David Luiz lijkt nu toch echt op weg naar Arsenal en dat is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Chelsea verzwakt de eigen selectie op een al kwetsbare positie en helpt tegelijkertijd een rechtstreekse concurrent en vooral rivaal met het completeren van de spelerskern. En dat voor een peulenschil.

Arsenal had in aanvallend opzicht al een uitstekende zomermercato laten optekenen. Emery kon al beschikken over veel kwaliteit op het middenveld en vooral in de aanval, met Ceballos en Pépé werden daar nog twee talenten van de hoogste categorie aan toegevoegd. Achterin was meer versterking nodig en met Tierney en Luiz erbij heeft Arsenal simpelweg een geweldige transferperiode doorgemaakt. Uit Arsenal-oogpunt is de transfer van David Luiz dan ook begrijpelijk, omwille van zijn leeftijd (32) is hij geen man voor de toekomst maar wel een directe versterking.

Centrale verdedigers Arsenal als transfer doorgaat: Luiz, Sokratis, Mustafi, Holding, Chambers, Mavropanos en eventueel Monreal.

Als Eden Hazard je club verlaat, ben je verzwakt. Indien je zelf geen inkomende transfers mag doen, loop je een achterstand op ten aanzien van je concurrenten, zeker in Engeland. Chelsea kan nog van geluk spreken dat het Pulisic reeds kocht, de aankoopoptie op Kovacic gelicht mocht worden en een deel van hun huurlingenleger kon aansluiten bij de selectie. In de situatie van Chelsea kan je geen basisspelers laten vertrekken. En als ze absoluut de deur achter zich dicht willen trekken, laat je ze niet naar een concurrent gaan. En als ze absoluut naar die concurrent willen, laat je ze niet gratis gaan (ja, tussen 9 miljoen euro is gratis in de Premier League). Het begrip C-kern is uitgevonden voor situaties als deze en allicht zou Luiz na enkele weken of maanden in de vergeethoek wel beseft hebben dat hij beter toch nog in actie komt voor Chelsea. Onbegrijpelijk.

Centrale verdedigers Chelsea als transfer doorgaat: Christensen, Rüdiger, Zouma, Tomori en eventueel Azpilicueta (maar dan heb je problemen op de rechtsachterpositie).

Uiteindelijk gaat het bij dit dossier vooral over David Luiz zelf. Hij weigerde nog mee te trainen om een transfer naar Arsenal te forceren. Sportief is dat waarschijnlijk wel een verstandige keuze, maar na 248 wedstrijden voor een bepaalde club teken je niet voor een rivaal. Dat heeft niet alleen met respect voor je club en zijn supporters te maken, maar ook met zelfrespect (om het woord clubliefde niet in de mond te nemen). Daarom: ook een onbegrijpelijke transfer uit het oogpunt van David Luiz.