Ik lijd een druk leven waar alles overlapt en tegelijk mooi in elkaar past. Studenten hebben het niet gemakkelijk dezer dagen: kille vorstmomenten onderdrukken het lichaam van concentratie, stressinjecties en overbeladen geheugens vol leerstofcomplexen. Mechelse studenten hebben het nog moeilijker: zij worden bespeeld binnen zo’n onoverkomelijke cyclus door de hamvraag: “Gaan we of gaan we niet?” Zo ja, dan gaan we met z’n allen, den Heizel overvallen!

Morgen krijg ik via een droog automatisch gegenereerd mailtje een lijst met mijn examenresultaten, een teken of het allemaal wel zin had, die dagenlange studeersessies. Maar waarom zou ik daar in godsnaam zenuwinzinkingen voor moeten doorstaan? Dat ligt nog ver van mijn bed. Mijn prioriteiten liggen vandaag ergens anders: een stille dag beleven en m’n bureau opruimen nadat de wervelstorm genaamd ‘Blok’ is gepasseerd. Een beetje op afzondering, net als de grote voetballers voor een levensbeslissende wedstrijd. Grote supporters moeten zich ook voorbereiden, vooral het mentale gebied moet gezuiverd worden. Gedachten op nul en één doel: zingen, stuwen en de finale.

Het is een zeer stille dag, merk ik op. De laatste dagen waren vooral hectisch: alle stoom even afblazen met dierbaren om even terug te voelen dat je leeft en dat het om meer draait dan alleen de boeken bestuderen. Ook vandaag betekent even alles loslaten en ook al ben je geen student kan je begrijpen wat ik bedoel. Je weet met jezelf geen blijf en het enige wat je kan doen is vooruit staren en voor je netvlies verschillende scenario’s uitstippelen. Iedereen met een écht Mechels hart voelt dat het heel kortbij komt: die eerste finale in exact tien jaar tijd. “Bekerhelden worden nooit vergeten” stond er te lezen op een spandoek voor een heenmatch tegen de Brusseleirs. Die beker is mythisch geworden in de Dijlestad.

En nu zit ik hier dan, in de stilte te wachten op dat eerste fluitsignaal vanavond. Zo’n duizendtal Maneblussers zullen naar Vorst trekken om de geelrode rangen te steunen in de voorlaatste veldslag van deze campagne. Elders komen de mensen eveneens samen: onder andere in de Mechelse cafés, bij vrienden thuis of zelfs in het stadion Achter De Kazerne. De club voorziet grote schermen: een mooi, verbindend gebaar. Ik zal daar aanwezig zijn. En aan de universiteitsstudenten die morgen pas hun laatste beslissende examen afleggen: you’ll be in our hearts en we roepen voor jullie erbij! En moeder, je moet voor mij niet opblijven, ik kan niet beloven dat ik op een fatsoenlijk uur thuis zal zijn.

Komaan Kakkers, maak hier een onvergetelijke avond van. Spelers, staf, bestuursleden en vooral supporters: trek achter één zeel, maak er een heksenketel van ginder in het Dudenpark. Wij wachten op jullie in Mechelen!