Steriel. Voorspelbaar. Academisch. Statisch. Inspiratieloos. Apathisch. Passief. Traag. Genkesque. Standard speelde tegen Kortrijk een wedstrijd die pijnlijk symbool stond voor zijn seizoensbegin. Dat Euvrard vanaf dit seizoen meer controle wil, wisten we en hoeft geen slechte evolutie te zijn. Alleen lijkt dat ten koste te gaan van infiltraties, lopende mensen en dynamiek. Als Euvrard niet héél snel wint, kan het laatste jaar van de Rouches de vuilbak in. De kans lijkt niet onbestaande dat het verdict vrijdag al volgt.

Verzachtende omstandigheden hebben een grens

Niet dat Euvrard die uitsprak – dat doet hij haast nooit en dat siert hem – maar opnieuw waren er een aantal excuses te bedenken voor het puntenverlies. Allereerst die domme penalty, die er een is volgens het reglement, maar niet volgens de geest. Daarnaast waren er een opnieuw voldoende kansen om gewoon te winnen. En tot slot wordt de kern, net als vorig seizoen, opnieuw geteisterd door een blessuregolf. Tegen Kortrijk – en de maand die zal volgen – mist(e) Standard Nielsen, die als enige in deze kern weet wat infiltreren is. Samen met Vanaken beheerst hij die gave zelfs het best van de hele competitie.

Desondanks zijn die zaken allesbehalve genoeg om het gelijkspel te relativeren. Kortrijk verloor acht van zijn eerste negen wedstrijden in de competitie, werd uitgeschakeld in de beker door derdeklasser Heist en scoorde vóór zaterdag nog maar twee competitiegoals. Dat was zichtbaar, want Kortrijk was wederom slecht, maar Standard dus ook.

Schijndominantie

Het speelde traag en inspiratieloos, en lijkt niet over voldoende slagkracht te beschikken om wedstrijden naar zich toe te trekken. Daarvoor is degelijk voetbal (alleen) niet genoeg en heb je lopende mensen, infiltraties en dynamiek nodig. Tenzij je het City van Guardiola bent, maar anders moet je het Liverpool van Klopp proberen zijn, of daar toch minstens elementen van overnemen. Eigenlijk was dat in de Play-Offs van vorig seizoen wél het geval. Toen speelde Standard intens en vanuit de reactie. Mét verticaliteit en passes die een grote afstand overbrugden. Intussen kijk ik bijna melancholisch terug naar bijvoorbeeld de 0-5 op Antwerp.

Nogmaals: het idee om Standard opnieuw dominant te laten voetballen, is op zich niet slecht. Alleen koppelde het grote Standard die dominantie ook aan dynamiek, positiewissels en lopende mensen. Tegen Kortrijk ontbrak het aan alle drie. De Rouches dachten te veel vanuit hun eigen positie en te weinig als collectief, waardoor zelfs een ploeg als Kortrijk nauwelijks uit verband te spelen valt. Het middenveld wil de bal te vaak en te graag in de voet, terwijl ook de wingers liever zelf de oorsprong van een aanval zijn. Zo wordt het voor een tegenstander wel erg makkelijk om man-op-man te verdedigen. Hoofdredacteur Wout Ectors opperde een 4-2-2-2, met twee zwervende aanvallende middenvelders die door elkaar lopen. Een interessante piste, omdat ze precies kan verhelpen wat Standard momenteel ontbreekt: beweging die de tegenstander dwingt om keuzes te maken.

Het brengt me bij de keuzes van Euvrard, die op papier niet eens zo verkeerd leken. Het zou dan ook hypocriet zijn om die nu af te schieten, want een uur voor de wedstrijd was ik er zelf nog enthousiast over. Los van het feit dat Lawrence opnieuw op de bank zat, dan. Want dat valt intussen echt niet meer te verantwoorden. Mortensen en Fossey kennen een dramatisch seizoensbegin, vooral aan de bal, en lijken niet in staat om een deftige voorzet te trappen. Dan heeft het natuurlijk weinig zin om met twee spitsen te spelen. Misschien is dat idee dan ook te romantisch. En nee, Ayensa is geen 10. Soit, dat is makkelijk praten achteraf, want ook ik liet me verleiden door de gedachte aan het vroegere koningskoppel. Op zich kan het, maar dan moet het systeem gericht zijn op het creëren van chaos waarin Zeqiri en Ayensa kunnen renderen. Of op voorzetten, maar daarvoor mist Standard een Siquet, Opare, Dossevi of zelfs Gavory. Mohr lijkt de enige die enigszins aan dat profiel beantwoordt, maar zou dan als winger moeten worden uitgespeeld. Voor een rol als wingback mist hij de verdedigende kwaliteiten.

Laatste kans?

Wat nog opviel, was het gebrek aan urgentie bij een ploeg die nochtans uit een 0/12 kwam. Zeker op Sclessin mocht je een reactie verwachten, maar die bleef uit. Ook als signaal richting Euvrard – die stilaan echt onder vuur komt – kon dat tellen. De coach zou zowel tijdens de rust als na de wedstrijd van zich hebben laten horen. Tegen Beveren zal blijken of hij überhaupt nog gehoord wordt. Wordt dan niet gewonnen, is het voor mij afgelopen. Nochtans ben ik principieel tegen gratuite trainersontslagen, maar een 1/15 over een periode van twee maanden is geen toeval of ongelukkige samenloop van omstandigheden meer.