Donderdagavond danste ik, op mijn veertigste, als een klein kind door de huiskamer. Op kousenvoetjes en zonder geluid, dat wel, want de kinderen lagen te slapen. Maar dansen, dat deed ik. Want Ajax had met 3-1 verloren van Olympique Lyon. De thuiswedstrijd een week eerder was echter geëindigd in 4-1 en dat betekende dat mijn Ajax, mijn cluppie, voor het eerst sinds 22 jaar weer in de finale van een Europese competitie staat. Ok, de 113 minuten voetbal hadden me ook tien jaar van m’n leven gekost. Maar, die heb ik er graag voor over! Want op 24 mei 2017 neemt Ajax het in Friends Arena in Stockholm op tegen het Manchester United van oud-Ajacieden Daley Blind en Zlatan Ibrahimovic. 

Want 22 jaar geleden, in 1995, werd op die datum AC Milan voor de derde keer dat seizoen aan de zegekar gebonden, ditmaal door een puntertje van de jonge Patrick Kluivert in de 86ste minuut.

24 mei. Een magische datum.Want 22 jaar geleden, in 1995, werd op die datum AC Milan voor de derde keer dat seizoen aan de zegekar gebonden, ditmaal door een puntertje van de jonge Patrick Kluivert in de 86ste minuut. En met die zege werd de vierde Champions League Cup, beter bekend als de Cup met de Grote Oren, binnengehaald. En nu kan, 22 jaar na dato, nieuw Europees succes worden bijgeschreven op de toch al indrukwekkende palmares van de ploeg uit Amsterdam. Toen, 22 jaar geleden, zal ik als vastgebonden te kijken voor de TV naar hét grote Ajax, met mannen als Edwin van der Sar, Clarence Seedorf, Frank de Boer en Patrick Kluivert. De binding nu, met dat elftal van toen is groot. Edwin van der Sar en Marc Overmars zitten inmiddels in het bestuur van Ajax, Frank de Boer heeft Ajax in de competitie naar grote hoogten en die derde ster gestuwd en er speelt wederom een Kluivert in Ajax 1.

Dat Johan zelf komende zondag even aan de touwtjes trekt? Dat kan toch niet meer mis, zou je zeggen.

En dan is er nog de competitie. Want Ajax kan nog steeds kampioen worden. Komende zondag, uit bij Willem-II. De kans is klein, 14% om precies te zijn. 14 procent… 14…. In het jaar dat Ajax plots z’n wedstrijden afwerkte in de Johan Cruyff Arena, is 14% kans op de titel toch gewoon een teken van boven. Dat Johan zelf komende zondag even aan de touwtjes trekt? Dat kan toch niet meer mis gaan, zou je zeggen.

Voor nu is het nog even genieten. Genieten van Ajax, genieten van de spelers, maar vooral, als TV-supporter, van de geweldige sfeer die de supporters er in het stadion van weten te maken. De filmpjes van een Arena die schudt op z’n grondvesten, de filmpjes van de honderden supporters die de spelers na Ajax – Lyon toezingen op het parkeerdek, de filmpjes van Klaassen en Onana die compleet door het lint gaan na het laatste fluitsignaal van de niet al te sterk fluitende scheidsrechter gisteravond, Matthijs de Ligt, het 17(!)-jarige knulletje dat voor niemand opzij gaat en zo ongelooflijk lekker kan feesten. Ze bezorgen me allemaal kippenvel. Ajax en Europa, zo lang een ongelukkige combinatie, maar niet meer. Ajax gaat weer door Europa. Europa hoort weer bij Ajax!

Moest hij, een oud-Feyenoorder, notabene iemand die aan het laatste kampioenschap van Feyenoord had bijgedragen, Ajax weer naar een hoger plan tillen?

En zelfs als Ajax op 24 mei de finale verliest, dan nog mag Peter Bosz trots zijn op zíjn Ajax. De man, die door velen verguisd werd bij z’n komst. Moest hij, uitgerekend een oud-Feyenoorder, iemand die aan het laatste kampioenschap van Feyenoord had bijgedragen, Ajax weer naar een hoger plan tillen? Veel supporters zagen het niet in hem. Ik wel. Peter is een prima trainer. Hij kwam, deed omzettingen, zette wat spelers buiten de basis en haalde daarmee de finale van de Europa League. Maar belangrijker, hij, de oud-Feyenoorder, gaf Ajax z’n gezicht terug. Aanvallend en gedurfd voetbal. Voetbal waarvoor je naar het stadion komt. Dat Peter in 1999 heeft staan feesten op de Coolsingel interesseert me werkelijk geen reet. Want na 24 mei feest hij hopelijk op het Museumplein. Als een echte Ajacied!

Advertenties