“Het was me wel een beleving zeg, dat seizoen. Het leek bijna fout te gaan”. Gideon van der Wee, sinds 2013 performance coach bij AS Trenčín, beleefde vanop de eerste rij mee hoe de club Feyenoord in augustus naar huis speelde, maar negen maanden later barragewedstrijden nodig had om aan de degradatie te ontsnappen. “Het was een seizoen van uitersten, zowel in positieve als in negatieve zin. Veel mensen zeiden me dat we met ons Europese parcours veel hadden losgemaakt, dat mensen ons door die stunt zijn blijven volgen. De ontlading na de redding was dan ook des te groter”, aldus de Nederlander. Hoe is het dit seizoen zo kunnen mislopen? Een monoloog van Van der Wee over het bewogen seizoen van AS Trenčín, de Europese voetbalwieg van onder andere Wesley Moraes, Moses Simon, Samuel Kalu en vele andere (ex-)spelers uit de Jupiler Pro League. 

“We begonnen het seizoen volledig fit, met mooie resultaten. Op een bepaald moment stonden we tweede in de competitie op slechts twee punten van Slovan Bratislava. Europees schakelden we achtereenvolgens Podgorica, Górnik Zabrze en Feyenoord uit. Die 4-0-zege tegen Feyenoord stak er natuurlijk bovenuit: tegen hen hebben we laten zien dat er hele goede dingen mogelijk waren met deze groep. In de laatste voorronde van de Europa League sneuvelden we echter tegen AEK Larnaca. Thuis speelden we 1-1, maar uit verloren we met 3-0. Dat was onze eerste klap van het seizoen. We hadden in het verleden al vaker op één doelpuntje van een Europese groepsfase gestaan, en deze keer dachten we dat het ons misschien wél kon lukken. Helaas zijn er tegen Larnaca een paar jongens geknakt.

Na de Europese uitschakeling zijn er een paar jongens verkocht: James Lawrence aan Anderlecht, Philip Azango aan AA Gent, en tijdens de winterstop werd Antonio Mance uitgeleend aan Nantes. Dat is bij Trenčín op zich heel normaal, want hier worden elk half seizoen wel spelers verkocht, en dat vangen we dat altijd wel op met de overige spelers. Maar vervolgens zijn vier van onze aanvoerders achtereenvolgens langdurig geblesseerd uitgevallen, met name onze eerste doelman Igor Semrinec, Peter Klescik, Achraf El Mahdioui en Desley Ubbink. We moesten dus noodgedwongen steeds van aanvoerder wisselen, waardoor er zich continu een nieuwe situatie opdiende. Vergeleken met het begin van het seizoen speel je dus lange tijd zonder zeven basisspelers. Zoiets succesvol opvangen was een behoorlijke uitdaging.

Wat ook meespeelde, is dat we dit gehele seizoen niet in ons eigen stadion konden spelen vanwege verbouwingswerken. De Europese wedstrijden speelden we op een kunstgrasveld in Žilina, maar onze thuiswedstrijden in de competitie werden in het stadion van Myjava gespeeld. Op gewoon gras, terwijl wij het snelle spel van op ons kunstgras gewoon zijn. Normaal gesproken spelen wij onze thuiswedstrijden voor tussen de 3.000 en de 8.000 toeschouwers (toen ons oude stadion nog volledig stond), nu waren dat er ongeveer 100 per thuiswedstrijd omdat Myjava op 45 minuten rijden van Trenčín ligt. Thuiswedstrijden voelden zo aan als uitwedstrijden, wat ons zeker niet vooruit hielp”.

Trencin
Auteursrechten: netwerk Gideon van der Wee. Portretrechten worden niet opgeëist.

“Wedstrijd na wedstrijd werd verloren of gelijkgespeeld, en slechts enkele wonnen we. We kwamen maar niet uit die negatieve spiraal. En als je verliest, komt er heel veel druk op die jonge en vaak onervaren spelers. Die druk voelden zij heel hard. We zijn heel hard bezig geweest om hen daarmee te leren omgaan. De strijd om die negatieve spiraal te stoppen zijn we dit seizoen aangegaan met niet minder dan vier trainers: eerst de Nederlander Ricardo Moniz, daarna met de Slowaak Vladimír Cifranič, de Duitser Matthias Kohler en op het einde de Slowaak Ivan Galád.

Met die laatste trainer hebben we het in de allerlaatste wedstrijd kunnen rechttrekken. Nadat we in de degradatie-playoffs voorlaatste eindigden, moesten we barragewedstrijden spelen tegen FK Poprad, de nummer twee uit de tweede divisie. Poprad dacht zowel in de heen- als in de terugwedstrijd dat ze hun schaapjes al op het droge hadden, dat zag je aan de manier waarop ze juichten bij een doelpunt. Ze dachten echt dat ze het al voor elkaar hadden. Ook de Slowaakse pers schreef ons al naar de tweede divisie. Dat hebben we echter allemaal in ons voordeel gebruikt: we hebben onze spelers ermee geprikkeld. Wat we ook deden, was de vele remontada’s van dit seizoen aanhalen – denk maar aan Liverpool tegen Barcelona en Ajax tegen Juventus in de Champions League. Ook de stunt van RKC Waalwijk, dat in de promotie-playoffs in de 89e minuut 4-3 achterkwam tegen Go Ahead Eagles maar alsnog met 4-5 won en zo naar de Eredivisie promoveerde, kwam aan bod. Dat we met Desley Ubbink en Philippe van Arnhem twee ex-spelers van RKC in de kern hebben, maakte dat natuurlijk makkelijker bespreekbaar.

Uit verloren we met 2-0, maar ‘thuis’ in Žilina wonnen we met 4-1. Het was onze eerste wedstrijd in dit stadion sinds onze Europese campagne, dezelfde plek als waar wij eerder geschiedenis hadden geschreven door Feyenoord met 4-0 te verslaan. Nu deden we het opnieuw, met dezelfde passie, strijd en inzet. We kwamen 2-0 voor binnen 26 minuten, maar slikten meteen daarna een tegengoal. Poprad dacht vanaf dan echt dat hun broodje gebakken was. Na een fantastisch afstandsschot in de 78e minuut van Ante Roguljic 3-1 kregen we echter weer vleugels, en drie minuten later bereidde Joey Sleegers de bevrijdende goal van Milan Corryn voor. 4-1: goed voor handhaving en een fantastische ontlading bij iedereen”.

Milan Corryn
Auteursrechten: netwerk Gideon van der Wee. Portretrechten worden niet opgeëist.

“Ik heb dit persoonlijk echt nog nooit zo extreem meegemaakt. Met FC Volendam en AZ werd ik ooit kampioen, bij AS Trenčín pakte ik twee keer de dubbel en schakelden we Feyenoord uit in de Europa League, en dan moet je opeens vechten voor de degradatie. Dat was me nog nooit overkomen. Maar we hebben het op het allerlaatste moment kunnen rechtzetten. Een pechjáár zou ik het zeker niet noemen, daarvoor zijn het seizoenbegin en het slot te mooi geweest. De pech zat ‘m meer in wat daartussen is gebeurd, maar dat is grotendeels te wijten aan de reeds opgenoemde factoren die meespeelden. Maar laat ons niet vergeten dat we dit seizoen op twee manieren historie hebben geschreven.

In de loop van het seizoen heb ik één heel duidelijk verschil waargenomen: het mentale. Daarin zat de zoektocht ‘m. Onze jongens kónden voetballen, dat was heus de kwestie niet. Maar de druk en stress nam in grote mate toe bij de spelers en elke tegengoal die we moesten incasseren voelde als een mokerslag. Je voelde iedere keer opnieuw: ‘dit gaan we niet meer winnen’. Onze mindset was steeds dat we nu echt moesten gaan winnen, we probeerden dat winnaarsgevoel constant bij de spelers te activeren. Niemand in de club is er dit seizoen echter écht in geslaagd om die druk en stress van ons af te schudden. Dat bleef maar hangen. Een paar jongens zijn door het ijs gezakt, een paar wilden tot de laatste snik vechten, maar nooit stond het hele team echt op dezelfde lijn op dat vlak. We hebben dat gevoel jammer genoeg pas zeer laat op het seizoen losgekregen.

In de laatste wedstrijd hebben we geprobeerd de druk weg te halen door de situatie puur om te draaien en een eventuele overwinning te verkopen als een pure stunt. ‘Niemand verwacht het van ons, dit is het juiste moment voor een stunt’, zeiden we. We hebben het mooi verwoord om alle elf de spelers te raken. Dat hebben we onder meer gedaan door de sfeer van Feyenoord te creëren. Alles leek er immers op: het stadion, de spanning… Je hoorde de spelers toen ook letterlijk zeggen: ‘We hebben weer hetzelfde gevoel als in die augustusavond’. Je voelde aankomen dat er iets moois kon gaan gebeuren die dag. En kijk: in die laatste playoff-wedstrijd gingen onze spelers eindelijk weer vrijuit voetballen. Vooraf was al duidelijk voelbaar dat ze nu echt wilden gaan strijden als soldaten. Een mens vraagt zich af waarom hij het niet eerder geprobeerd heeft. Gelukkig kwamen we er net op tijd mee voor de dag.

Ik ben er vrij zeker van dat seizoen een goede les is geweest voor onze spelers. Het was een seizoen van uitersten, waarin we zowat alles hebben meegemaakt. De jongens hebben veel voorbeelden gezien van hoe de dingen wel en niet moeten. Deze ervaringen nemen ze mee voor in hun latere carrière en kan zeker van pas komen wanneer ze later met hun nieuwe club nog eens tegen de degradatie zouden spelen. Je kunt dit avontuur dus zeker positief zien, want uiteindelijk hebben we het gehaald”.

Trencin
Auteursrechten: netwerk Gideon van der Wee. Portretrechten worden niet opgeëist.

“Als we effectief waren gedegradeerd, was het project gewoon doorgegaan. Voorzitter Tscheu La Ling (een voormalig Nederlands international die de club in 2007 kocht, red.) had twee scenario’s klaarliggen: één voor in geval van redding en één voor mochten we degraderen. Het is gelukkig bij scenario 1 gebleven. Maar mochten we effectief gedegradeerd zijn, zou Ling de boel zeker niet opgedoekt hebben. Dit is al zeer lang zijn project, en de club is eerder al eens gedegradeerd. Wij waren sowieso van plan om door te gaan, ongeacht het resultaat. Trenčín heeft naast het sportieve immers ook een ander doel: dominant, agressief voetbal bijbrengen aan de spelers die we opleiden. Meer en meer clubs in Slowakije nemen naast onze spelers trouwens ook onze visie over – ook grote concurrenten, zoals bijvoorbeeld landskampioen Slovan Bratislava. Onze spelers en trainers worden bij ons weggehaald om onze visie deels te kopiëren. Op die manier verspreidt die offensieve visie zich verder over heel Slowakije: veel clubs stellen hun oude defensieve spel in vraag en durven meer aanvallend initiatief nemen dan vroeger. Dat kunnen wij niet anders dan als een compliment opnemen.

Wie aanvallend ook stappen heeft gezet, is de Belg Milan Corryn. Bij de Belgische U19 speelt hij op de zes, terwijl hij bij ons als linksbuiten speelde. Officieel is hij geen buitenspeler, maar hij heeft die positie dit seizoen goed ingevuld. Het was zijn eerste seizoen op het hoogste niveau (Trenčín plukte hem vorige zomer weg bij de jeugd van Anderlecht, red.), maar hij stond er op de belangrijke momenten. Zeker in de laatste weken. Om zijn statistieken wat te duiden: er zijn dit seizoen veel penaltyfouten op hem gemaakt, hij lag dus aan de basis van heel wat van onze penaltydoelpunten. Het was dus zíjn initiatief. Het hoogtepunt van zijn seizoen is ongetwijfeld zijn winnende doelpunt tegen Poprad. Hij scoorde met een uiterste sliding, erg typerend voor zijn wil om te slagen. Zijn ontlading die hij had na zijn goal was prachtig om te zien. Dat deed me plezier, want ik was in het begin zijn persoonlijke begeleider om hem fit te krijgen. Hij kan hier volgend seizoen een belangrijke speler worden, maar evengoed plukt een Belgische club hem deze zomer bij ons weg. Hij kan het niveau van de Jupiler Pro League zeker aan. Kleine tip voor de Belgische clubs.

Ook Reuben Yem (een Nigeriaanse rechtsback die deze zomer de overstap maakt naar AA Gent, red.) kan bij jullie slagen. Reuben heeft een enorme inzet en werklust in zich, dat is echt extreem. Hij wil geen enkele aanvaller erdoor laten, dat zie je. Met zijn snelheid wil hij alle gaten dichtlopen, hij spurtte afgelopen seizoen zelfs regelmatig naar de linkerkant om ook daar dingen op te lossen. Dat waren echt extreme dingen. Als Gent hem komend seizoen ook in zijn aanvallend spel stappen helpt maken, kan hij een complete verdediger worden. Spelers die wij afleveren kunnen in hun land van bestemming altijd nog stappen maken – kijk maar hoe Wesley zich bij Club Brugge nog verder ontwikkelde na zijn vertrek bij ons”.

Trencin
Auteursrechten: netwerk Gideon van der Wee. Portretrechten worden niet opgeëist.

“Ik heb er nu zes seizoenen opzitten bij AS Trenčín. Als performance coach let ik op heel veel verschillende processen. Als al die processen goed lopen, ga ik bovenop die ontwikkelingen zitten. Je bent er als performance coach ook verantwoordelijk voor dat alle werknemers binnen de club hun werk goed uitvoeren, dat elk proces goed klopt. Dit seizoen heb ik ook veel tijd doorgebracht op het veld, omdat we dit seizoen niet minder dan vier hoofdtrainers hebben gehad. Ik was er vanaf het begin van het seizoen bij, dus ik hielp die nieuwe trainers dan steeds in hun nieuwe situatie. Zelf ben ik er momenteel totaal niet mee bezig om ooit T1 te worden, daardoor gaan trainers mij ook sneller vertrouwen – ik ben immers geen potenzager die op hun postje zit te azen.

Na de redding hebben we allemaal twee weken vakantie gekregen. Binnenkort komen we weer allemaal bij elkaar en beginnen we met een frisse geest aan het nieuwe seizoen. In de loop van het eerste half jaar kunnen we weer in ons stadion. Als het winnen ons dit seizoen opnieuw zo moeilijk lukt, ken ik alvast een goed trucje: mijn vader als mascotte. Hij is afgelopen seizoen drie keer overgevlogen, en drie keer hebben we gewonnen met een totaalscore van 11-1. Misschien moet de club hem maar een huisje in Trenčín aanbieden.”

Advertenties