Oranje-succes. En dus sta ik te juichen…

De Oranje Leeuwinnen zijn Europees kampioen voetbal geworden. En als vent (mag dat er nog wel bij in deze tijd?) vind ik dat geweldig. Kijk, je hoeft van mij niet van vrouwenvoetbal te houden. Dat is ieder voor zich. En zelfs als je vindt dat vrouwen niet geschikt zijn voor voetbal, kan ik daarover een boom met je opzetten. Als ik in mijn omgeving mijn oor te luisteren leg binnen discussies over het vrouwenvoetbal, dan komt er vooral één gedachte bij me bovendrijven: er is géén gulden middenweg. Je bent een fan of je haat het, andere opties lijken niet te bestaan. En uiteraard is ieders mening even waardevol en binnen alle redelijkheid te billijken. Maar hoe je ook over vrouwenvoetbal denkt, het is onmogelijk te ontkennen dat de prestatie die de Oranje-dames vandaag hebben neergezet een unieke is. En eentje bovendien die grote bewondering en respect eist.

Dat respect mis ik echter nogal bij diverse (al dan niet zelfbenoemde) kenners van het voetbal. Sportjournalist Henk Hoijtink pleit er in Trouw voor om zonder die ‘roze bril’ naar vrouwenvoetbal te kijken, om vervolgens door te gaan over Ajax en PSV. Zelfs oud-international Arnold Mühren, die in 1988 met de mannen Europees kampioen werd, liet zich weinig lovend uit over de Oranje-dames door te melden dat hij verwachtte dat ze het al lastig zouden hebben tegen een vijfdeklasser. Maar het bontst maakte Ronald Waterreus, oud-keeper van PSV en Oranje het. Hij schreef er zelfs een column over. Daarin wist hij te melden dat we ‘wat die meiden doen nou niet ineens als topsport moeten zien‘. En dat is een opmerking die wat mij betreft eigenlijk al niet kan. Maar als je gaat roepen dat het ‘vooral over het veld dartelen is‘, dan vraag ik me in gemoede af wat je denkt (of probeert) te bereiken met dat soort teksten.

Wat ik me vooral afvraag is waarom het bij de heren wel topsport is en bij de dames niet? Alle Oranje-meiden zitten bij een club, zijn profvoetballer en spelen in een competitie. Net als de mannen. Ze trainen er dagelijks voor en laten er ook heel voor liggen. Net als de mannen. Waarom is het dan geen topsport, maar ‘over veld dartelen’. Omdat het vrouwen zijn? Want in dat geval zijn de opmerkingen van Waterreus ineens voer voor psychologen. Je reinste misogynie. En voordat ik er nu ineens weer van beschuldigd wordt Waterreus uit te maken voor vrouwenhater; ik denk dat de man echt wel van vrouwen houdt. Ik denk alleen ook dat hij een tikkeltje jaloers is. Jaloers op het feit dat hij het bij Oranje nooit verder heeft geschopt dat reservedoelman achter Edwin van der Sar en daardoor in z’n carrière tot slechts zeven caps is gekomen. En als dat echt zo is (hetgeen slechts de mening van steller dezes is, die betwijfelt of Waterreus dit zal bevestigen), dan is dat best een beetje zielig voor iemand van zijn statuur. Het lijkt me dat een voormalig succeskeeper van PSV dit soort randzaken niet nodig heeft. Maar ja, wie ben ik.

Nou, ik ben iemand die het vrouwenvoetbal niet graag vergelijkt met het mannenvoetbal. Het zijn twee aparte werelden die totaal verschillend zijn. Maar naar beiden mag ik graag kijken. Ik heb genoten van de rushes van Shanice van de Sanden langs de zijlijn (ik denk dat de linksback van Denemarken afgelopen nacht slecht geslapen heeft). Ik heb genoten van de saves van Sari van Veenendaal en ik heb genoten van de acties van Lieke Martens en Vivianne Miedema. Ik heb genoten van wedstrijden vol strijdlust, passie en bij vlagen prima voetbal. Iets dat ik, het moet me toch van het hart, bij de mannen met enige regelmaat node mis. Maar misschien ben ik in dit geval wel niet de juiste persoon op de juiste plek; ik kan namelijk genieten van alle succesmomenten, of dit nu bij voetbal, curling of driebanden is. Het maakt me eigenlijk niet uit, als er Oranje-succes is, sta ik te juichen voor de TV.

Nog even terug naar wel of geen fan van vrouwenvoetbal: oer-Feyenoorder Willem van Hanegem doet vandaag ook nog even een duit in het toch al overvolle zakje in z’n wekelijkse column in het AD. Hij kijkt liever naar de mannen. En uiteraard staat hij vrij in die keuze. Maar de manier waarop hij het brengt is bijna aandoenlijk. En misschien is dat wel het eigenlijke probleem; niet het feit dat je liever naar mannenvoetbal kijkt, maar de manier waarop je dat uit naar de buitenwereld. Doe je dat zoals Willem dat doet: netjes, met felicitaties en daarna de stipulatie dat hij er niet voor thuis gebleven is en dat hij liever naar mannenvoetbal kijkt, of doe je het als Ronald Waterreus: met kinderachtige opmerkingen en flauwe grapjes die eigenlijk meer zeggen over jezelf dan over het daadwerkelijke onderwerp. Ik prefereer de benadering van Van Hanegem. Maar ja, ook dat is persoonlijk.

Voor nu ga ik vanmiddag maar eens zitten voor de huldiging van de dames in Utrecht. En dan houden we morgen de kranten, columns en Facebook maar eens goed in de gaten. Wie weet wie er nu weer wat te melden heeft…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s