Vandaag is het bijzaak dat er een Belg in de gele trui rondreed in de Ronde van Frankrijk, want de Rode Duivels hebben de grootste Belgische sportprestatie in de geschiedenis neergezet. België klopte Engeland met 2-0 en heeft zo de derde plaats op het wereldkampioenschap 2018 in Rusland veroverd. Het was een toernooi dat alleen leuk was om naar te kijken als de Belgen speelden. De Brave Little Belgians zijn de Deadly Great Devils geworden.

Ik had ons voor het WK niet verder zien knokken dan de kwartfinale. Het ging een typisch Belgisch reisje naar een groot toernooi worden: saai spel, niet met volle overtuiging alles winnen en in de kwartfinale eruit gekegeld worden door een groot land om daarna het eerste grijze vliegtuig naar Brussel te nemen. Gelukkig hebben ze eindelijk het tegendeel bewezen. Na het trauma tegen Wales twee jaar geleden hebben de Rode Duivels geschitterd op het WK.

Deze generatie is eindelijk dodelijk geworden. Vier jaar geleden was dat zeker nog niet het geval, ook al waren er toen al grote ambities. We hinkelden door het toernooi om tegen Argentinië zonder pardon de deur gewezen te worden. Dit jaar was helemaal anders. We toonden geen genade van begin tot eind. De eerste helft tegen Panama was een beetje zoeken, zoals we gewend zijn van deze jongens, maar uiteindelijk wonnen we toch met 3-0. Dat elan zetten we voort tegen Tunesië, wat een wedstrijd was dat. We gingen erover, maakten ze helemaal af. We speelden aanvallend, zoals de supporters al jaren smeekten. De fans zagen nu ook dat het goed was.

Charisma droop van de mannen op het veld af. Martinez heeft dat er ingepompt, want het waren niet meer de natte vodden van Wilmots die op het veld stonden. De ploeg toonde ballen om in de eerste wedstrijd tegen Engeland niet voluit voor verlies te spelen. Winnen moest niet, maar verliezen evenmin. Het was zeker goed van beide landen om jongens van de bank hun kans te geven. Januzaj greep die kans op een briljante manier door met een geweldig doelpunt België in de ‘moeilijke’ tabelhelft van het toernooi te stoppen. Met dat doelpunt gaf hij een dikke middenvinger aan alle fans van Manchester United die tussen de Engelsen in de tribunes stonden.

Voetbal is een rare sport, dat demonstreerden de Rode Duivels nog maar eens in de achtste finales tegen Japan. In de zestigste minuut zag ik de Belgen de volgende dag al op de luchthaven aankomen in dat grijze vliegtuig. De klassieke oorzaak zou onderschatting geweest zijn. De mentaliteit die de Belgen in het laatste halfuur toonden was magistraal. Ze keerden een 0-2-verlies om in een 3-2-overwinning. Ik geloof ook dat dit een wedstrijd was die we konden gebruiken. De jongens tankten vertrouwen om een keer niet in de kwartfinales te stranden. Zoals verwacht voor het toernooi kwamen we in de kwartfinale het grootste voetballand ooit tegen: Brazilië.

Die wedstrijd was een tactische les van Martinez die hij heeft gegeven aan het onklopbare Brazilië. Chadli en Fellaini kwamen erin, met Fellaini op de 10. Niet toevallig dat hij de dag erna een nieuw contract bij United tekende, want hij was fantastisch. Lukaku werd zelfs op de rechterflank geposteerd. Bravo Roberto Martinez. De Belgen kwamen 2-0 voor, zelfs de grootste positivo had dit niet verwacht en ging uit zijn dak samen met 11 miljoen andere mensen. Na meer dan een uur nagelbijten was het zover: het laatste fluitsignaal werd gegeven dat Brazilië naar huis stuurde. Het kleine landje België triomfeerde. Heel het land vierde feest en we zaten nog maar in de halve finale, een evenaring met Mexico ’86, maar we dachten maar aan één ding: ‘Sorry Ceulemans, wij gaan beter doen.’

Speelde Frankrijk antivoetbal in die halve finale? Ja. Speelde Iran dan ook antivoetbal tegen Spanje? Nee. De speelstijlen van beide landen zijn vergelijkbaar. Antivoetbal gaat over talent vergooien door slechter te spelen en met opzet niet het maximum uit je spelers halen, dat is Frankrijk. Iran roeide gewoon met de middelen die ze hadden, en dat was niet veel. Frankrijk daarentegen, wat een klootzakken. Die wedstrijd was een dubbeltje op de kant en dat verkeerd gevallen was voor België, maar dat kwam door de belachelijke manier van spelen van de Fransen. Ook de afwezigheid van Meunier had ons serieus genekt. Heeft Martinez hier een verkeerde gok gewaagd? Ja, maar al de mensen die hem bescheten na die wedstrijd hebben ongelijk. Die waren de wedstrijd tegen Brazilië al vergeten.

En vandaag speelden de Rode Duivels dan hun laatste wedstrijd op dit geslaagde wereldkampioenschap, de kleine finale opnieuw tegen Engeland. De eerste wedstrijd tegen de Engelsen was sowieso al een historische overwinning, want dat doe je zeker niet elke dag. En we hebben het voor de tweede keer geflikt. De Belgen hebben in die laatste wedstrijd laten zien wat ze waard zijn. Het statement ‘De Engelsen speelden tegen de beste spelers uit de Premier League’, terwijl de kern van Engeland alleen maar uit spelers uit de Premier League bestaat, zegt meer dan genoeg. We hebben ze overklast, twee keer op hetzelfde toernooi. Not even third place is coming home.

Ze hebben ons meer dan trots gemaakt, die Rode Duivels. Voetbal heeft ons verdeeld landje weer samengebracht om hun derde te zien worden op het grootste sportevenement ter wereld. En Martinez, hij staat nu naast Guy Thys in het rijtje der groten, maar ik ben er nog niet uit wie de grootste was.

Advertenties