Vlaggen, toeters en Mexican waves! Het zelfverklaarde kaf van de Jupiler Pro League krijgt eindelijk de schijnwerpers die het denkt te verdienen. Frank Raes en co zitten opgewonden te schuimbekken aan de tafel van Extra Time, terwijl commentatoren blad-steen-schaar spelen met het zweet in de bilnaad. De verliezer krijgt de twijfelachtige eer om een match vol te lullen in de beerput van de seizoensepiloog.

En die beerput kennen we beter als Play-off 2. Daar waar trainers zich non-stop een punthoofd breken over hoe ze hun vetbetaalde vedetten lauw kunnen maken voor een competitie met het charisma van een Brexit-deal. Daar waar ook rookie Laurent Guyot, trainer van Brugges groene trots, voor het eerst tien extra speeldagen lang mag lopen lanterfanten voor zijn dug-out.

Toen Cercle Guyot begin juni voorstelde als onze nieuwe oefengod, klonk het mij in de oren als een stille scheet in een netzak. Zo eentje die je echt niet voelt aankomen en waar je uit het niets verdomd gekke bekken van trekt. Guyot? C’est qui ça? Een Franse gentleman pur sang, zo bleek al snel. En, niet geheel onbelangrijk, een trainer die zijn troepen al even snel naar een onverhoopte 8 op 12 coachte. Weg gekke bekken. Incoming euforie!

Van aureool tot schilfertjes

Maar dat mooie liedje kende geen heerlijk vervolg. De rest van het parcours verliep net dat tikkeltje meer zoals je het van een promovendus kan verwachten: met putten en bulten. Het leven van een trainer speelt zich nu eenmaal niet af op een ponykamp. Het vlug in elkaar geknutselde aureooltje van Laurent brokkelde in de loop van het seizoen stukje bij beetje af. Aan het begin van Play-off 2 steken er hoogstens nog wat schilfertjes in het dunne haar van onze entraîneur.

Op heel veel krediet lijkt hij niet meer te kunnen rekenen bij de achterban. Terecht? Cercletje is toch gered? Klopt. Waarvoor hulde. Maar de recente puntenoogst deed onze coach geen deugd. Want hoeveel trainers zouden met een 3 op 33 in de binnenzak nog fluitend het oefenveld mogen opdraven? En naast die karige puntenoogst waren er ook nog wel wat kronkels die onze coach dit seizoen enkele ‘bad strikes’ hebben opgeleverd.

Strike 1: roteren tegen de sterren op

Na een knappe 8 op 12 moet kapitein Benjamin Lambot op speeldag 5 op de bank plaatsnemen. Een ingeving van Guyot. Out of the blue of all colours. Lambot had er nochtans een puik seizoensbegin op zitten en vormde een schijnbaar onwrikbaar duo met Jérémy Taravel. Maar dat bleek niet bijster belangrijk. Roteren daarentegen wel. Cercle verloor de wedstrijd tegen 10 Antwerpenaren. Zonder kapitein Benjamin.

De ploegopstelling van Guyot was dit seizoen zo voorspelbaar als een doorsnee Lotto-trekking. En dat was heus niet alleen te wijten aan een heleboel blessures en schorsingen. Onze trainer stak zijn liefde voor een rondje rotatie nooit onder stoelen of banken. Een moedige keuze misschien. Maar ook een keuze die, telkens ze slecht uitpakte, supporters met gemak een beetje pissiger maakte.

⦁ Strike 2: een vermaledijde derbydreun

Op speeldag 9 stond de Brugse derby op het programma met Cercle als bezoekende ploeg. Het resultaat was niet je dat. Balen als een stekker. Maar alsof dat nog niet genoeg was, strooide onze bloedeigen trainer achteraf nog wat extra zout in de wonde. Hij vond het geweldig om voor een keer in een vol en sfeervol Jan Breydelstadion te hebben gespeeld. Quoi?

De omvang van het Brugse stadion is een doorn in het oog van elke Cerclefan. En de oorzaak van een eeuwigdurende strijd tegen de perceptie. We hebben heus niet de kleinste supportersclan van 1A, maar door de omvang van onze thuishaven hebben we die perceptie wel dubbel en dik tegen. Balen als een stekker bis. En dat het net Guyot was die die stekker nog wat dieper door onze strot duwde, maakte ons er niet bepaald vrolijker op.

⦁ Strike 3: het heilige 30-punten-schema

Zo verwerpelijk een solide basisopstelling leek in de ogen van Guyot, zo heilig was zijn 1-punt-per-wedstrijd-schema. Voor, na en waarschijnlijk ook wel tijdens elke wedstrijd gaf onze trainer een stand van zaken aan iedereen die het wilde horen. We zitten nog altijd op schema! En het moet gezegd, Cercle stond op de laatste 2 speeldagen na nooit achter op de gezegende puntenplanning.

Maar had het ook niet een klein beetje ambitieuzer gekund? Voetballers blijven nu eenmaal een schare grote kinderen die, als je hen vertelt dat met de hakken over de sloot (1 punt per match) best wel voldoende is, liever nog wat op de Playstation prullen dan proberen om toch maar een beetje hoger te mikken. Het 30-punten-schema leek het hele seizoen door dan ook eerder een target waar best niet te veel vanaf geweken werd dan een minimumvereiste.

Life goes on in het ponykamp

Maar strikes of geen strikes, het bestuur bevestigde ondertussen haar vertrouwen in Laurent Guyot. Een hart onder de riem voor de Fransoos. Al weet elk voetbaldier natuurlijk dat dergelijk vertrouwen evenveel waard is als een genuanceerde mening van Donald Trump. Of zou Guyot dan toch in een ponykamp trainen?

De tijd zal het uitwijzen. Ondertussen kunnen wij supporters er gewoontegetrouw maar beter het beste van maken. En blijven vechten tegen percepties. Te beginnen in Play-off 2 mét Laurent Guyot. Zou 1 punt per wedstrijd voldoende zijn?

Advertenties