloos verliefd op was. Na speeldagen 12 (1-1 tegen Kortrijk) en 13 (2-0 in Eupen) bleef de  Brugse fan in Just nog achter met een triestige 1 op 6. Tijd om hier verandering in te brengen, dacht hij. Tegenstander van dienst was het Brusselse kwakkelklasje van Hein Vanhaezebrouck.

De voorbereiding: in de bolle buik van de rangschikking

Het seizoen van Cercletje werd tot dusver gebrandmerkt door goeie periodes en mindere periodes die elkaar wondermooi afwisselden naargelang het klassement van de Bruggelingen er even te roos- of zwartkleurig dreigde uit te zien. De bek van Just viel dan ook niet open van verbazing toen hij zag dat Groen-Zwart zich in de bolle buik van de rangschikking had genesteld. Het schema van entraîneur Guyot, een punt per gespeelde wedstrijd, leek ondertussen zelfs bestand tegen een kleine winterstorm.

Maar de recente 0 op 6 en het niet al te gemakkelijk ogende programma van de komende speeldagen (Anderlecht thuis en AA Gent uit) stuurde de angsthaas die permanent huisde in de dikke darm van Just op strooptocht richting enkele driedubbel gelaagde rollen toiletpapier. En alsof de spanning niet genoeg te snijden was, bleek met Taravel, Lambot en Palun driekwart van de Brugse verdediging ook nog eens niet beschikbaar voor de clash tegen les Mauves.

Matchday: de gouden medaille synchroon opspringen gaat naar…

Ied’re zundag, no de Cercle. Me heel ons erte, vo groen en zwart. Er heerste een opgewonden sfeer in het salon van de Fonteynes. Zelfs halve trouwboek Marijke zat ongedurig te balanceren op het puntje van haar 2-zit, duimend voor de oude liefde van haar vader. Het komieke koppel zetelsupporters deed een geweldige gooi naar de gouden medaille synchroon opspringen toen Kylian Hazard na 10 minuten een mooie aanval in twee tijden afrondde (1-0). Groen-Zwart nam de match in handen en Cardona miste nog een dot van een kans. Maar pardoes regende het wat later een koude douche toen Gerkens na hoekschop enig mooi de gelijkmaker nette. Het sein voor Anderlecht om op haar beurt het commando weer over te nemen.

De minder gelijk opgaande tweede helft was er eentje om in te kaderen en in de catacomben van het Jan Breydelstadion op te hangen. Iets voor het uur verstreken was, pegelde topschutter Bruno een penalty onhoudbaar via de paal voorbij Didillon. De elfmeter werd toegekend na een heerlijke tussenkomst van de vriendelijke VAR-busbewoners. Tot verrukking van al wat Brugs was, volgde nadien geen belegering van de goal van Nardi. Het was integendeel Cercle dat veruit de gevaarlijkste ploeg bleef, zelfs nadat Omolo kort voor tijd een tweede gele kaart verzamelde. Na 95 minuten genieten vlogen Just en Marijke elkaar ontroerd in de armen.

De cooling down: de metamorfose van Guyot

Maison Fonteyne baadde de volgende dagen in een opperbeste stemming. Oefenmeester Laurent Guyot deed hier nog een stevige schep bovenop door in de pers te verspreiden dat hij er wel zin in had om het vooropgestelde doel van 30 punten nog voor nieuwjaar af te vinken. Van een hemelse metamorfose gesproken. Was de anders zo beredeneerde Fransoos eventjes zegedronken, of huist er onder zijn netjes afgeborsteld omhulsel dan toch een regelrechte rock-‘n-roll-coach?

Just zag er in ieder geval wel graten in om zijn helden na nieuwjaar richting een onverhoopte eindklassering te zien freestylen. Wie de vrijgekomen gaatjes in zijn agenda de volgende maanden trouwens ook naar alle vrijheid kan invullen, is Hein Vanhaezebrouck. De onfortuinlijke West-Vlaming kreeg kort na de wedstrijd tegen Cercle zijn C4, wat van hem dan plotsklaps weer een fortuinlijke West-Vlaming maakte. Het is maar hoe je het bekijkt. Na Ferrera was Hein de tweede coach die door Cercle vervroegd op verlof werd gestuurd. Tegen de Vereniging spelen kan dus ernstige gevolgen hebben.