Deze column is niet gebaseerd op enkele incidenten die los van elkaar hangen, elk met eigen oorzaken en gevolgen, eigenheid en context. Nee, ze hangen allemaal vast aan elkaar als een collectieve strop rond de nek van onze sport waar ieder van ons zoveel van houdt. Het touw is gemaakt van achterhaalde kloterij dat racisme en homofobie heet, twee zaken die de zelfmoord van onze sport zal betekenen als er niet snel een nultolerantie zal worden gehandhaafd in wereldwijde stadions. Want geloof het of niet, onder trouwe supporters bevinden zich idioten die het nog steeds nodig vinden om oerwoudgeluiden te maken.

Kerstvoetbal, Italië. Mooie affiche in San Siro, Milaan: Inter-Napoli, een topper van formaat bovenaan het klassement van Serie A. Inter won uiteindelijk na een slopende (wed)strijd die langer dan negentig minuten aansleepte. Een uur voor de match was er een confrontatie tussen de ultra’s van beide teams. Resultaat: vier Napoli-supporters gewond met messteken. Supportersgeweld, een afvoerputje van de sport, lager dan dat kan niet worden gezakt. Eigenlijk past dit perfect binnen de context van een nultolerantie, maar dat bestaat wel degelijk al. Fysiek geweld binnen en buiten stadions wordt al hard aangepakt sinds de jaren ’90, wanneer hooliganisme echt een rol binnen het voetbal bekleedde. We zijn ondertussen al dertig jaar later en elke speeldag zijn er incidenten rond een voetbalwedstrijd omtrent fysiek geweld, meestal met harde supporterskernen betrokken. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat dit nog bestaat in onze samenleving? Ik pleit niet voor harder aanpakken of straffen, maar voor mentaliteitsverandering. Supportersgeweld moet niet aangepakt worden, het moet verbannen worden. Een nultolerantie is daarin het enige ethisch verantwoorde strijdpunt voor alle clubs en federaties. Dit geldt ook voor andere zinloze mentaliteiten, daarvoor gaan we terug naar Milaan.

Tien minuten voor het einde van de wedstrijd kreeg Napoli-verdediger een terechte gele kaart, een technische fout om de aanvaller van Inter af te stoppen. De Inter-‘supporters’ namen dit niet in dank af, er klonken massaal oerwoudgeluiden uit de massa richting Koulibaly. Een klassiek voorbeeld, niet de eerste keer dat dit voorkomt. Ik schrijf dit met een drukkende schaamte om voetbalsupporter te zijn. Koulibaly pakte uiteindelijk zijn tweede geel vanwege een cynisch applaus dat hij de scheidsrechter trakteerde. Dat was uiteindelijk zijn grootste recht, hoe zou je anders zijn als duizenden neofascisten je mens-zijn degraderen tot een hoopje onpersoonlijk stof vanwege je fucking huidskleur? Jawel, dat is wat racisme inhoudt, het zit in alles vervat, en aan die duizenden idioten die ooit oerwoudgeluiden hebben gebruikt tegen een zwarte speler: schaam u, klootzak. Ik kan geen greintje respect tonen voor zo’n onsmakelijke monsters. Ik probeer ook niet te generaliseren: er zullen zeker supporters in die tribune hebben gezeten die zich afzetten tegen zo’n praktijken. Bravo aan hen, niet teloorgaan onder groepsdruk is een hele prestatie vandaag de dag. Zij bewaarden hun waardigheid en verlaagden zich niet tot het niveau van een aantal debielen.

Napoli-coach Ancelotti was niet te spreken over de wedstrijd. Hij had het amper over het verlies van zijn ploeg, maar eerder over de incidenten die het spelletje overstegen. Dat vind ik enorm sportief van hem, hij legt de aandacht op maatschappelijke kwesties in plaats van zijn eigen sportieve moeilijkheden. Soms is dat ook gewoon nodig: als er nog steeds zo’n belachelijke mensen in de tribunes zitten, moet daar voor worden gewaarschuwd. Ancelotti vertelde dat hij verschillende keren had gevraagd om de wedstrijd stil te leggen, zodat de supporters konden bedaren. De stadionomroeper riep zelfs verschillende keren op tot kalmte, maar zonder resultaat. “Misschien moeten we de volgende keer het heft in eigen handen nemen en van het veld stappen. Waarschijnlijk levert ons dat dan een forfaitnederlaag op, maar daartoe zijn we bereid. Dit is niet goed voor het Italiaanse voetbal,” zei hij aan de pers. Doen, Carlo, doen! Zo’n sterk signaal is er nodig om heel de voetbalwereld wakker te schudden van de afgrijselijke woorden die door de stadions durven walmen. Het is godverdomme nodig.

Het is geen probleem bij een bepaalde club, maar een maatschappelijk probleem dat zich over alle velden heeft verspreid. En ze zijn ook onder ons, hè. Het zou niet de eerste keer zijn dat er bij Beerschot Wilrijk iets antisemitisch of racistisch wordt geroepen vanuit de tribune. Ach, die ratten, ik had gelijk toen ik sprak over dat afvoerputje. Stamnummer 13 is niets meer waard. De emotionele schat rond dat nummer is ondertussen al weggedoken onder het vriespunt, Beerschot is een dood begrip, Wilrijk is levendiger dan ooit. Vorig jaar werden nog 29 mensen opgepakt na antisemitische spandoeken en gezangen tijdens de match tegen Antwerp. Al die losers arresteren heeft nagenoeg weinig zin, maar het is een goed uitgangspunt waar alle acties tegen racisme en homofobie kunnen beginnen. Clubs moeten gedwongen worden om mentaliteitsveranderingen bij hun supporters te organiseren. Ik viseer geen harde kernen, maar individuele klasbakken die kunnen aanzetten tot conformisme, waar ik al eerder naar verwezen heb. De clubs moeten voor een veilig klimaat zorgen voor iedereen, zowel op als naast het veld. Het voetbal is een fundamenteel stukje van onze samenleving waar iedereen in onze samenleving welkom bij is.

Clubs zijn niet de enige verantwoordelijken in dit proces, bijvoorbeeld federaties, sponsors en bonden zijn even belangrijk in de bestrijding tegen deze ziekten. De clubs kunnen wel het meest invloedrijk in deze oorlog, bijvoorbeeld door initiatieven aan te snijden zoals Ancelotti in zijn interview vermeldt: als spelers massaal worden vernederd vanwege hun achtergrond, moeten zij het recht krijgen om van het veld te stappen samen met hun ploegmaats. Zo wordt de wedstrijd geschorst en krijgen de supporters een duidelijk signaal. Uiteindelijk zijn daar genoeg trouwe fans de dupe van, omdat zij zich afzijdig houden van deze rommel. De individuen die in fout zijn moeten uit de massa worden gepikt en hard gestraft, eventueel met jaren stadionverbod en geldboetes. Ook het probleem rond homofobie moet worden gelijkgesteld aan racisme: elke aanval tegen de persoonlijkheid en identiteit van spelers en supporters binnen de stadions moet worden aangepakt. Dit is een werk van lange adem, maar alleen zo kunnen we dergelijke incidenten zoals we eerder in het verleden hebben gezien vermijden.

Dit gaat niet over enkele incidenten, dit is geen tirade tegen pyrotechnisch materiaal die sfeerbevorderend kan zijn, dit gaat over persoonlijke aanvallen vanuit een aantal supporters, waardoor spelers zich niet meer veilig voelen. Racisme en homofobie zijn GEEN sfeerbevorderende middelen. “Er worden allerlei liedjes gezongen bij een gemiddelde voetbalwedstrijd”, hoor ik u al denken. Ja, maar trek eens godverdomme uw grenzen. Er is een verschil tussen Neymar gewoon uitfluiten omdat hij een overdreven duik maakt in de zestien meter, of hem woorden als ‘bananenfretter’ en hem oerwoudgeluiden toe te roepen. Het imago van uw club, uw geliefde sport en uzelf als persoon hangt ervan af, dus doe dit gewoon niet. Een wens voor 2019: stop deze zieligheid alstublieft!

Advertenties