Het laatste woord over Malinwa, met stille tranen op de tribunes

Maandagochtend 12 maart 2018. De stad Mechelen ontwaakt, alles lijkt zijn normale gangetje te gaan. Toch hangt er iets aparts, een bedrukte sfeer als gevolg van wat er zich de dag daarvoor heeft afgespeeld Achter De Kazerne. De stad rouwt. KV Mechelen is gedegradeerd.

Ik keek al lang uit om mijn laatste column over het seizoen van KV Mechelen te schrijven, maar ik had gehoopt om andere woorden te gebruiken. Ik ben zo lang stil gebleven, omdat ik het resultaat van de ellenlange strijd om het behoud niet wou en kon voorspellen. Daarom ging ik niet met een pronostiek naar het stadion, maar met goede moed en vooral veel hoop.

Een zonnige namiddag

Anderhalf uur voor de aftrap en het grote staanvak I zat al stampvol. De spelers van Waasland-Beveren betraden het stadion langs het bezoekersvak om over het veld te wandelen richting de kleedkamers. “It’s never too late to go home” en “Welkom in de hel van Malinwa” klonk vanuit de tribunes. Alle Waaslandse spelers keken richting de duizenden supporters die al aanwezig waren. Van een ontvangst gesproken.

Het was de meest indrukwekkende You’ll Never Walk Alone die ik al heb meegemaakt bij KV Mechelen. De zon stond gericht op de lange staantribune en de geel-rode gloed van de sjaals was feller dan ooit. Een massa, allemaal met één doel: in eerste klasse blijven. De stress was groot en stond strak gespannen, want na 45 minuten stond het nog altijd 0-0. Gelukkig kwam er vanuit Eupen goed nieuws, want daar kwamen ze ook niet verder dan de brilscore. Alles moest nu aankomen op de laatste speelhelft van het seizoen.

Vallen zonder opstaan

Na de rust daverden de grondvesten van het stadion, want Malinwa scoorde twee keer. Een groot volksfeest barstte los. Iedereen die Mechelen een warm hart toedraagt, zat in de hemel. En toen viel alles van de hemel naar de hel in wellicht zeven minuten tijd. Eupen scoorde drie keer. De Mechelse fans stuwden de ploeg vooruit, maar de spelers vonden het niet meer. Een paar minuten voor het einde van het seizoen scoorde Eupen het doelpunt dat alles besliste. 17000 mensen verstarden, spraken geen woord. Je hoorde de bal rollen over het gras. Waaslandse fans zongen You’ll Never Walk Alone voor de laatste keer. Geen enkele Mechelaar zong mee. Het verdriet voor de realiteit was te groot.

Het laatste fluitsignaal was het pijnlijkste fluitje in mijn hele leven als voetbalsupporter. De spelers zakten in elkaar, een aantal supporters gaven een spontaan applaus, een ander aantal konden de tranen niet bedwingen. Ik hield het zelf ook niet droog. Tim Matthys ook niet, zelfs niet in zijn interviews na de wedstrijd. Door heel de tragedie zou je bijna vergeten dat het de laatste wedstrijd was van Hassane Bandé. Die jongen verdient het grootste respect, hij heeft er alles aan gedaan tot het einde om onze club in eerste klasse te houden. Door hem is de club nu ook niet dood, aangezien men weet dat degradatie een financiële kater oplevert. Door zijn miljoenen van Ajax zitten we safe, bedankt Hassane.

Relativeren? Dit is een rouwproces

De hoofdtribune wordt in april afgebroken. Daarom gingen ik een de vrienden in zak en as richting vak C (vroeger vak E). Dat is een van de piepkleine staanvakjes onder de hoofdtribune, waar het allemaal begon voor ons als fanatiek KV-supporter. Ik had niet verwacht om twee keer afscheid te moeten nemen die dag, enerzijds van de tribune en anderzijds van eerste klasse. De poorten rond het veld werden opengezet voor een honderdtal supporters die nog aanwezig waren. Jeanke, de terreinverzorger, had een ‘pitch invasion’ toegelaten als de club het behoud verzekerde. Ik ben niet op het veld gegaan, ik bewaar dat speciale moment voor de keer dat het terecht is.

Clément Tainmont kwam nog met de supporters praten en bleef op het veld staan tot de allerlaatste supporter vertrok. In de eerste maanden van zijn verblijf in Mechelen heeft hij zich al ontpopt tot clubman. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat deze held blijft, ik denk het ook wel een beetje. We namen afscheid van elkaar en gingen weer elk onze eigen weg. Onderweg naar huis wist ik: dit heeft tijd nodig.

Wat nu? We gaan naar Brussel, Union Saint Gilloise steunen tegen de degradatie in tweede klasse. Want nog een traditieclub die degradeert, dat kan er echt niet meer bij.

Wij zijn kakkers, wij komen terug.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s