Terwijl het hele land in lockdown werd geplaatst, speelden Antwerp, Beerschot en Charleroi dit weekend haasje-over, terwijl Club Brugge die kans liet liggen. In deze blik op het voetbalweekend is er ook plaats voor de vreselijke blessure van Zinho Vanheusden en de vroegere gentleman Thorup.

Thorup is geen gentleman meer

De woorden ‘gentleman’ en ‘Thorup’ zullen niet meer samen in een zin genoemd worden. Het imago van de o zo sympathieke en o zo aimabele Deen krijgt een flinke deuk. Dat een trainer een club op eigen initiatief verlaat en niet wacht op een ontslag, kunnen we alleen maar toejuichen, maar niet 39 dagen na zijn aanstelling. En al zeker niet als je vrijdag na de wedstrijd tegen Eupen zegt: “Hier kunnen we op voortbouwen.” Ik weet niet wanneer Kopenhagen contact heeft opgenomen met hem, maar dat er anderhalve dag na die profetische woorden al een akkoord is, verbaast mij. “Ik wil dat de spelers mekaar pushen. Ze moeten allemaal voelen dat zij deel uitmaken van het team.” Welk team, Jess?

Zinho’s blessure is een domper voor Standard én voor de Rode Duivels

Het akelige geschreeuw van Zinho Vanheusden ging door merg en been in iedere huiskamer. Ik kreeg een spontane flashback naar het been van Marcin Wasilewski zovele jaren geleden. De Pool was op dat moment 29 jaar, de Belg 21. Niet het moment om voor de tweede keer je  kruisbanden te scheuren. Hij besefte zelf ook dat zijn seizoen erop zit, Bodart vertelde na de wedstrijd dat Vanheusden meteen “oh non, pas maintenant” riep. De patron van de Standarddefensie zal zijn team niet naar de top vier kunnen loodsen, evenmin naar de volgende ronde van de Europa League. Met die uitspraak bedoelde Vanheusden echter ook het EK met de Rode Duivels komende zomer. Het debuut smaakte naar meer en hij is klaar voor een nieuwe stap voorwaarts. Vanheusden is een topper en een knokker, hij komt terug maar pas maintenant.

Clements ketchupfles bleef maar spuiten

Het was ongezien hoe Philippe Clement na de wedstrijd tekeerging. Zoals bij een ketchupfles die je opendraait en ondersteboven houdt, alles spuit er in één keer uit. Zonder stoppen. “Je hebt een bepaalde ondergrens en deze prestatie lag er zwaar onder. Dit kan ik niet tolereren”, wees de coach zijn troepen terecht. Clement was razend, ik vermoed dat vooral Simon Deli het moest ontgelden in de kleedkamer. Hoe de Ivoriaan terugslofte bij de 2-1 en zich liet ringeloren bij de 2-2, kan en mag niet gebeuren op het hoogste niveau. Woensdagavond vergat hij ook al druk te zetten op Correa. Club pakt slechts 2 op 9, te weinig. Het mag nog van geluk spreken dat Vormer een schitterende vrije trap – die er geen was (mag de VAR dat dan echt niet in het oortje van de scheidsrechter fluisteren?) – binnenschilderde. Maar ach, wat maakt het uit. Dennis, Deli en co willen schitteren op het hoogste niveau, de Champions League. Club zal er wel staan.

Een kwaliteitsverschil én een mentaliteitsverschil

De kwaliteit voor Antwerp. De mentaliteit voor Anderlecht. De bezoekers zaten met hun gedachten nog bij José Mourinho, Raphael Holzhauser, Gareth Bale en co. Al had Antwerp zeker kunnen – misschien wel moeten – winnen van Anderlecht. De blijdschap van Vincent Kompany na het laatste fluitsignaal sprak boekdelen. De RSCA-coach heeft begrepen dat winnen momenteel belangrijker is dan goed voetbal spelen. Het team counterde veel bijna kansen bij elkaar, maar de laatste pass ontbrak, tot het doelpunt van Paul Mukairu. Er is nog veel werk aan de winkel, maar Anderlecht doet mee bij de eerste vier. Dat mooie voetbal komt later wel.