Als grote voetballiefhebber probeer je alle minuten van het wereldkampioenschap te bekijken, al valt het moeilijk te combineren met het professionele studentenleven. Na het examen vorige week spurtte ik naar huis om de aftrap van Marokko-Iran niet te missen. De Iraniërs wonnen nipt met 0-1, een zeer verrassend resultaat. En met het gelijkspel tussen de grote concurrenten Spanje en Portugal stond Iran opeens aan kop in groep B. Alle ogen op het land van het oude Perzië gisteren dus tegen Spanje, waar ze voetbalharten hebben veroverd.

Er heerste wel enige teleurstelling na die wedstrijd van Marokko tegen Iran. Voor het toernooi was Marokko een van de landen die ik als potentiële stunt beschouwde. Na een zeer matige wedstrijd verloren ze die status wel grotendeels. Marokko heeft een geweldige ploeg en dat hebben ze nog eens laten zien tegen Ronaldo & Co, maar punten werden niet gepakt en daardoor mogen ze hun koffers al pakken. Iran kwam wel in een positie terecht die niemand verwachtte, namelijk de eerste stek. Dat maakte Iran-Spanje een wedstrijd van levensbelang.

Iran begon zoals verwacht aan die match: achter de bal. Wat moet je anders doen tegen Spanje? Sommigen noemen het antivoetbal, ik noem het roeien met de middelen die je hebt. En dat hebben de in de eerste helft zeker goed gedaan. Het is niet evident om een blok te zetten tegen een ploeg als Spanje of Brazilië die gekend staan om sambavoetbal met snelle passes. Maar Iran deed het wel, waarvoor ze mijn grootste respect verdienen. Met een brilscore tijdens de rust stond Iran 45 minuten verwijderd van geschiedenis.

Door dat feit kwam de voeling met de underdog naar boven. Al heb ik me ook zwaar geïrriteerd aan die duizenden vuvuzela’s van de Iraanse supporters, maar ze stonden te feesten op de tribunes van Kazan alsof de wereldbeker binnen was. Het was geweldig om te zien hoeveel Iraniërs waren gereisd naar Kazan om hun ploeg te steunen. Het schijnt zelfs dat de meerderheid een roadtrip van meer dan 40 uur erop hadden zitten om Kazan te bereiken. Iran is misschien niet de verste bestemming van Rusland, maar je moet het maar doen hé, terwijl wij daar met maar een duizendtal Belgen zitten. Geweldige mensen, die Iraniërs.

Ik begon aan de tweede helft meet veel goede moed en hoop dat Iran deze droom ging klaarspelen. Ze kwamen er wel voor het eerst een keer uit, maar Ansarifard trapte kei hard in het zijnet, ik dacht dat hij zat. Maar voetbal zou voetbal niet zijn als de bal heel ongelukkig valt, want Rezaeian trapte een bal tegen de scheen van Costa, waardoor de bal in de hoek van Iran verdween. Verschrikkelijk jammer, want er valt bijna niets tegen te doen. Maar die goal gaf Iran wel de verplichting van ‘moeten’. Ze speelden al de hele wedstrijd voor een draw, dan moesten ze ook een draw krijgen. De Perziërs trokken verschillende keren naar voren, nooit geweten dat ze daartoe in staat waren. En plotseling op de vrije trap bleef de bal hangen en scoorde Ezatolahi het doelpunt van de eeuw voor zijn land. Ik schreeuwde het nog harder uit dan bij eender welk doelpunt van België. Die ontlading, heel de Iraanse bank liep naar de cornervlag om de doelpuntenmaker te aanbidden. En dan toch: de ref stak zijn hand omhoog en het doelpunt werd terecht afgekeurd voor buitenspel. Zo’n anticlimax is geleden van de degradatie van KV Mechelen.

De strijd was nog niet geleverd. Piqué werd los overbrugd, vrij letterlijk te nemen, en Taremi kopte staalhard over. Het was de laatste kans om daar nog een punt te pakken, want Spanje won met 0-1. Beide Arabische landen verloren hun wedstrijd, maar verdienden meer. Maar Iran heeft wel voetbalharten veroverd, door iedereen te verbazen. Ze stonden er ook na een achterstand tegen Spanje en ze gaven alles. Maar dit is nu eenmaal het hedendaagse voetbal: een verhaal van een underdog wordt tegengehouden door de VAR. Dat is nu eenmaal harde realiteit, we willen allemaal dat het spel zo eerlijk en transparant mogelijk verloopt. Iran heeft nog één kans, de laatste wedstrijd tegen Portugal. Het staat heel dicht op elkaar en alles is mogelijk, zeker door wat ze hebben laten zien. Ronaldo mag dan hét fenomeen zijn, ik zal juichen voor Iran. De kritiek van al zijn fanboys interesseert mij niet. COYP, Come One You Persians.

 

 

Advertenties