Deze maand staan de heen- en terugwedstrijden van de Beker van België op het programma. Het is al zeker dat er één ploeg uit een lagere reeks in de finale staat. Met een kleine ingreep vergroten we de Bekerdroom voor velen.

Elk weekend rijdt half Vlaanderen zoekend met hun kroost naar vaak godvergeten voetbalvelden. Een veredelde container als cafetaria als definitief teken: “Ah, hier zal het zijn”.

Jong en oud leeft zich uit. Samenwerken, inzet, omgaan met winst en verlies als toegeschreven deugden. Kameraadschap. Sport verheerlijkt als weerspiegeling van het leven. Gezondheidsspel. Gezelligheidsspel na de wedstrijd op latere leeftijd. Voetbal als cohesie binnen leefwerelden. En dit alles mogelijk gemaakt dankzij uw lokale Bomaworst en warme bakker. Na de goal de handen de lucht in, spurtend naar de bank. Al is het maar even, iedereen kampioen.

Competitiehervorming

De competitiehervorming hertekende de Belgische voetbalwereld. Als ze voor één ding heeft gezorgd, is dat de spanning er vaak tot de laatste competitiewedstrijd in zit. Maar door de halvering van de punten in play-off 1 speelt niet per se de beste ploeg kampioen. Eerlijk blijft het niet.

Nu, tijdens het tiende jaar sinds de invoering van het nieuwe systeem, vraag ik me af: waar spelen de ‘kleinere’ ploegen eigenlijk voor?

Een simpel visueel overzicht van de play-off 1-ploegen van de afgelopen 9 jaar toont ons een ontnuchterende realiteit. 4 van de 6 plaatsen zijn gemiddeld reeds ingenomen door de G5. Enkel bij het laten afweten van één der ‘grote’ ploegen, komt er nog een extra plaatsje vrij.

Schrijnender wordt het als we Zulte Waregem met het prachtige traject ook als een halve vaste waarde mogen rekenen. Zij bezetten in niet minder dan 5 jaar een uiterst kostbaar plaatsje in play-off 1. In dat geval blijft er zelfs maar 1 plek over voor de kleinere ploegen. Door de terugkeer en de steile ambities van de Great Old, wordt de prijs van het laatste play-off 1-ticket nog meer opgedreven.

De realiteit lijkt ook dit jaar deze situatie nog te staven als we het huidige klassement erbij halen. Er zou dit jaar wel eens geen enkele ‘kleine’ ploeg play-off 1 halen, indien Sint-Truiden bezwijkt onder de hete adem van Gent.

Al de ploegen die niet in onderstaand lijstje voorkomen, spelen kort door de bocht niet voor het kampioenschap. Eerder tegen de degradatie. Of de schrik ervoor door één minder seizoen (KV Mechelen, Cercle Brugge, dit jaar misschien zelfs Lokeren).

Play-off 2 dan maar?

Meer topwedstrijden in play-off 1, allemaal goed en wel. Play-off 2 is een aanfluiting van waarvoor een competitie zou moeten staan. Geen interesse van spelers en clubs, nog minder van supporters. Lege tribunes. Stille stadions. Zielloos. Een aalmoes voor 1B-ploegen. Enige lichtpunt was de beleving in het uitverkochte, kolkende Bosuilstadion, dat na jaren ronddolen op het kerkhof van tweede klasse, hongerig zijn opmars verder zet naar nieuw zegepralen. Alleszins wederom een nacompetitie geijkt op bescherming van grote clubs. Als bewijs hiervan de lange weg: eerst de eigen poule winnen, dan tegen de andere poulewinnaar. En dan nog eens tegen de nummer 5 uit PO1. Ontworpen door en voor grote clubs.

Over de klucht van play-off 3 zal ik gewoon zwijgen.

Waar spelen de overige 10 clubs dan wel voor? De beker?

De bekercompetitie zou de exponent kunnen zijn van de ‘iedereen kampioen’-gedachte. De kans op een Lierse ’97- of Leicester-verhaal in competitieverband is nu eenmaal makkelijker in een berkersetting. Een echt knock-out-systeem. Lang leve de terugkeer van echte bekerploegen. De sterkste ploeg? Die zien we bovenaan de stand van de gewone competitie. De Beker, dat is de kampioen van het momentum. 90 minuten, een alles-of-niets-offensief inzetten. Met 9 aanvallers in de kleine box. Vliegende keepers. Het plan in de vuilbak van de kleedruimte gooien. David tegen Goliath. Uzelf en anderen overstijgen. Even wegdromen van de dagdagelijkse realiteit.

De realiteit leert ons de complete minachting of, op zijn minst gezegd, dat het bekeravontuur helemaal onderaan bengelt op het lijstje van prioriteiten. Ik zeg u, hier ligt uw moment de gloire niet-G5-club. Als we het seizoen indelen zien we dat de prioriteit voor de winter van de topploegen in Europa ligt en al helemaal bij het behalen van play-off 1. Basisnoodzaak om de budgetten in evenwicht te houden en de poort open te houden voor de honingpotten van het Europese voetbal. Topploegen rukken zonder schroom met complete B-ploegen aan. Zonder één gram respect voor de trouwe supporter.

Maar nee, ook de halve finales dienen als buffer voor de grote ploegen. Heen- en terugwedstrijden als verzekering om de onderschatting en desinteresse van de heenwedstrijd alsnog te kunnen rechtzetten in de terugwedstrijd?

Ik vraag me af voor welke habbekrats de kleinere clubs dit hebben geslikt. Uit schrik voor degradatie naar de vergeetput in 1B?

Afschaffing 1 terugwedstrijd

Voor één terugwedstrijd de kans op lokale helden drastisch kelderen. Alle charme uit het Bekeravontuur halen. Amateurclubs die 40 jaar na datum nog teren op de helden van de gouden generatie. Zij die in het jaar 2020 eervol sneuvelden in de finale van ‘De’ Beker. Een leraar lichamelijke opvoeding, een dokwerker, de advocaat van achter de hoek. Zij die na hun carrière hun voetbalmicrobe op hun beurt aan volgende generaties zullen doorgeven in een waas van ontzag, respect, inspiratie en een droom: Iedereen kampioen, u weet wel.

Liever één ingelegde bus met vrienden, familie en collega’s uit de stille Kempen of een bus vertrekkend van voor de Basiliek in Dadizele. Zoveel liever dat dan 1000 stille morrende supporters waarvan we niet weten of het nu de supporters, al dan niet de spelers, het hardste tegen hun zin aanwezig zijn in het stadion.

Ja, maar de ‘coëfficiënten’? Een ‘onbekendere’ winnaar kan zich enkel kronen door het eigen falen van topclubs. Als we de geschiedenis van bekerwinnaars erbij pakken, zal het zo’n vaart niet lopen. Maar we ontnemen alvast niet de kans op de afspraak van helden met de geschiedenis. Een verhaal dat wereldwijd rondgaat.

Beste clubs, van de onderste regionen van de amateurclubs tot de gevestigde waarden aan het sterrenfirmament, in naam van de mooiheid van sport. Klop op tafel, schaf die terugwedstrijd af en ga voluit voor die beker.

Dit overstijgt kleine en grote ploegen. Vuur, begeestering, passie en emotie als kern van voetbal, van sport, als kenmerkend onderdeel van ons mens-zijn.

Against modern football.

Advertenties