Gastbijdrage van Cedric Van Der Elst

0-0, alweer een gelijkspel thuis voor RSC Anderlecht tegen KV Kortrijk. Vercauteren benadrukte na de wedstrijd in zijn persconferentie dat hij tijdens de tweede helft veel goede dingen had gezien, maar dat de kansen die RSCA had niet werden benut. Hij benadrukte ook dat de 0 weer werd gehouden en dat dit met zekerheid minstens een punt oplevert, maar is een punt wel goed genoeg voor RSC Anderlecht? Vroeger stonden de mensen op de banken bij deze einduitslag. Nu kregen de spelers na de match applaus van de harde kern. Wat is er veranderd bij RSC Anderlecht en gaat Vercauteren eigenlijk zelf vrijuit? Ik neem u mee door mijn visie en mijn kijk op de situatie bij RSCA en wat de toekomst kan brengen.

De voorbije magere jaren van RSCA

Een beetje achtergrondinfo om de huidige situatie beter te kunnen begrijpen. Er zijn al veel meningen gegeven over de situatie waar RSC Anderlecht zich in bevindt. De recordkampioen heeft de laatste jaren veel records gebroken, maar helaas voor hen waren deze records voornamelijk te vinden aan de negatieve zijde. Na 21 jaar thuis verslagen door grote rivaal Club Brugge, voor het eerst in 56 jaar geen Europees voetbal. Het gaat RSCA niet voor de wind. Veel mensen zeggen dat Anderlecht al een aantal jaren in een negatieve spiraal zit, en dat het voorbije jaar het absolute dieptepunt was. Hier ga ik deels mee akkoord. Ik denk dat voornamelijk de honger en het ego van voorzitter Marc Coucke Anderlecht de das omdoet. Laat mij mijn standpunt verduidelijken. Wanneer we kijken naar de gemiddelde transferaankopen en voornamelijk de bedragen hiervan, kunnen we merken dat deze sinds de aankomst van Marc Coucke serieus de hoogte zijn ingegaan. Aankopen worden veel duurder en er wordt meer gekeken naar de naam en de faam van de spelers in plaats van naar de fitheid van de spelers en de prestaties van hen de laatste jaren. Hierdoor zijn er al een aantal duurdere miskopen geweest en is het geld in de kas nu op.

We maken even een sprong in de tijd naar eind vorig jaar. Racing Genk is kampioen en we zitten een paar dagen voor de laatste speeldag. Anderlecht heeft op zijn programma de moeilijke verplaatsing naar AA Gent, die op dat moment ook nog in de running waren voor Europees voetbal. Een paar dagen voor de match kondigt Anderlecht spectaculair nieuws aan. Op sociale media verspreidt Anderlecht een filmpje met als tekst: “The Prince is back!” Wanneer Kompany even later zijn afscheidsspeech postte op Instagram wist iedereen dat hij terug naar “huis” kwam. Tijdens de match tegen AA Gent kon men dan ook verschillende gezangen vanuit het uitvak horen waarbij Kompany bejubeld werd. Iedereen dacht dat het met Kompany alleen maar ging beteren.

Zes maanden verder en veel is er niet veranderd. Net zoals vorig jaar moet Anderlecht knokken voor POI. Kompany ondertussen, meer uit door blessure dan op het speelveld, is gedegradeerd tot inspirator. Franky (Vercauteren) is at the wheel, zoals ze ondertussen op Man United zouden zingen…

Franky Vercauteren deelt mee in de malaise

Na de eerste matchen van Vercauteren leek een sterke remonte ingezet met een 15/21. Winst in en tegen een sterk Charleroi, een overtuigende zege tegen STVV, een sterke partij tegen AA Gent die ze net niet over de streep konden trekken en winst van Zulte Waregem, dat ook aan een sterke reeks bezig was. Dit resulteerde voor Elias Cobbaut zelfs in een selectie en zijn eerste speelminuten voor de Rode Duivels. Na de interlandbreak liep het echter weer mis voor Anderlecht. Een “makkelijke” thuismatch tegen KV Kortrijk moest de volgende drie punten opleveren. Na de match schoot er echter maar één over. In tegenstelling tot de vorige matchen herviel Anderlecht nu ook in het steriele voetbal zoals voor de aankomst van Vercauteren. Veel ballen zijwaarts en weinig ballen vooruit. Het gemor vanop de tribunes keerde terug wanneer bepaalde spelers een verkeerde bal verstuurden en iedereen stilletjes aan realiseerde dat het lastiger en lastiger werd.

Verkeerde keuzes

Er zijn verschillende problemen in de ploeg wanneer je het mij vraagt. Eén van de belangrijkste problemen is dat de ploeg van Anderlecht zeer jong is. De gemiddelde leeftijd van de basisploeg tegen KV Kortrijk was 22 jaar. Dit is naar mijn normen te jong. Jeugdige spelers hebben het moeilijk als het niet lukt en als ze het gevoel hebben dat het niet loopt. Dan heb je ervaren leiders nodig die de ploeg op sleeptouw kunnen nemen, en zo zijn er te weinig. Een ander probleem vind ik de keuze van de spelers vooraan. Laat mij dit verduidelijken. Alle spelers die tegen KVK vooraan speelden (Chadli, Verschaeren, Saelemakers en Roofe) zijn spelers die in de bal komen. Ze vragen de bal tussen de lijnen of zakken in om aan de bal te komen. Deze match had Roofe moeite om de bal hoog bij te houden en zo zijn ploeg te laten opschuiven. Hierdoor hervielen ze in crossballen naar de buitenkant die de verdediging van Kortrijk makkelijk kon verwerken. Hier vind ik dat Vercauteren een fout maakte. We zagen hetzelfde tegen Eupen. Iedereen kwam in de bal en niemand liep de diepte in waardoor er weinig gevaar gecreëerd werd. Hierdoor pleit ik toch voor Vlap in de basis. Vlap is een speler die voorlopig nog niet helemaal zijn stempel kan drukken en zijn cijfers van Heerenveen nog niet kan evenaren, maar hij is wel een speler die altijd dieploopt en voor gevaar zorgt. Met zijn overzicht kan hij dan ook nog eens voor veel gevaar zorgen en een pass versturen. Ik zou voor hem kiezen in plaats van Verschaeren. Dit door de huidige vorm van Saelemaekers. Jonge spelers moet je kansen geven, akkoord, maar niet tot in het oneindige. Ik denk dat Verschaeren momenteel een grotere meerwaarde kan bieden als invaller voor Vlap, Sambi, Kayembe, Saelemaekers of Chadli, dan als basisspeler. Je moet mensen hebben die dieplopen! Dat zag ik vrijdag niet in het kamp van Anderlecht.

Dit brengt mij naadloos tot een volgend probleem. Te weinig beweging vooraan. Iedereen stond stil op het middenveld. Saelemaekers wees wel waar het leer moest komen, maar bewoog te traag naar de bal. Chadli stond ook zeer veel stil en heeft naar zijn gewoonte te weinig actie ondernomen. Sambi was sterk, maar geraakte hoog op het veld weinig aan de bal. Hierdoor zou ik zeker overwegen om Kayembe er toch uit te halen. In mijn middenveld staat Sambi op de positie van verdedigende middenvelder, Trebel (of eventuele vervanger) op de acht en dan Vlap op de tien. Ik zou Verschaeren gebruiken als invaller aangezien hij volgens mij dan meer nut heeft. Wanneer Kompany en Sandler terugkeren van hun blessures, zou ik Kana ook een rij hoger durven opschuiven. Kana is bij de jeugd opgeleid als verdedigende middenvelder en hierdoor zou Sambi terug een rij kunnen opschuiven.

Een ander hiaat dat moet worden opgelost is het gebrek aan flankverdedigers. Voorlopig speelt Dewaele op linksachter en Luckassen op rechtsachter. Ik vind persoonlijk Dewaele geen goede linksback. Hij is buiten schot gebleven doordat Sardella het minder goed deed, maar ik vind hem ook niet goed genoeg voor hetgeen Anderlecht wil ambiëren. Ik zie hem zeker een meerwaarde hebben, maar dan eerder op het middenveld of als extra middenvelder indien je moet aanvallen. Tegen topploegen ga je hiermee in de problemen komen. Luckassen is voor mij eerder een centrale verdediger. Hij heeft zelf al verschillende keren aangegeven waarom hij liever niet op de linksachter speelt en ik begrijp hem wel. Voorzetten is moeilijk voor hem en hij heeft niet de snelheid om vinnige flankspelers bij te houden. Ik zou hier liever spelers als Cobbaut zien spelen. Snel, sterk (zowel fysiek als conditioneel) en een goede voorzet. Later meer over deze situatie.

Dimata?

Dan blijft er nog het grote vraagteken rond Landry Dimata, belofte-international bij de U21. Ik vraag mij af of er iemand op Anderlecht eigenlijk op een deftige manier kan inschatten wanneer hij terugkeert uit blessure. Toen Dimata eind februari ongeveer definitief uitviel, had iedereen gedacht dat hij tegen het einde van de Play-offs terug fit ging zijn. Dit verschoof dan naar het begin van dit seizoen en nu spreken we al over eind januari. Ik denk dat er weinigen twijfelen aan het feit dat Dimata, zoals in zijn beste dagen bij RSCA, een enorme meerwaarde voor deze ploeg kan betekenen. Al is het maar dat we een ander profiel van spits kunnen opstellen. Dimata is iets steviger dan Roofe en brengt ook diepgang… Ik zou zeker overwegen om hem op te stellen als hij 100% fit is en al een paar oefenmatchen achter de rug heeft. Een vraag die ze zich echter bij RSCA moeten stellen is: hoe keert Dimata terug? Er zijn talloze gevallen op te sommen van spelers die na hun blessure niet meer dezelfde spelers zijn als vroeger. Ik denk dan direct aan Matias Suarez, absolute sterspeler en Gouden Schoen in 2011, door een aantal blessures amper nog het veld op mocht en in 2014 via een achterpoort vertrok. Andy Najar is een andere speler die sinds zijn blessures nooit meer de Najar van vroeger is geworden. Dimata kan een simultaan geval zijn. De eerste matchen gaan cruciaal zijn. Als de knie van Dimata het houdt en hij een paar goals kan scoren, denk ik dat hij vertrokken is. Als hij na twee matchen weer uitvalt, denk ik dat Anderlecht weer een blessuregeval zoals Suarez en Najar extra heeft.

Transfers?

Tot slot wil ik het nog graag hebben over de transfers die Anderlecht moet doen. Helaas voor de modale Anderlechtsupporter is de situatie niet zo simpel als eerst gedacht. Volgens verscheidene bronnen zou Anderlecht weinig geld ter beschikking hebben en zouden transfers hierdoor wel zeer lastig kunnen zijn. Er zouden eerst spelers verkocht moeten worden alvorens er geld in het laadje komt. Naar mijn mening zijn flankverdedigers een prioriteit. Al vanaf de eerste match tegen Oostende zag je dat de flankverdedigers één van de pijnpunten was van het team. Hier moet tijdens de winterstop iets aan gedaan worden (en nee, ik bedoel niet Anthony Vanden Borre). Vervolgens zou ik proberen nog een flankaanvaller en dan voornamelijk een rechterflank te halen. Hierdoor heb je ook daar meer mogelijkheden. Ik zou dit bekostigen door Pieter Gerkens en Peter Zulj te proberen verkopen. Ik denk dat zeker Gerkens nog een mooi bedrag kan opleveren aangezien hij Belg is, jong is en zijn waarde al bewezen heeft bij “kleinere” ploegen. Peter Zulj daarentegen gaat iets moeilijker te verkopen zijn. Daarnaast zou ik nog proberen om overbodige spelers zoals Knowlegde Musona, Kenny Saief, Alexandru Chipciu, Yevhen Makarenko, Davy Roef en Isaac Kiese Thelin te verkopen. Volgens Transfermarkt.com zou dit 14,7 miljoen opleveren, zonder de loonkost mee te rekenen. Ik denk dat je met dit bedrag toch twee goede spelers moet kunnen halen. Het is alleen de kwestie van iedereen tegen zijn marktwaarde te kunnen verkopen en hier zal Michael Verschueren dus creatief moeten zijn, zowel ingaand als uitgaand. Januari is nog lang, maar kan een cruciaal moment zijn in het seizoen van RSC Anderlecht.

Conclusie

Vercauteren gaat tot aan de transferperiode (en misschien nog daarna) zeer creatief moeten omspringen met sommige posities en met de samenstelling van zijn aanval. Zeker tegen de zogezegde “kleinere” ploegen die in een stevig verdedigend blok komen opdagen. Ik denk niet dat Anderlecht op één-twee-drie genezen zal zijn, maar de jeugd geeft RSCA een levenslijn. Op lange termijn komt Anderlecht wel uit de coma waar het toch al even inzit. Hoe langer het duurt, hoe groter echter de schade…

Cedric Van Der Elst