Een blok beton, onvermoeibaar, zonder medeleven of genade. Colombiaans bloed met passie voor het spel en liefde voor zijn positie. Springen en gaan voor elke bal zonder twijfel in elke beweging; met volle overtuiging, op het scherp van de snee. Ik mis hem nu al, maar adoreer hem des te meer.

German Mera, vol van emotie en persoonlijkheid, heeft met KV Mechelen alles meegemaakt. Van het diepste bodempunt tot het hoogste van de voetbalhemel, in amper anderhalf jaar tijd. Hij kwam als een strijder van een veilige topclub tot een degradatieoorlog in Mechelen. Met alle overtuiging stond Mera er meteen, zonder los te laten aan zijn uiteindelijke doel: ons in eerste klasse herbergen.

En dat hij er stond; ik moest vaak denken aan grootse verdedigers uit het verleden. Mera bleef op zijn poten staan, week niet, viel niet. Als een zuil met duizend waarheden, onverslaanbaar met enorm potentieel. In de laatste drie wedstrijden, telkens matchen van erop of eronder, scoorde Mera drie keer. Eigenhandig, met een ijzersterk hoofd en een sprong naar de hemel. Zelfs op de laatste moment op die befaamde 11 maart 2018 ging de bal langs de lat staalhard binnen. Ik wist niet eens dat het binnen zat, German ook niet.

Na het dramatische slotstuk was Mera bij de eerste die zei: “Ik blijf.” Hij geloofde onverbiddelijk in de kleuren van geel en rood, droeg ze in zijn hart, en ik ben ervan overtuigd dat hij dat nog steeds doet. Hij ging mee in de slepende strijd van tweede klasse, met later de sportieve onzekerheid die er nog bij kwam. Maar steeds opnieuw was Mera niet omver te schoppen, want hij bleef staan. En vaak sprong hij tot ongekende hoogtes, eindigend in een vastgebonden herinnering voor het leven in ons Mechelse collectieve geheugen. Mera, je vloog zo hoog en kopte hem in de verste hoek. Je lachende tranen blijven mooi.

Vandaag is Mera terug thuis in het warme Colombia. Hij verliet ons stadion langs de grote poort met opgeheven hoofd. Bekerhelden worden niet vergeten, aldus een tifo van 25/7. Zeker niet, Mera staat met de beker boven zijn hoofd nog steeds als achtergrondfoto op mijn smartphone en als onvergetelijk moment in vele harten. Hem adoreren kan je niet stoppen, hij nam deze beslissing voor familiale redenen. Als één grote KV-familie kunnen we dit niet alleen begrijpen, maar ook toejuichen. Het ga je goed, Mera. Ik hoop je ooit nog eens op het veld te zien staan en voor niets te wijken.

German Mera was de verpersoonlijking van onze collectieve prestatie als club vorig seizoen. De onoverwinnelijkheid en onbreekbaarheid van deze man bleven samen met de rest van Malinwa op een constant niveau, onbereikbaar voor concurrenten of kwaaddoeners. Daarom kan ik ook deze datum, 10 juni 2019, anderhalf jaar na de degradatie, niet negeren. Sprakeloosheid, euforie en een beetje ongeloof borrelden op in de loop van de namiddag en het suddert nog even na in de avond erop. We hebben ons hoofdpunt te pakken: eerste klasse. Wat we verdienen en waar we thuis horen. Dit is opnieuw de ware vorm van geel en rood die we mogen aanschouwen: een blok beton, een zuil van duizend waarheden, net als onze German Mera.