De teloorgang van Wenger bij Arsenal

Na bijna 22 jaar is er een einde gekomen aan het sprookjeshuwelijk tussen Arsène Wenger en Arsenal. Het was de kroniek van een aangekondigd vertrek, want Arsenal draait voorlopig alweer een grijs seizoen en de onvrede over Wenger bij de achterban van de Gunners groeide met de week, getuige daarvan de vele lege zitjes tijdens de voorbije thuismatchen. Of het een vertrek door de grote poort zal zijn, valt nog enigszins te betwijfelen, want in de heenmatch van de halve finale van de Europa League geraakte ‘Le Professeur’ met zijn Arsenal niet voorbij tien Atlético-spelers en zo ziet het er met de trip richting Madrid in het verschiet vrij benard uit voor de Londenaren.

Simeone vs. Wenger, een clash der stijlen 

En laat net de wedstrijd tegen Atlético een mooie weerspiegeling bieden voor enkele van de redenen waarom er bij Arsenal-supporters zoveel ergernis heerst omtrent hun manager. Zo wordt Wenger weleens verweten er tijdens de wedstrijd een nogal lamentabele houding op na te houden langs de zijlijn. Het contrast met zijn collega aan de overkant, Diego Simeone, kon nauwelijks groter zijn: de energieke Argentijn werd na nog geen kwartier door de meedogenloze Franse scheidsrechter Turpin naar de tribune verwezen. Een vrij extreem voorbeeld, maar het zegt toch het een en het ander over het verschil in coaching bij beide heren. Simeone stuurt zijn spelers constant bij, schreeuwt ze heen en weer, speelt in op de scheidsrechter en zou het liefst van al zelf de winning goal tegen de netten trappen. Wenger daarentegen geeft vaak een nogal lamlendige indruk, blijft het grootste deel van de partij rustig zitten en mekkert het liefst van al tegen zijn assistent Steve Bould wanneer zijn team achterstaat. Het is vaak zo dat de houding Wenger overslaat naar zijn spelers die al meermaals met een gebrek aan passie en beleving op het veld de boot in gingen dit seizoen. Het lijkt daarom hoog tijd voor Arsenal om te opteren voor een frisse, jonge coach die ten strijde trekt met zijn spelers gedurende die 90 minuten, hen aanvuurt en zo wat pit krijgt in het elftal.

Een ander pijnpunt bij Arsenal onder Wenger is het feit dat Wenger nogal halsstarrig vasthoudt aan zijn voetbalfilosofie. Ook wordt hem een gebrek aan flexibiliteit verweten, het onvermogen om alles om te gooien bij veranderende wedstrijdsituaties. Tegen Atlético veranderde hij dan ook gedurende 90 minuten niet van opstelling en daar bracht zelfs de vroege rode kaart van Vrsaljko geen verandering in. Toegegeven, een weergaloze Oblak en een individuele blunder van Koscielny voorkwamen deels mee een overwinning van de Gunners, maar toch kunnen bij de tactische keuzes van Wenger andermaal grote vraagtekens geplaatst worden. Geen positiewissels, geen baanbrekende tactische ingrepen en zelfs überhaupt geen wissels wat betreft het spelersmateriaal. Zo bleef Iwobi 90 minuten op de bank voor een klungelende Welbeck en bleef Wenger koppig en zonder pardon met vier achterin spelen terwijl Atlético de hele tweede helft achter de middellijn kampeerde. Het is dan ook een raadsel waarom bijvoorbeeld een aanvallend ingestelde wingback met een uitmuntende voorzet als Kolasinac niet ten tonele verscheen.

Nu, je moet het de man nageven, want toen hij overnam bij Arsenal veranderde hij het hele idee achter Arsenal Football Club: van resultaatgericht kick and rush-voetbal naar combinatievoetbal met een verzorgde opbouw van achteruit in een typische 4-3-3-formatie. Aanvankelijk boekte hij hiermee veel succes met onder meer titels, bekerzeges en Europese finaleplaatsen, maar meer en vooral maakte hij van Arsenal een synoniem van mooi voetbal. Voetbal onderging de afgelopen jaren echter een zichtbare transformatie. De 3-5-2 met als voornaamste ingrediënten dynamische wingbacks, balveroveraars en krijgers op het middenveld en een feilloos op elkaar ingespeeld spitsenduo viert dezer dagen hoogtij, zo bleek ook onder meer uit de successen van Chelsea onder Conte. Wenger gooide na een dramatische seizoenstart nogal tegen zijn zin zijn geliefde 4-3-3-opstelling overboord en experimenteerde lange tijd met een 3-5-2.
Deze wanhoopspoging van Wenger bleek allerminst een succes, want Wenger pootte zijn elftal totaal verkeerd neer. Zo zag hij in de zuivere linksback die Monreal toch wel is plots de leider van een driemansdefensie en posteerde hij Alexis vaak diep in de punt. Spelers leken vaak geen flauw benul te hebben van wat ze moesten doen op hun nieuwe positie en vooral defensief knelde het schoentje. Nadien schakelde hij opnieuw over op zijn vertrouwde 4-3-3, maar toen was het kalf in de competitie al lang verdronken. Toen was het duidelijk dat het hoog tijd was voor een trainerswissel want het kompas van Arsène Wenger draaide volledig vierkant.

Wat nu?

Wat moet er nu gebeuren bij Arsenal in zijn zoektocht naar een nieuwe oefenmeester? Het is een absolute noodzaak dat er een frisse wind doorheen The Emirates waait de komende jaren en daarom lijkt het uit den boze om te kiezen voor een uitgebluste, tanende coach à la Ancelotti. Het andere uiterste, een jonge en onervaren coach lijkt ook niet meteen de beste optie om een woelig schip als Arsenal over te nemen in een transitieperiode na 22 jaar Wenger. We denken hierbij meteen aan namen die circuleren als daar zijn Arteta, Viera, Nagelsman en Tedesco. Daarom lijkt het aangewezen om te kiezen voor de gulden middenweg. Zo is de naam van Luis Enrique al meermaals gevallen in de Engelse tabloids. Het soort voetbal dat de oud-coach van Barcelona predikt is niet meteen een opvallende stijlbreuk met Wenger en kent zijn fundamenten in het spelen op balbezit, opteren voor een snelle balcirculatie en kansen creëren op de korte ruimte. Wel lijkt Enrique Arsenal een volledige make-over te willen geven. Dit is een aspect waar de Arsenal-supporters ook gedurende jaren naar verlangen. Wenger staat er immers om bekend zich principieel niet te willen laten meeslepen in het miljoenencircus dat de hedendaagse transfermarkt toch wel geworden is.  De Spanjaard zou maar liefst 200 miljoen vragen aan het bestuur om een ploeg te bouwen die aan zijn kwaliteitsvereisten voldoet. De verouderde verdediging, met daarbij ook doelman Cech als orgelpunt, zou het vooral moeten ontgelden en er zou ook een nieuwe verdedigende middenvelder moeten komen. Dit alles is echter voorlopig niet veel meer dan speculatie en zo is het de toekomst die ons zal leren welke koers Arsenal de komende jaren wil varen in het tijdperk post-Wenger.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s