Ieder voetbaljaar vinden er een aantal memorabele wedstrijden plaats in het stadion van Standard de Liège. Vorig seizoen was er onder meer de ultradominante zege tegen Club Brugge in de reguliere competitie, zagen we de schitterende Europese comebacks tegen Ajax en het verrassend sterke Krasnodar, de verdiende overwinning tegen Sevilla, het van de mat spelen van RSC Anderlecht in de Clascio die maar 25 minuten duurde en natuurlijk de 4-3 tegen Waasland-Beveren, dat vroeg in de tweede helft op een 0-3-voorsprong was gekomen…

Gisteren begon het allemaal met de officieuze aftrap. Axel? Witsel! Axel? Witsel! Axel? Witsel! De decibelmeter ontplofte en de heldenstatus van de Rouche van de eeuw op Sclessin werd nogmaals in de verf gezet. Het vuur in de tribunes werd hierdoor aangewakkerd tot een ongeziene temperatuur en sloeg zichtbaar over op de spelers, die nogmaals een goed wedstrijdbegin op de mat legden.

KV Kortrijk was niet naar Luik afgezakt om kansloos afgemaakt te worden. Vanderhaeghe koos voor een aanvallende opstelling en dito speelstijl, maar dat mocht niet baten. Tot Lestienne twee gele kaarten pakte – een schwalbe en een Maradonniaans doelpunt – en het veld dus al vroeg moest verlaten. Bij KVK liet het besef dat er met een man meer werd gespeeld even op zich wachten, maar de West-Vlamingen kwamen uiteindelijk wel beter in de wedstrijd en zorgden voor meer evenwicht. Evenwicht lijkt een raar woord bij een man-meer-situatie, maar de Luikse twaalfde man nam de rol van Lestienne feilloos over. Ook na de (normaal gezien dodelijke) 0-1 van Ocansey.

In de tweede helft bracht Michel Preud’homme een systeem op de mat dat een tweede tegendoelpunt moest verhinderen, zonder in te boeten aan offensieve mogelijkheden. Dat lukte uitstekend. Kortrijk kon enkel gevaarlijk zijn op – slecht uitgespeelde – counters en de spelers van Standard toonden zich fysiek en mentaal erg sterk.

Waar Witsel zorgde voor de eerste opflakkering van het vuur van Sclessin, nam die andere publiekslieveling, Mehdi Carcela, de tweede voor zijn rekening met een geweldige invalbeurt. Nadat Laifis de gelijkmaker tegen de touwen had geknikt, stak Carcela met een verbluffende versnelling het halve veld over om precies op het juiste moment een perfect steekpassje richting loopwonder Amallah te versturen. Die schilderde het leer prachtig over de bezoekende doelman en in doel, 2-1.

Zoals zo vaak hadden de supporters van Standard het gevoel dat één doelpunt genoeg was om nog te winnen. Sclessin zou daarna namelijk zijn werk doen, en Sclessin heeft dat gedaan. En u hoeft er niet aan te twijfelen dat Sclessin dat nog zal doen in de toekomst.

Advertenties