Eind augustus mag STVV voor het eerst proeven van de Europa League. Of toch van de voorronde. De tegenstander die mee de geschiedenisboeken ingaat, is het Cypriotische Omonia Nicosia. Als STVV-watcher van Door Fans Voor Fans wil ik die historische trip niet missen en stap ik mee het vliegtuig op richting Cyprus.
STVV, de ‘kleine’ traditieclub uit Haspengouw, gaat ein-de-lijk het ‘grote’ Europa in. Iets waar we op Stayen al lang naar verlangen. Uiteraard was er vlak voor en na de eeuwwisseling de Intertoto Cup. Een inmiddels achterhaald kwalificatietoernooi van de UEFA Cup, de voorganger van de Europa League. Maar ditmaal is het anders: het échte werk.
Na een fenomenaal seizoen onder Wouter Vrancken mag Sint-Truiden in een laatste voorronde strijden voor een plek in de Europa League. Mislukt die operatie, dan volgt alsnog de Conference League.
Cypriotisch landskampioen
Europees voetbal, dat doet een mens dromen. Bij de eerste loting hoop ik net als veel andere STVV-supporters op een affiche tegen Benfica of Rangers, zodat er alvast één topaffiche op het programma staat.
De Portugese grootmacht en de Schotse traditieclub worden het niet, wel de winnaar van het duel tussen het Gibraltarese Lincoln Red Imps en het Cypriotische Omonia Nicosia. Niet de meest spraakmakende namen, maar op zich ook niet mis. Een zonnige bestemming in de zomer én op papier geen onmogelijke opdracht: dat kan interessant worden.
Over twee wedstrijden heen toont Omonia zich sterker dan zijn Zuid-Europese opponent. STVV wacht dus een dubbele confrontatie met de landskampioen uit Cyprus. Eerst een thuismatch in Haspengouw, daarna een memorabele trip naar Nicosia.
Dit moet je weten over Omonia Nicosia
Omonia Nicosia is een van de succesvolste voetbalclubs van Cyprus. De club uit de hoofdstad werd opgericht in 1948 en won al 22 landstitels, 16 bekers en 17 Super Cups. Vooral in de jaren 70 en 80 domineerde Omonia het Cypriotische voetbal. De aartsrivaal is stadsgenoot APOEL Nicosia.
Op Europees niveau bereikte Omonia meermaals de groepsfase van de Europa League en de Conference League. In totaal speelde het al meer dan 200 Europese matchen.
Stayen ontploft
Een goedgevuld, maar niet uitverkocht Stayen – met slechts drie tribunes – maakt zich op voor een eerste historische Europese avond. De Kanaries kennen tegen de Cyprioten niet hun beste eerste helft zo vroeg in het seizoen en zijn duidelijk wat onder de indruk van het gebeuren. Omonia heeft al wat jaren Europese ervaring op de teller staan en dat verschil is ook merkbaar. Weinig paniek aan de bal en combineren wanneer het kan. Al sluipen er ook bij hen enkele onzuiverheden in.
In de tweede helft, zeg maar gerust het laatste halfuur, krijgt Sint-Truiden meer voor elkaar. Vooral met de inbreng van Muja en nieuwkomer Bazdar komt het tot kansen, al blijft het ook opletten voor de Cypriotische tegenstoten van de ervaren spits Diony en vooral de Surinaamse Nederlander Montnor die hun kansen niet kunnen afwerken.
De wedstrijd lijkt zich naar een 0-0 te slepen totdat STVV-kapitein Taniguchi in de extra tijd een perfecte voorzet van Merlen aan de tweede paal binnenschuift. Stayen ontploft helemaal. Een levensbelangrijk doelpunt. Een eerste Europese zege lonkt en is twee minuten later ook een feit. Iedereen in geel en blauw viert feest.
De eerste mijlpaal is een feit, maar de euforie is nog niet compleet. Een minstens even moeilijke opdracht wacht in de terugwedstrijd in het bloedhete Nicosia. En de inzet is groot: een plek in de League Phase van de Europa League.
Larnaca
Die match op Cyprus wil ik voor geen geld ter wereld missen. Een Europese verplaatsing is immers van een totaal andere orde dan een binnenlandse trip.
STVV biedt wegens uiteenlopende omstandigheden geen reispakket aan, dus sla ik zelf aan het puzzelen. En dat is niet meteen een eenvoudige opdracht. Rechtstreekse vluchten vanuit België zitten al snel vol en de zomerpiek maakt de prijzen er niet goedkoper op.
Na grondig opzoekwerk boek ik een vlucht vanuit Amsterdam richting Larnaca, de stad die ook als uitvalsbasis dient voor de STVV-fans in Cyprus. Niet hoofdstad Nicosia dus, want daar is het te heet en is de situatie rond supportersveiligheid te onvoorspelbaar om te verblijven.
Drukkende hitte
Twee dagen voor de wedstrijd land ik na ruim vier uur vliegen in de zuidelijke kuststad van het eiland. Ik wist dat het er warm zou zijn, maar de drukkende hitte overvalt me toch een beetje. De temperatuur ligt de komende dagen rond de 32 graden, maar in werkelijkheid voelt het nog eens tien graden warmer aan. Dat wordt puffen en zweten.
Ik laat me door een taxi afzetten aan mijn hotel, dat de toepasselijke naam Mikes Kanarium City Hotel draagt. Een meer dan degelijk driesterrenhotel op 10 minuten wandelen van de kustlijn. Alles wat ik nodig heb ligt in de buurt.
Zodra ik mijn valies in mijn kamer heb gedropt en me heb opgefrist, ga ik op zoek naar andere geel-blauwe metgezellen op dit eiland. Een aantal STVV-fans landde al een dag eerder in Cyprus, waarvan het merendeel in en rond Larnaca zwerft.
Nachtburgemeester
Ik raak aan de praat met Roel, de nachtburgemeester van STVV in Cyprus. Hij zet zich in om de locaties te regelen waar de fans de dagen voor en de uren na de wedstrijd samen kunnen verbroederen. The Meeting Pub met ruim buitenterras vlak aan het strand blijkt de ideale plek te zijn. Net zoals het binnenplein van Savino Rock Bar een halve straat verderop.
Roel is samen met zijn zoon, dochter en twee kameraden aanwezig. Allen in STVV-outfit gekleed. Ik schuif samen met hen aan tafel bij een Italiaanse zaak en leer het gezelschap beter kennen. Roel en zijn gezin wonen in Mechelen, maar ze raakten toch verknocht aan STVV: “Van generatie op generatie, zoals dat wel vaker gaat”, vertelt hij breed glimlachend. “Mijn zoon gaat al mee naar het voetbal sinds zijn kleutertijd. Toen hij amper vijf jaar oud was, tekende hij al de opstelling van de ploeg. Ook mijn dochter kreeg op jonge leeftijd de STVV-microbe te pakken. Het is fijn om samen met hen deze ervaring te kunnen delen.”
West-Vlaamse Kanaries
Na het etentje trek ik verder de stad in en verken ik de levendige Foinikoudes-promenade. In de vooravond maak ik me vervolgens op voor een eerste borrel met de rest van de STVV-fans die al ter plaatse zijn. Op het terras van Savino Rock Bar klinken we een eerste keer op het Europese avontuur van de Kanaries. Meningen worden uitgewisseld, iedereen leert elkaar beter kennen. Zo ontdek ik dat Claudi een buurman van me is die thuis twee straten verderop woont en klaarblijkelijk een diehardsupporter van Sint-Truiden is. Samen met zijn dochter Liesa en andere familieleden probeert hij geen enkele wedstrijd te missen.
Verder maak ik ook kennis met een koppel dat woont in Harelbeke. Caroline en Johan. Jawel, ook in het verre West-Vlaanderen zitten fans van geel-blauw. “Mijn man komt uit Sint-Truiden. Hij is altijd supporter geweest van de club, en ook ik ben al jaren op-en-top een Kanarie. We hebben jaren een thuisabonnement gehad en legden dus behoorlijk wat kilometers af om STVV aan het werk te zien. Dit Europese avontuur wilden we niet missen.”
De gezellige aperitief groeit al snel uit tot een gezamenlijk avondmaal. Keuze te over in Larnaca. Daarna volgt nog een stapje in de wereld voor zij die willen, maar ik zoek na een lange reisdag mijn bed op.
Binken
Daags voor de wedstrijd ontdek ik wat Larnaca nog allemaal te bieden heeft. De Heilige Kerk van Sint Lazarus ligt op een steenworp van mijn hotel en oogt best fraai. Het is een beroemde 9e-eeuwse orthodoxe kerk die is gewijd aan Sint Lazarus die door Jezus werd opgewekt uit de dood. Ook het middeleeuwse fort aan de kust valt al snel op.
Kort na de middag arriveren ook de andere STVV-fans die vanuit België en Düsseldorf zijn overgevlogen naar de luchthaven van Paphos. Na een stevige busrit van anderhalf uur strijken ze neer in The Meeting Pub. Het café oogt meteen een stuk geler met al die shirtjes aan.
De eerste dorst wordt gelest en de eerste gezangen rollen voorzichtig over de tongen. Ik wissel wat gedachten uit met de nieuwkomers op Cyprus, waaronder het aanwezige duo Niele en Jan van de BINK! Podcast. Ook zij tekenen present. Nadien gaat iedereen even zijn eigen weg.
Generale repetitie
Het is nog steeds warm in en rond de stad, en dat vraagt om verkoeling. Ik trek naar het strand en duik de zee in, maar echt verkoelend werkt dat niet. Het water is opvallend warm en ondiep. Na een korte zwempartij fris ik me opnieuw op in het hotel.
’s Avonds volgt een tweede onderonsje met alle aanwezige Kanaries, en dat zijn er ondertussen behoorlijk veel. In dezelfde bar als de dag ervoor heffen we het glas. De sfeer komt er helemaal in. Het ene supporterslied na het andere galmt over en door het terras. Een mooie generale repetitie.
De locals en andere toeristen die dachten rustig een drankje te komen drinken, weten niet goed waar ze beland zijn. Sommigen laten zich verleiden om mee te zingen, anderen houden het bij nieuwsgierig rondkijken. Zweten, verbroederen en vooral genieten: wat een heerlijke avond.
Witte vlakte
En dan is het zover: matchday. Vooraleer ik mijn stembanden smeer en me tussen de andere fans opwarm, pik ik nog snel een laatste hotspot van Larnaca mee: het zoutmeer, enkele kilometers verderop. Ik passeer tijdens mijn tocht langs de Panagia Faneromeni, een kerkklooster gewijd aan de Heilige Maagd Maria.
Na een paar minuten wandelen sta ik plots op een witte vlakte. Het lijkt op een grote laag stof of bevroren sneeuw en het kraakt onder mijn schoenen. Een opvallend zicht. Voor de rest is er geen kat te zien. Bij wijze van spreken dan, want katten zijn zowat het enige wat er wél rondloopt. Geen enkele andere zot wandelt hier in de vlakke zon rond.
Geel-blauwe invasie
Ik wissel van shirt in het hotel. Met Sintruin European Tour als opschrift loop ik mijn andere Kanarie-vrienden tegemoet. The Meeting Pub kent een geel-blauwe invasie. Het meest opvallende café aan de kust. Vlaggen, sjaals, shirts… alles erop en eraan. Fastfood en pinten worden met graagte besteld. Het personeel heeft de handen vol, maar de extra klanten zijn duidelijk welkom.
Wanneer STVV-brandmanager Bert Stas namens de club alle aanwezigen nog een extra drankje trakteert, is iedereen in de stemming om mee te zingen en te springen. De trommels zijn ook present. Klaar voor de wedstrijd. Het wachten heeft lang genoeg geduurd.
In corteo gaat het richting de bussen die aan het einde van de straat staan opgesteld. Strandgangers die ons van ver horen aankomen, komen nieuwsgierig kijken. Ze halen hun smartphones boven en beginnen gretig te filmen. De glimlach op hun gezichten verraadt dat ze ervan genieten en de optocht kunnen smaken.
“Hier staan we dan”
Met vier bussen rijden we naar hoofdstad Nicosia, de thuisbasis van Omonia. Na een uur karren bereiken we het GSP-stadion. Best groot, maar wel wat atypisch, met één overdekte tribune en drie kleinere, open tribunes eromheen. Plek voor ruim 22.000 fans, waarvan meer dan 1.000 plaatsen voor de bezoekers. Die krijgen we weliswaar niet allemaal gevuld. We zijn met 200 STVV-fans aanwezig. Dat is een mooie opkomst voor een ploeg als Sint-Truiden, zeker omdat het voor velen een lastminutetrip is.
We zitten in een afzonderlijke tribune, in een afgespannen vak. Bij opkomst van de spelers klinken de eerste aanmoedigingen uit ons bezoekersvak, terwijl ook de rest van het stadion zich vult met in wit en groen geklede thuissupporters. Nog snel wat eten en drinken en dan gaan onze handen op elkaar voor de officiële opkomst van de spelers.
STVV in Europa. Hier staan we dan. In Cyprus. Op de stoep van de Europa League. Jarenlang supporter zijn voelt op zo’n moment als een beloning. Alleen wie geel-blauw ademt, begrijpt wat het betekent om hier te zijn. Ik kijk nog eens goed om me heen en neem het moment in me op. Dan klinkt het fluitsignaal. Negentig minuten, misschien iets meer, scheiden Sint-Truiden van een nieuwe bladzijde in de clubgeschiedenis.
Teloorgang
STVV sprokkelt in de openingsminuten enkele kansen bij elkaar. Bijna levert dat zelfs de voorsprong op, maar dan neemt Omonia over. Aanvaller Diony lokt na een kwartier voetballen een strafschop uit. Kokubo zit er nog even bij, maar de 1-0 staat toch op het scorebord.
Een dikke tien minuten later maakt diezelfde Diony er 2-0 van. Een uitzinnig en – het moet gezegd – indrukwekkend thuispubliek laat zich luidkeels horen. In ons vak is het enigszins een ander verhaal. Daar zakt de hoop een beetje weg, al blijven de gezangen voortduren.
Geel-blauw veert kort erna recht wanneer ook Sebaoui een elfmeter weet om te zetten. Alles is te herdoen in de tweede helft. Dat gevoel leeft ook op de tribunes.
Het duurt niet lang, of daar is die dekselse Diony opnieuw. Vrijwel meteen na de pauze scoort de Franse spits zijn hattrick. Het gaat allemaal net iets te gemakkelijk. Nee, het ziet er niet al te best uit voor STVV. Enkele minuten voor affluiten doet Panagiotou de boeken toe door er 4-1 van te maken. Iedereen heeft dan al even door dat de Europa League ver weg is.
En toch… Sebaoui zorgt nog voor een handvol spannende minuten door in de extra tijd de 4-2 binnen te jagen. De 200 Kanaries achter het doel geloven er plots weer even in. Zeker wanneer invaller Janssens dé kans krijgt om Sint-Truiden naar verlengingen te trappen, maar zijn ultieme poging vliegt over de kooi van de Cyprioten. Er verandert niets meer aan de uitslag.
Conference League
De ontgoocheling bij zowel fans als spelers valt niet te ontkennen. Die is er, omdat een unieke kans door de vingers is geglipt. Toch is er ook fierheid aanwezig. Trots dat we hier als supporters staan en dat onze ploeg heeft geknokt voor iets wat geen enkele Kanarie een jaar eerder voor mogelijk had gehouden. De spelers die na de wedstrijd komen groeten, krijgen nog een applaus en een dankjewel. Sportief was het niet de wedstrijd en het resultaat waarop we hadden gehoopt, maar winnen en verliezen doe je samen als club.
Op de terugrit naar Larnaca is het stil op de bus. Niet dat er niet gesproken of nagekaart wordt, maar de deceptie en vermoeidheid slaan bij heel wat fans toch een beetje toe. Het moet even bezinken. Al is er ook nog tijd en ruimte om de avond samen af te sluiten in ons tweede stamcafé Savino Rock Bar.
Iedereen beseft dat het Europese verhaal van Sint-Truiden hoe dan ook een vervolg krijgt. Er wordt al druk gespeculeerd over de mogelijke tegenstanders van STVV in de Conference League, want ook daar zitten een aantal mooie ploegen bij. Met die gedachten sluiten we de voetbalavond af.
Eén ding is zeker
Toegegeven, ook de dag nadien sluimert er nog altijd enige teleurstelling door me heen. Geen Juventus, geen AC Milan, geen Marseille, geen Celtic. Wat was het toch mooi geweest. Na een laatste drankje onder de Cypriotische zon keer ik terug richting de luchthaven.
Vlak voor ik kan boarden, volg ik de loting van de Conference League op mijn smartphone. Atalanta, Monaco, Brighton, Ajax… dat klinkt toch ook niet slecht. Ajax. Jawel. De Nederlandse grootmacht rolt uit de trommel en zal afzakken naar Stayen. Daar hebben we onze topaffiche. Met Midtjylland, Brann, Lugano, Iberia Tbilisi en Hajduk Split treffen de Kanaries nog een aantal leuke ploegen.
De teleurstelling wordt stilaan doorgespoeld en maakt plaats voor goesting. Zin om geel en blauw opnieuw te zien schitteren op het Europese toneel, want dat is wat de Conference League nog steeds te bieden heeft.
Met een rugzak vol fijne herinneringen en de kennismaking met een hoop warme mensen stap ik het vliegtuig op. Op naar een volgend Truiens avontuur. Eén ding is zeker: deze ervaring pakken ze geel-blauw alvast niet meer af. En ik was erbij.
Door Fans Voor Fans 