Alle berichten door Jacob Fresco

Getrouwd, papa, Ajacied, van joodse afkomst, IT'er, gadgetfreak, muzikant, radiofreak, scifi-fanaat. Kortom, genoeg te doen!

Oranje-succes. En dus sta ik te juichen…

De Oranje Leeuwinnen zijn Europees kampioen voetbal geworden. En als vent (mag dat er nog wel bij in deze tijd?) vind ik dat geweldig. Kijk, je hoeft van mij niet van vrouwenvoetbal te houden. Dat is ieder voor zich. En zelfs als je vindt dat vrouwen niet geschikt zijn voor voetbal, kan ik daarover een boom met je opzetten. Als ik in mijn omgeving mijn oor te luisteren leg binnen discussies over het vrouwenvoetbal, dan komt er vooral één gedachte bij me bovendrijven: er is géén gulden middenweg. Je bent een fan of je haat het, andere opties lijken niet te bestaan. En uiteraard is ieders mening even waardevol en binnen alle redelijkheid te billijken. Maar hoe je ook over vrouwenvoetbal denkt, het is onmogelijk te ontkennen dat de prestatie die de Oranje-dames vandaag hebben neergezet een unieke is. En eentje bovendien die grote bewondering en respect eist.
Lees verder Oranje-succes. En dus sta ik te juichen…

Advertenties

Een Ajax-fan, na de verloren EL-finale; Over haat, liefde en de toekomst…

Het is the-day-after. De dag na de door Ajax verloren Europa League-finale. Mijn cluppie, mijn Ajax, verloor van het Manchester United van Jose Mourinho. En dat is, ondanks de teleurstelling, absoluut geen schande. Dit ManU was alles wat Ajax niet was. Ouder, ervarener, geslepener, geniepiger. Kortom: professioneler. En dus verloor Ajax vrij kansloos met 0-2. Nogmaals, geen schande. Kan gebeuren. Nu is het zaak dat de blik wordt gericht op de voorrondes van de Champions League. En de competitie. Mijn grote hoop is dat Ajax dit elftal bij elkaar kan houden, want dan gaan we volgend seizoen genieten.  Lees verder Een Ajax-fan, na de verloren EL-finale; Over haat, liefde en de toekomst…

Over Ajax en Europa

Donderdagavond danste ik, op mijn veertigste, als een klein kind door de huiskamer. Op kousenvoetjes en zonder geluid, dat wel, want de kinderen lagen te slapen. Maar dansen, dat deed ik. Want Ajax had met 3-1 verloren van Olympique Lyon. De thuiswedstrijd een week eerder was echter geëindigd in 4-1 en dat betekende dat mijn Ajax, mijn cluppie, voor het eerst sinds 22 jaar weer in de finale van een Europese competitie staat. Ok, de 113 minuten voetbal hadden me ook tien jaar van m’n leven gekost. Maar, die heb ik er graag voor over! Want op 24 mei 2017 neemt Ajax het in Friends Arena in Stockholm op tegen het Manchester United van oud-Ajacieden Daley Blind en Zlatan Ibrahimovic.  Lees verder Over Ajax en Europa

Vacature: lijnrechter UEFA (m/v) – reactie op onterecht afgekeurd doelpunt Klaassen

Zomaar een willekeurige vacature bij de UEFA. Hoe zou dat er uitzien? Zoiets als dit?

Baanomschrijving
Divisie: Arbitrage

Onmisbare spil in het arbitrale team. Zeer belangrijk voor een sportief verloop van de wedstrijd. Je bent als lijnrechter een visitekaartje voor de standvastigheid en onpartijdigheid van de UEFA door correcte en faire beslissingen wanneer daar om gevraagd wordt. Veel doorgroeimogelijkheden binnen de UEFA.

Functie-eisen
Als lijnrechter dien je het sportieve belang van de UEFA en je moet dus goed op de hoogte zijn van de spelregels. Ook een scherp zicht (eventueel verbeterd met contactlenzen) is een must. Een conservatieve kijk op het voetbal is een pré.

Kunnen we na gisteravond constateren dat het écht tijd begint te worden voor elektronische hulpmiddelen binnen het voetbal? Ik heb het uiteraard over de arbitrale misser tijdens Legia – Ajax in de achtste minuut. Ajax-captain Klaassen haalt verwoestend hard uit en schiet doelman Arkadiusz Malarz zowat mee het doel in. Op foto’s is te zien dat de bal in z’n geheel over de doellijn is, maar de op de achterlijn staande zesde(!) arbitrale man weigert het doelpunt toe te kennen. Een 100% doelpunt niet toegekend. En Ajax dus benadeeld.

https://twitter.com/MariovanderEnde/status/832330469597380609

Beste mensen van de UEFA, het is 2017. De technologie is er. Vraag dat maar aan Willem II. Dat had de ‘eer’ om als eerste in Nederland getuige te moge zijn van de kracht van elektronische hulpmiddelen in de bekerwedstrijd tegen (uitgerekend) Ajax. Bij Willem II zijn er trouwens ongetwijfeld minder goed over te spreken, want op voorspraak van videoscheids Pol van Boekel werd een gele kaart voor Kali alsnog omgezet in (terecht) rood na een charge op de enkels van Lasse Schöne. Ook bij PEC Zwolle kunnen ze erover meepraten, want in de wedstrijd tegen (wederom) Ajax, werd het doelpunt van Kesper Dolberg (terecht) goedgekeurd door gebruik van doellijntechnologie.

Vanwaar die weerstand? Wedstrijden verlopen eerlijker en worden daardoor leuker om naar te kijken. Ook bij de FIFA is trouwens veel weerstand. Oud FIFA-preses Blatter heeft de invoering ervan lang tegengehouden en ook oud UEFA-voorzitter Platini was mordicus tegen het gebruik ervan. Hoe de nieuwe voorzitters (Infantino en Ceferin, respectievelijk) erover denken, moet nog blijken. Hopelijk zien zij het hogere nut ervan wel en kan begonnen worden met stelselmatige gebruik tijdens wedstrijden.

Nu is het Ajax dat benadeeld wordt, maar in 2014 was heel Engeland in rep en roer omdat in de achtste finale de terechte gelijkmaker van Frank Lampard onterecht werd afgekeurd. En de bekendste arbitrale flater is natuurlijk Maradonna’s ‘Hand van God’ in de kwartfinale tussen Engeland en Argentinië tijdens het WK van 1986. Toentertijd bestond de Hawkeye nog niet, had men nog nooit gehoord van drones en was doellijntechnologie een volkomen loos woord. Nu echter hebben we al die hulpmiddelen wel. Dus onrechtmatige goals hoeven niet meer goedgekeurd te worden, terwijl 100% doelpunten niet meer zomaar kunnen worden afgekeurd. Dat willen we allemaal, toch?

Wel een Kluivert, maar niet Patrick…

Op 21 augustus 1994 debuteerde ene Patrick Stephan Kluivert in het eerste van Ajax. Z’n debuutwedstrijd werd er eentje om nooit meer te vergeten. Tegen aartsrivaal Feyenoord. En naar goed Ajax-gebruik scoorde de debutant. En toch zullen er veel minder mensen zijn die zich die goal helder voor de geest kunnen halen dan dat er mensen zijn die op 24 mei 1995 op TV naar een wedstrijd in het Ernst Happelstadion in Wenen zaten te kijken, waar diezelfde Kluivert in de 86ste minuut zichzelf naar eeuwige roem en Ajax naar z’n vierde Europa Cup I punterde. De naam Kluivert ging direct de wereld rond. Hij werd dé man van 24 mei 1995, van Ajax. Dat hij in dat seizoen ook topscorer van Ajax zou worden, dat is alleen bij de echte fans bekend. Ik kan me het debuut van Kluivert tegen Feyenoord nog goed herinneren. En gisteren had ik een déjà-vu toen ik een melding op mijn telefoon kreeg (full-time papa, dus mijn stadiontijd is zeer beperkt), dat de geblesseerde Younes werd gewisseld voor debutant Kluivert. Uiteraard ging het hier om zoon-van Justin Kluivert. Maar ik kreeg toch even die kriebelende nekharen bij het zien van die o zo vertrouwde naam als speler van Ajax 1.

Maar ik kreeg toch even die kriebelende nekharen bij het zien van die o zo vertrouwde naam als speler van Ajax 1.

Justin speelde een prima pot, scoorde – helaas – niet (hoe aandoenlijk; hij liet na de wedstrijd weten dat hij niet aan Schöne durde te vragen of hij de penalty mocht nemen), maar liet wel heel duidelijk zien waarom Peter Bosz hem in de winterstop bij het eerste haalde. Hij bulkt van het talent, heeft op sommige momenten eng veel weg van z’n ouwe heer en doet de naam Kluivert alle eer aan. En daar wilde ik het graag bij laten waar het de vergelijking met z’n vader betreft. Want Justin Kluivert is niet Patrick Kluivert, hoeveel hij ook op hem lijkt. Waar papa Patrick een pure centrumspits was, is Justin op z’n best op de vleugel. En daar wou ik het dan wederom bij laten…

Ik denk namelijk dat het vergelijken met een beroemde ouder niet in het voordeel is van het (nog niet) beroemde kind. Daley Blind heeft lang moeten opknokken tegen geest van zijn beroemde vader die rondwaarde in de Arena. Ook Wim Andriessen vond het constante vergelijken met z’n vader niet prettig. De oude Wim, voor de oorlog in het eerste van Ajax, was al gestopt met spelen en dan ‘overheerst altijd de herinnering aan het goede’, aldus Wim Junior vandaag in het NRC. Het bekendste voetbalkind van Nederland, Jordi Cruyff, weet als geen ander hoe is het om tegen de beeldvorming rondom je beroemde vader op moeten te boksen. En veel beroemder dan Jopie Cruyff komen ze niet snel. Ronald Koeman Junior werd na z’n debuut twaalf(!) keer geïnterviewd, want hij was gedebuteerd tegen Feyenoord, de oude club van papa. Na twaalf keer dezelfde vragen, die meestal niks met voetbal van doen hadden, vond hij het wel even best. Kortom, kind zijn van een beroemde vader is misschien wel lastiger dan gedacht.

Dus, laten we vooral met z’n allen genieten van het onmiskenbare talent van Justin, zonder bij ieder balcontact terug te denken aan die fluwelen balcontacten van z’n ouwe heer. En de vorige zin laat zien dat dat al heel lastig is. Ik ben er echter ook volledig van overtuigd dat Justin voldoende in z’n mars heeft om los van z’n vader een hele grote meneer te worden. We zullen zien. Hij is nog jong genoeg, dus hij heeft de tijd. Daarover gesproken; na Matthijs de Ligt is Justin Kluivert de tweede Ajax-debutant die geboren werd ná het laatste kampioenschap van aartsrivaal Feyenoord (25 april 1999).

De droomtransfer van Gudelj

Nemanj Gudelj is blij, heel blij. Waar het bij Ajax niet zo wilde vlotten, lijkt hij nu, in de winterstop van seizoen 2016-2017, z’n droomtransfer alsnog te pakken te hebben. Het machtige Tianjin Teda uit China heeft zich gemeld bij Ajax om te praten over een transfer van de middenvelder die veelvuldig kampte met mentale problemen.

Ok, tot zover het sarcasme…

Gudelj begon z’n carrière bij NAC Breda, waar hij speelde tot 2013 toen hij werd overgenomen door AZ Alkmaar. In de kaasstad groeide de Servische middenvelder als snel uit tot een bepalende speler. Zijn tweede seizoen in Alkmaar leverde hem zelfs de zilveren schoen op, en een hoop aandacht van Ajax. Op 6 mei 2015 tekende Gudelj een vijfjarig contract bij de recordkampioen. Saillant detail; kleine broer Dragi kwam diezelfde dag over van de jeugd van NAC naar die van Ajax en papa Nebosja kreeg een baan aangeboden als scout. Onder trainer Frank de Boer was Gudelj verzekerd van een basisplaats op het middenveld, een rol die hij ook uitstekend vervulde. Na die zo dramatisch verlopen 8 mei en het daaropvolgende vertrek van Frank de Boer veranderde er een hoop voor Gudelj. Hoewel hij de eerste wedstrijden onder de nieuwe trainer Peter Bosz gewoon een basisplaats had, veranderde dit na de komst van Hakim Ziyech. Tel daarbij de blessures waar Gudelj mee kampte en een plek op de reservebank werd zijn deel.

Het machtige Tianjin Teda uit China heeft zich gemeld bij Ajax om te praten over een transfer van de middenvelder die veelvuldig kampte met mentale problemen.

In November van vorig jaar werd hij verbannen uit de A-selectie van Ajax nadat hij had aangegeven mentaal niet meer in staat te zijn om plaats te nemen op de reservebank. De mentale problemen leverde hem behalve de verbanning uit het eerste ook de hoon van Ajax’ supporterschare op. Die konden de houding van de Servische international niet waarderen en lieten dit op de social media duidelijk merken. De supporters zijn klaar met de vedette en zien hem het liefst zo snel mogelijk vertrekken. Gudelj zelf denkt daar overigens duidelijk anders over.

Maar zoals het er nu naar uitziet zijn Ajax en Gudelj binnenkort alsnog van elkaar verlost. Ajax verlangt naar verluid zes miloen voor Gudelj en Tianjin Teda lijkt daar geen probleem van te maken. In het TEDA Football Stadium in Tianjin kan Gudelj een contract tekenen dat hem ongeveer in drie jaar tijd 17 miljoen euro gaat opleveren. Hij krijgt waarschijnlijk gezelschap van een Rode Duivel, want ook Axel Witsel lijkt de verleiding van de vele Chinese yens niet te kunnen weerstaan.

Mocht de transfer van Gudelj doorgang vinden, dan is hij financieel in één keer klaar. Sportief gezien ook, maar of hij daar gelukkiger van zal worden, zal de tijd moeten uitwijzen.

Срећно!

Amsterdam Arena wordt Johan Cruijff Stadion

Het doorgaans goed ingevoerde Algemeen Dagblad meldt vandaag dat een grote wens van veel Cruijff-fans steeds dichterbij komt; volgens de krant zijn de erven Cruijff en de leiding van de Amsterdam Arena het zo goed als eens over een naamsverandering. De Amsterdam Arena wordt dan het Johan Cruijff Stadion.

Direct na de dood van de legendarische nummer 14 gingen al stemmen op voor de naamsverandering. Ook in Barcelona zijn ze met een soortgelijke constructie bezig, maar die lijkt verder weg dan de naamsverandering van de thuisbasis van Ajax.

Het akkoord hangt nog op commerciële belangen. De gemeente Amsterdam (grootaandeelhouder in de ArenA met 48%) en Ajax willen de mogelijkheid tot een commerciële naamgever in de toekomst niet uitsluiten. De erven Cruijff echter zien niks in de naam van hun beroemde familielid naast die van een commerciële sponsor.

Naamsponsoring is de laatste jaren in opkomst. Denk hierbij aan de Allianz Arena van Bayern München en het Emirates Stadium van Arsenal. Het vooraf blokkeren van naamsponsenring voor de Arena kan een flinke derving in inkomsten inhouden. Aangezien er al jaren gesproken wordt over een meerderheidsbelang voor Ajax als hoofdgebruiker, zou dat in de toekomst geen probleem meer hoeven zijn.

Jacob Fresco

Over voetbal, geld en dromen…

Afgelopen maandag was het 21 jaar geleden dat Ajax in Tokio het Braziliaanse Grêmîo van Fililpe Scolari versloeg en daarmee de Toyota Cup, beter bekend als de Wereldbeker, won. Dat was gelijk de laatste Europese prijs voor de Amsterdammers. In 2002 haalde Feyenoord de UEFA Cup (nu Europa League) naar Rotterdam, maar sindsdien is het akelig stil in Nederland als het gaat om Europese successen.

Nederland heeft geen Europese topclubs meer. Een aantal supporters van Ajax (en waarschijnlijk ook die van Feyenoord en PSV) willen mij waarschijnlijk vierendelen na het lezen van deze vervelende conclusie, maar het is zoals het is. De resultaten op Europees vlak sinds 2002 zijn dusdanig dat we de komende jaren zelfs moeten vrezen voor de rechtstreekse plaatsing van onze kampioen voor de Champions League. Dan kan je heel hard willen vasthouden aan dat o zo mooie Europese verleden, het is verleden tijd, het is dat wat reeds geschieden is.

De constatering is gemakkelijk gemaakt; een oplossing vinden blijkt (al jaren) schier onmogelijk. Want allereerst zal moeten worden gekeken wáárom Nederland Europees gezien zo ver is afgegleden. Waarom kan Ajax geen ploeg meer op de been brengen die Europese potten kan breken. Werd er in de jaren negentig gewonnen van Barcelona, Real Madrid en Bayen München, nu hebben de Amsterdammers al moeite met ploegen als FK Rostov, Jablonec en Shaktar Donetsk. Ploegen waarvan de gemiddelde sportverslaggever niet eens weet hoe de naam uit te spreken. En hoewel PSV het vorig seizoen knap deed, maken ook de Eindhovenaren al jaren niks meer klaar in Europa.

Werd er in de jaren negentig gewonnen van Barcelona, Real Madrid en Bayen München, nu hebben de Amsterdammers al moeite hebben met ploegen als FK Rostov, Jablonec en Shaktar Donetsk.

Kan er überhaupt een of meerdere oorzaken worden aangewezen voor deze terugval in Europa? Of is het ‘gewoon’ zoals het is en moeten we het maar accepteren? Die laatste lijkt sowieso verstandig, want in mijn optiek gaat de situatie voorlopig niet veranderen. Wat mij betreft zijn er drie aanwijsbare redenen voor de terugval:

  1. Het Bosman Arrest
  2. TV-gelden en budgetering
  3. De financiële eisen van de KNVB

In 1990 spande Jan-Marc Bosman, een Belgisch voetballer, een zaak aan tegen de Belgische voetbalbond. Hij wilde dat jaar de overstap maken van Club Luik, waar zijn contract al was verlopen, naar USL Dunkerque. De transfer kwam er niet, volgens Bosman doordat Club Luik een dusdanig hoge transfersom eiste dat Dunkerque afhaakte. Zijn betoog kwam er op neer dat het onwettig was dat een club na afloop van een contract nog steeds een transfersom kon eisen. De Belgische rechtbank schorste het geding en vroeg het Europese Hof van Justitie om een beslissing. Die laatste besliste op 15 december 1995 in het voordeel van Bosman. Vanaf dat moment was een speler transfervrij na het aflopen van z’n contract. De uitspraak werd wereldwijd bekend als het Bosman-arrest.

Vanaf dat moment was een speler transfervrij na het aflopen van z’n contract.

Dat arrest zorgde voor een schokgolf in de voetbalwereld. Clubs moesten ineens veel verder gaan om spelers voor langere tijd aan zich te binden. En een speler die voor veel geld was aangekocht, werd sneller verkocht als er een club voor kwam, uit angst dat de betreffende speler na afloop van z’n contract alsnog gratis en voor niets de deur uit zou wandelen. In eerste instantie bleken vooral Zuid-Europese clubs bereid veel verder te gaan voor een speler. Duitsland volgde al snel en een aantal jaar later volgende het Verenigd Koninkrijk, waar clubs ineens veel meer te spenderen kregen door de stevige verhoging van de TV-gelden.

Dat brengt ons bij het volgende punt: de TV-gelden. In Nederland heeft FOX Sports de uitzendrechten en deze maatschappij betaalt de rechten hiervan aan de Eredivisie CV, waar alle Nederlandse Eredivisie clubs inzitten. De gelden worden verdeeld volgens een verdeelsleutel op basis van de stand op de ranglijst over de afgelopen paar jaar. Ajax en PSV kregen dit seizoen respectievelijk 8,7 en 7,8 miljoen euro. Dat lijkt veel, maar dat zijn de bedragen voor topclubs in Nederland. Feyenoord krijgt op basis van de verdeelsleutel dit seizoen ongeveer 6,9, minder dus dan Ajax en PSV. Nieuwkomer N.E.C. krijgt ongeveer twee miljoen euro uit de TV-gelden. In totaal hebben de ploegen in de Eredivisie ongeveer 67 miljoen te verdelen.

Ter vergelijking: het totale te verdelen bedrag voor de Premier League bedraagt 8,3 miljard! Sunderland, dat momenteel onderaan de Premier League bungelt, krijgt 85 miljoen pond uit de TV gelden, een bedrag dat hoger is dan het complete potje TV-gelden in de Eredivisie en tevens hoger dan de begroting van Ajax over het seizoen 2015-2016. En dat terwijl de Premier League maar twee ploegen meer telt dan de Eredivisie (20 tegenover 18). Met die bedragen is het niet verwonderlijk dat de Premier League de afgelopen jaren een gewilde bestemming is geworden voor Nederlandse spelers. Als zelfs de laagst geklasseerde ploegen meer geld uit te geven hebben dan Nederlandse topploegen, dan wordt concurrerend werken lastig voor Ajax, PSV en Feyenoord.

Sunderland, dat momenteel onderaan de Premier League bungelt, krijgt 85 miljoen pond uit de TV gelden, een bedrag dat hoger is dan het complete potje TV gelden in de Eredivisie en tevens hoger dan de begroting van Ajax over het seizoen 2015-2016

En dan zijn er de financiële eisen die de KNVB stelt aan de clubs. In Nederland kent men drie categorieën waar clubs in kunnen worden ingedeeld. Categorie 3 zijn de clubs die financieel gezond zijn en geen schulden hebben. In Categorie 2 zitten de clubs die onder verscherpt toezicht staan en in Categorie 1 zitten de clubs die beperkte tijd hebben (drie jaar) om hun financiële situatie op orde te krijgen. Lukt dit niet, dan raken ze de proflicentie kwijt. Momenteel zijn zes Eredivisie-clubs ingedeeld in Categorie 1.

Doordat de KNVB zulke strikte eisen stelt aan het financiele beleid van een club, is het voor clubs onmogelijk geworden mee te gaan met de hoge transfersommen in het buitenland, waar ze een soortgelijk financieel beleid (nog) niet kennen. Daarom kunnen bv. Barcelona en Real Madrid torenhoge bedragen neerleggen voor spelers, terwijl beide clubs in 2012 een gecombineerde schuld hadden van 750 miljoen. Er zijn wel afspraken om deze schuld terug te betalen voor 2020, maar in de tussentijd kunnen de clubs gewoon doorgaan met hun handel en wandel. De Catalaanse grootmacht mocht in 2015 geen spelers registeren. Dit vanwege een straf die was opgegelegd door de FIFA naar aanleiding van frauduleuze handelingen met betrekking tot jeugdspelers in 2014. Het transferverbod is inmiddels verlopen en Barcelona heeft direct de 77(!) spelers die het in 2015 kocht geregisteerd, zodat ze nu ook daadwerkelijk voor de club kunnen uitkomen.

De hierboven genoemde punten zijn in mijn optiek de grootste reden voor het Europese verval van Nederlandse clubs. Als een speler bovengemiddeld presteert in de Eredvisie, springen de buitenlandse clubs er direct bovenop. En aangezien zelfs de hekkensluiter uit de Premier League een hoger salaris kan bieden dan Ajax, PSV en Feyenoord, en zelfs die clubs gewilde spelers niet kunnen behouden, hoe kunnen, laten we zeggen, AZ, Heerenveen en FC Twente dat dan? Is dit dan het lot van de Nederlandse clubs? Opleidingshuizen voor buitenlandse clubs?

Het zou niet hoeven. In 2011 is de UEFA gekomen tot het principe van Financial Fair Play. Kort samengevat komt het erop neer dat de clubs die onder de UEFA vallen zich verplichten om hun financiële huishouding op orde te hebben en, en dat is een belangrijk punt, geen schulden te hebben. Een en ander op straffe van een aantal maatregelen, zoals een waarschuwing, boetes en uiteindelijk uitsluiting van deelname aan Europese competities en het verbod op het registreren van spelers binnen Europa. Of en zo ja, welke straffen er worden toegepast is ter beoordeling van de UEFA Club Financial Control Body.

Zijn er al straffen uitgedeeld onder de noemer van Financial Fair Play? Nee, zover nu bekend is nog niet. Kun je na vijf jaar al stellen dat Financial Fair Play een papieren tijger is gebleken? Nee, dat ook niet. Waar je wel heel hard over kunt twijfelen is de doortastendheid van de UEFA zelf. De regels van FFP zijn vrij duidelijk. Het zijn echter regels. Die gehandhaafd moeten worden. En over dat handhaven, daar mag je wel over twijfelen. Want is de UEFA inderdaad in staat en genegen een club als Real Madrid uit te sluiten van Europees voetbal? Persoonlijk denk ik dat dat nooit zal gaan gebeuren. Laten we eerlijk zijn, dat zijn wel de clubs waarvoor supporters naar het stadion komen, wedstrijden kijken en fanspul kopen. De kans dat ze komen voor, met alle respect uiteraard, Club Brugge, PEC Zwolle of zelfs Ajax, Feyenoord of PSV, is vele malen kleiner. De UEFA is gebaat bij deelname van de grote clubs, waardoor maatregelen als uitsluiting van Europese competities voor die clubs niet zo snel zullen worden opgelegd.

Staat u mij toe even weg te dromen; weg naar een wereld waar het geld het niet meer voor het zeggen heeft binnen het voetbal. Een wereld waar de Champions League-finale gaat tussen Club Brugge en Ajax. De strijd om de Europa League zal gaan tussen Barcelona en Auxerre. Clubs mogen geen schulden meer hebben en dus zijn de enorme transfersommen verdwenen. Hierdoor blijven spelers langer bij de club waar ze zitten, die daardoor een elftal langer bij elkaar kunnen houden. Dit heeft ervoor gezorgd dat onder andere N.E.C. uit Nederland al een aantal jaar hoog eindigt in de Eredivisie, waardoor ze Europees kunnen spelen. Dit heeft er weer toe geleid dat de Nijmeegse Eenheids Combinatie een nieuw stadion kon laten bouwen, met plek voor 50.000 mensen. De KNVB heeft het stadion inmiddels opgenomen in de roulatielijst voor interlandvoetbal.

Te mooi om waar te zijn, ik weet het. Te mooi ook, naar alle waarschijnlijkheid, om ooit waarheid te worden. Maar dromen mag toch? Want in die droomwereld kan ik als Ajacied, net als 21 jaar geleden, weer juichen als mijn cluppie de Cup met de Grote Oren binnenhaalt. Met een elftal vol sterren die al zes jaar samenspelen. En nog geen enkele reden hebben om bij hun club, bij mijn club, te vertrekken.

Ach, dromen mag. Toch?

Jacob Fresco

28 november 1995: Ajax tegen Grêmio

21 jaar geleden. 28 november 1995. 11:15 uur.

In m’n Ajax-shirt en m’n Ajax-sjaal om mijn nek zit ik thuis voor de TV. Ajax trapt af voor de Wereldbekerwedstrijd tegen het Braziliaanse Grêmio van Filipe Scolari. Het is geen hoogstaande wedstrijd. Het eigenlijke hoogtepunt in de reguliere speeltijd is de rode kaart van Rivarola in 56ste minuut.

Een dag eerder, op 27 november, had ik nog heel stoer aan meneer van der Ham, vestigingsdirecteur van de Tinbergen MEAO aan de Groen van Prinsterlaan in Den Haag waar ik toen met enige regelmaat aanwezig plachtte te zijn, gevraagd wat er zou gebeuren als ik een dag later na de kleine pauze níet meer aanwezig zou zijn. Het antwoord liet zich raden. Op mijn opmerking dat hij me dan maar gelijk moest opschrijven, omdat ik onder geen beding de wedstrijd ga missen, volgde een knorrig gebrom en een wegwerpgebaar.

Na 90 minuten staat het nog steeds 0 – 0. In de woonkamer is de spanning inmiddels te snijden. Pa is er bij gaan staan en ik vreet de nagels die ik nog over heb op. Verlengen. Martijn Reuser is inmiddels in het veld gekomen voor ‘onze Fin’ Jari Litmanen en Marc Overmars heeft plaatsgemaakt voor Kanu. Dertig hartverkrampende minuten volgen. En nog steeds staat de brilstand op het bord (denk even de stem van Frits van Turenhout erbij: ‘null, null’). En dus volgen penalty’s. Gelukkig kent op dat moment nog niemand de term ‘penalty-trauma’…

De eerste pingel. Van der Sar tegenover Dinho. En die lange houdt em! Ik spring op van de bank, mijn vader juicht en ma schrikt zich in de keuken een beroerte. Die is binnen. Nu volgt Kluivert. De man die ‘ons’ zes maanden eerder tegen AC Milan hoogstpersoonlijk naar de winst had gepunterd. Tegenover Darnlei. En Kluivert mist. De verslaggever op de TV heeft het over ‘psychologisch voordeel dat weer weg is’, pa zakt weer terug in z’n stoel en ik verstop mijn hoofd in mijn handen. Weg voorsprong.

De volgende penalty. Arce gaat ‘em nemen. Tot mijn niet geringe opluchting spat de pingel boven Van der Sar uiteen op de lat. In een roes hoor ik de verslaggever iets roepen over dichtgespijkerde doelen. We staan weer voor. Hierna volgen de De Boertjes, Magno, Gélson en Adilson, en Finidi George. Ze falen allemaal niet. Dus ligt de, in mijn ogen loodzware last op de stevige schouders van aanvoerder Danny Blind. Hij kucht terwijl hij naar de stip loopt, hij legt de bal goed, neemt een aanloop… en scoort! In de woonkamer ontploffen pa en ik. Ajax wereldkampioen! Moeders komt even vragen of het allemaal wel goed gaat en de kat schiet al blazend door het kattenluikje de gang op.

De volgende dag op school is een vreemde gewaarwording. Zelf klasgenoten die bekend staan als hardcore Feyenoorderdsupporters feliciteren elkaar over en weer met de winst van Ajax. Op mijn vraag aan meneer Van der Ham wanneer ik moet terugkomen, krijg ik een chagrijnige blik en de mededeling dat het voor deze keer door de vingers gezien wordt.

Pas later hoor ik dat hij om 11:15 uur als enige nog op school was…

Jacob Fresco

Een heerlijke middag in de ArenA

Ik zal het maar toegeven; ik kom gemiddeld één tot twee keer per jaar in de Arena. Zo, dat is er uit. Ik ben wat veel zelfverklaarde ‘echte supporters’ een nepsupporter of successupporter noemen. En dat mag, daar zit ik niet mee. Mijn gezin, drukke baan en diverse andere hobby’s maken een tweewekelijkse trip richting Duivendrecht vrijwel onmogelijk. Jammer, maar helaas. Ik heb een aantal jaar een seizoenskaart gehad, maar dat was in de tijd dat Zlatan nog in de Arena te bewonderen was.

Maar goed; ik ben dus niet zo vaak te vinden in het stadion. Zondag wel. En als ik ga, ga altijd met mijn ‘aangenomen zoon’ en wandelende voetbal-wikipedia Danilo. Zestien jaar en een kop vol voetbalfeitjes. En dus werd de wedstrijd in de auto grondig voorbeschouwd. Ziyech, Dolberg, Cerny-voor-Younes, Bosz, het feit dat PSV een dag eerder weer punten had laten liggen (iets waar ik zelf overigens pas in de Arena achter kwam), Gudelj en het feit dat N.E.C., met alle respect uiteraard, niet een tegenstander is waar je je normaal gesproken heel druk om maakt. Kortom; we verwachtten een leuke voetbalmiddag.

We werden op onze wenken bediend; tegen het einde van de eerste helft kreeg ik spontaan de neiging om alsnog een seizoenskaart aan te vragen. Een uur lang klapte Ajax er vol bovenop, creëerde het kansen, werden er voetballende hoogstandjes getoond en had Onana, op twee keer na, niks te doen. En dan heb ik het dus nog niet over de hattrick van Dolberg, de truukjes van Ziyech, de sublieme uithaal van Schöne en de bijna lui aandoende goal van Traoré. Want dat zou te kort doen aan het team dat Ajax zondag was. Dan vergeet je Onana die, ondanks dat hij na het eerste kwartier geen moer meer te doen heeft gehad, toch scherp bleef toen Ajax ging temporiseren en N.E.C daardoor spaarzaam kon uitbreken. Je hebt het dan niet over Veltman, toch niet onomstreden de laatste maanden, die gewoon een prima pot speelde en zich zelfs waagde aan frivool ogende hakjes achter het standbeen langs. Je hebt het dan niet over Sanchez die, zoals zo vaak, het betrouwbare slot op de deur voor Onana bleek. Je vergeet dan Daley Sinkgraven, Nick Viergever, Vaclav Cerny, Davy Klaassen en invallers Pelle Clement, Jaïro Riedewald en Mitchell Dijks. En dat zou onterecht zijn. Want als team deed Ajax het gewoon heel erg goed!

De wedstrijden die ik de afgelopen seizoenen live heb kunnen kijken, waren niet altijd zo leuk. Sterker nog, ze waren vaak dodelijk saai. En hoewel er met grote regelmaat gewonnen werd, zette ik de wedstrijden vaak af of ik ging tegelijkertijd wat anders doen. Volgen deed ik dan met alleen geluid of via Twitter. Want het was niet sprankelend, niet flitsend, het was gewoon niet leuk om naar te kijken. Saai gebrei zonder sjeu. Zondag was dat echter in z’n geheel niet het geval. De speelstijl die Peter Bosz voorstaat komt steeds beter uit de verf. En natuurlijk hielp het dat N.E.C. ook niet z’n beste voetbal aan de dag legde, maar dan nog moet je het als Ajax waarmaken. Dat lukte uitstekend. En dus was het genieten geblazen.

Na een uur werd het iets minder. Er stond een 5-0-voorsprong op het bord, N.E.C. had laten zien vrijwel machteloos te zijn en donderdag a.s. wacht Panathinaikos in de Europa League. Dus schroefde Ajax het temp flink terug. En hoewel dat voor de supporters natuurlijk niet zo leuk is om naar te kijken, is het wel begrijpelijk. Waarom jezelf over de kop spelen met risico op blessures, als het niet meer strikt noodzakelijk is? Jammer was wel dat daardoor de invalbeurt van Pelle Clement een beetje in het water viel. Maar goed, als Ajax zo blijft spelen, komen er nog meer dan genoeg momenten om te genieten van jonkies Clement, Nouri, De Jong en Van de Beek. Die jongens gaan hun kans echt wel krijgen, zeker als Ajax op drie fronten actief weet te blijven.

Een column over Ajax – N.E.C. kan natuurlijk niet compleet zijn zonder een paar woorden over Kasper Dolberg. Maar daar is, ook op deze site, al zoveel over gezegd en geschreven. We komen, volledig terecht natuurlijk, superlatieven te kort over de jonge Deen. Maar liever nog wil ik wat aandacht besteden aan die andere, wat oudere, Deen op het veld: Lasse Schöne. Want hoewel Dolberg natuurlijk de show stal met z’n wonderschone doelpunten, was het Schöne die de assist voor 1-0 gaf en zelf op magnifieke wijze de 5-0 binnen schoot. Schöne is de Haarlemmer-olie van Ajax. Hij kan overal spelen, geeft zich altijd 200% en z’n schoten van afstand en spelhervattingen zijn dodelijk accuraat. Enig nadeel: z’n contract loopt eind dit seizoen af. En dat zou kunnen betekenen dat hij transfervrij de deur uit wandelt. En hoewel ik hem van ganser harte een mooie transfer gun, zou ik Ajax toch willen verzoeken hem per ommegaande een nieuw contract aan te bieden. Dus bij deze, een welgemeende smeekbede aan Edwin van der Sar en Marc Overmars; erken de grote waarde van Schöne voor Ajax en handel ernaar. Een verbeterd contract voor twee jaar is een perfecte beloning voor alle doelpunten, assists en het harde werk van Schöne in het rood-wit van Ajax. Voor nu lijkt het erop alsof de ene Deen richting de uitgang loopt, terwijl de andere resoluut aan de voordeur rammelt. Maar misschien kan Ajax er voor zorgen dat ze nog een tijdje samen te bewonderen zijn in de Amsterdam Arena.

Nog even terug naar de wedstrijd. Een goed ijkpunt van kwaliteit is de staat van mijn stembanden na een bezoekje aan de Arena. En die liet zondagmiddag, na de wedstrijd behoorlijk te wensen over. Ik heb geschreeuwd, gebruld, gezongen en gejuicht. Kortom, een heerlijke middag voetbal. Die seizoenskaart, die gaat er niet komen. Want de rol van nepsupporter of successupporter bevalt me wel. Maar vanaf nu gaat toch wat vaker Fox Sports aan op zondag…

Jacob Fresco

Feyenoord en de titel; de gunfactor…

Mensen die mij kennen, zullen ongetwijfeld met enige verbazing de titel gelezen hebben. Ja, ik gun Feyenoord de titel. Uiteraard niet zo veel als ik Ajax de titel gun, maar toch. En nee, ik word niet langzaam een supporter van die Rotterdamse club, ik ben een Ajacied in hart en nieren. Ik heb niks met Feyenoord, niet met de spelers, niet met de supporters, niet met het stadion.

En toch, ergens, diep in mijn hart, gun ik Feyenoord een landskampioenschap. Omdat ik een heel klein beetje kan begrijpen hoe de gemiddelde Feyenoord-supporter zich moet voelen. Mocht je je nu afvragen hoe dat in z’n werk gaat, denk dan eens terug aan de jaren voor Frank de Boer. De jaren van Danny Blind, Henk ten Cate, Adri Koster, Marco van Basten en Martin Jol. Denk daar eens aan terug. De zeven jaar tussen het kampioenschap van seizoen 2003/2004 en die zo fel begeerde derde ster op 15 mei 2011. Waarbij de jaren van ‘oeh-net-niet-maar-dit-biedt-perspectief’ zich lieten afwisselen door jaren van ‘mijn-god-wat-moet-dit-worden’. Elk moment een andere trainer. De Arena die maar geen onneembare vesting wilde worden. En het gevoel dat ‘wij’ hard afgleden van Europese topclub naar nationale tobclub. Maar het waren ‘maar’ zeven jaar. En toen brak het tijdperk Frank de Boer aan. En alles was vergeten. Maar denk nog heel even terug aan die zeven jaar. Heel even maar…

En bedenk dan dat Feyenoord voor het laatst kampioen werd in seizoen 1998/99. De vorige eeuw! Er is een hele generatie Feyenoord-supporters opgegroeid zonder een kampioenschap mee te maken. Zo groot was de sportieve malaise in Rotterdam Zuid dat er in 2012 een spontaan volksfeest losbarstte toen de tweede plaats werd veiliggesteld. En daar kan je lacherig over doen, maar het toont de hang naar succes in Rotterdam Zuid. En laten we eerlijk zijn; de strijd bovenin hoort toch gewoon te gaan tussen Ajax en Feyenoord, tussen Amsterdam en Rotterdam, tussen 020 en 010? Of niet soms. Ja, ik weet dat de resultaten van PSV beter zijn dan die van Feyenoord, maar kom op, een Ajax-PSV of een Feyenoord-PSV heeft toch nog steeds niet dezelfde lading als een Ajax-Feyenoord of Feyenoord-Ajax. Die wedstrijden heten niet voor niets ‘Klassiekers’! PSV mag dan een vast onderdeel zijn van de top 3 in Nederland, Ajax en Feyenoord, dat zijn de clubs met de namen, met de aanhang en met de strijd.

Gaat Feyenoord dit seizoen het kampioenschap wel binnenhengelen? Als ik de Feyenoord-supporters in mijn directe omgeving mag geloven, dan is dit seizoen hét seizoen. Hét seizoen van het vijftiende landskampioenschap van Feyenoord. En eerlijk is eerlijk; beter dan dit heeft Feyenoord er in jaren niet voorgestaan. Om maar eens parallel te trekken met de momenteel weer megapopulaire Formule-1, Feyenoord is dit seizoen gestart van pole position en heeft die positie tot op heden met verve en succes verdedigd. Ajax lijkt op dit moment de enige die bij kan blijven, hoewel dat ook ‘wishfull thinking’ van mijn kant kan zijn.

Iedere rechtgeaarde Feyenoord-supporter zal snakken naar de winterstop, naar wat welverdiende rust voor de spelers. Want Feyenoord mag dan nog steeds fier bovenaan staan, zo soepel als in het begin van het seizoen loopt het niet meer. De wedstrijd tegen uitgerekend Ajax leidde het eerste puntverlies van het seizoen in en daarna werd verloren van Go Ahead Eagles. En dat terwijl die wedstrijd, dat moment, dé uitgelezen mogelijkheid was om weer uit te lopen op de directe concurrentie, omdat die allebei punten lieten liggen, Ajax uit bij AZ en PSV thuis tegen Twente. Voor veel supporters zal dat verlies wellicht even geleid hebben tot een ‘ow-nee-daar-gaan-we-weer’-gevoel. De afgelopen seizoenen deed Feyenoord het eerste deel van de competitie steevast bovenin mee, maar ergens vlak voor of vlak na de winterstop ging het altijd mis. Wedstrijden werden gelijkgespeeld, wedstrijden werden verloren, kostbare punten verspeeld en het kampioenschap uit zicht.

Dus ja, ik gun Feyenoord de titel. Het wordt hoog tijd dat de Rotterdamse club zich weer vast in de top van Nederland vestigt. En natuurlijk hoop ik vurig (ik verwacht het zelfs) dat Ajax het 34ste kampioenschap over de streep trekt. Mocht dat onverhoopt niet lukken, mochten ze de schaal aan Feyenoord moeten laten, dan zal ik voorzichtig glimlachen. Want dan is Feyenoord definitief weer terug waar het hoort. En dat wil zelfs deze Ajacied!

Jacob Fresco