De voetbalwereld heeft dringend behoefte aan meer mensen als Cillian Sheridan. Het wereldje zou er een stuk leuker door worden in ieder geval. In een voetbalwereld vol egotripperij, overdreven maniertjes en matennaaierij, is de broodnuchtere Ier Sheridan met zijn kurkdroge posts op Twitter en Instagram een verademing. Hij bezit in de vaak overspannen voetbalwereld als geen ander de kunst van het relativeren.

Vorige week ging zijn post over het rugnummer bij zijn nieuwe club Wisla Plock viral.

“26, een nummer met veel betekenis. Als je 2 en 6 bij elkaar optelt, dat vermenigvuldigt met het aantal clubs uit mijn carrière en deelt door het aantal goals dat ik op maandagen met mijn rechtervoet heb gescoord, ja, dan kom je uit op 25. Helaas was dat nummer al bezet, dus toen koos ik maar voor 26”.

Heerlijk. Even nuchter als briljant. Eindelijk iemand die zichzelf en de voetballerij niet zo serieus neemt. Voor Sheridan is zijn rugnummer een futiliteit. Voor hem geen CR7-geneuzel.

Van Sheridan hoef je ook geen toneelstukjes of dansjes te verwachten als hij scoort. Zoals een Edmilson, die ik ooit een penalty zag binnen schieten. Zijn armen rezen ten hemel, een uitgebreid dankwoord aan de hogere machten volgde. Het was de 5-0. In een oefenmatch. Tegen een vierdeklasser. Als Sheridan een goal maakt, dan viert hij dat zoals jij en ik. Dan balt hij zijn vuist of omhelst hij een teamgenoot. Geen vreemde bewegingen of aparte gebaartjes.

Sheridan is een aanvaller. International. Drie caps voor The Boys in Green. Hij kan dus wel wat, al is hij geen Neymar. Gelukkig maar. Ooit begon hij met Gaelic Football bij de Bailieboro Shamrocks. Gaelic is een sport voor kerels. Daar sta je ook gewoon op als de knie van je tegenstander je zojuist een tand door de lip heeft gestoten. Sheridan is dus geen Neymar. Hij gaat niet als een stervende zwaan tegen de grond als zijn opponent iets te dicht tegen hem aan is gaan staan.

Cillian Sheridan is een broodvoetballer en dat weet hij zelf maar al te goed. Hij speelde in alle uithoeken van de wereld. Van zijn geboortegrond in Bailieborough trok hij via Schotland naar Bulgarije en zwierf verder richting Cyprus. Hij dook op in Nieuw-Zeeland en daarna ergens in de buurt van de grens tussen Israël en Libanon. Sinds deze maand speelt hij in Polen.

Voetbal is zijn beroep. Zijn club is zijn werkgever. Van hem geen teksten over clubs “die in zijn hart zitten”. Wel het tegenovergestelde is het geval. Sheridan ging ooit testen bij Norwich City. Ze zagen het niet in hem zitten. En dus hoopt Sheridan nu nog elke week dat die club er van langs krijgt. En dat meldt hij dan ook gewoon op Twitter.

Zijn uitgesproken mening en het feit dat hij die niet onder stoelen of banken steekt, komt hem geregeld online op boze reacties te staan. Maar dat boeit Sheridan niet echt. Zelfspot is hem niet vreemd. “Als ze dan zeggen dat ik shit ben, omdat ik meer clubs heb versleten dan Tiger Woods, dan pis ik in mijn broek van het lachen”.

Waren er maar meer voetballers als Cillian Sheridan, dan zou de voetbalwereld een heel stuk leuker zijn.