Verwoede quizzers hebben de namen van Valentin Guillaume en Shawn Hery waarschijnlijk al lang neergepend in een atomaschriftje. Voor wie het al vergeten mocht zijn: dat waren de twee enige spelers die Excelsior Virton een maand vóór de competitiestart in Eerste klasse B onder contract had liggen. Geen kniesoor die eraan zou beginnen, met een budget van nauwelijks een paar miljoen euro op zoek gaan naar een competitieve kern om een paar weken later een profcompetitie aan te vatten. Behalve Tom Van den Abbeele. De voormalige sportief directeur van STVV en technisch directeur van NAC Breda werd op 27 juli 2021 voorgesteld als de nieuwe sportief directeur van de voetbalparel van de Gaumestreek.

Van den Abbeele, de man van de vele contacten, ging links en rechts een huurspeler halen in het buitenland en tapte ook gretig uit het vaatje van Free Pro Players FC, het initiatief van Lode Leirens in samenwerking met sportvakbond Sporta waarbij contractloze profvoetballers op een achterveldje van het Daknamstadion in een professioneel kader kunnen blijven voetballen onder leiding van Eddy Van den Berge, ex-assistent van Francky Dury bij Zulte Waregem. Uit dat vaatje stroomden naast Jonas Vinck en Ayyoub Allach (allebei ex-Lierse SK en -Lierse Kempenzonen) ook Din Sula (vorig seizoen bij Waasland-Beveren) en Anthony Sadin (ex-Union en –RWDM).

En waarom ook niet. In het verleden werd er immers genoeg getapt bij Virton, dat zijn voorraad haalde in de lagere divisies van buitenlandse competities en hen na enkele jaartjes in Tweede of Derde klasse aan de een of de andere eersteklasser distribueerde. Wie was het anders dat de 27-jarige Karim Belhocine in 2005 ging halen bij Trélissac FC, een Franse laagvlieger uit de Dordogne? Virton, meneer. In de zeven seizoenen die hij na zijn vertrek naar KV Kortrijk in 2008 als speler doorbracht in de Jupiler Pro League, bracht hij er twee door bij een G5-club: één bij Standard (2011/12) en één bij KAA Gent (2014/15). Jawel, de kampioensploeg van KAA Gent. Een groot aandeel had hij weliswaar niet in die titel, maar toch. Als trainer deed hij er met RSC Anderlecht, waar hij vóór de komst van Vincent Kompany en zijn gevolg twee jaar assistent was, nog een derde G5-club bij.

De debuutwedstrijd van Kompany als volwaardig Anderlecht-trainer werd trouwens verpest door een andere speler die zijn eerste voetbalstappen in België bij Virton maakte, namelijk Harlem ‘Bison’ Gnohéré. De Fransman kwam in 2010 op z’n 22e over van de Zwitserse vierdeklasser Urania Genève Sport. In zijn eerste seizoen maakte hij meteen 22 goals in Derde klasse B. Topschutter werd hij daarmee niet – Patrick Amoah van White Star Woluwe scoorde er dat seizoen 27 –, maar het leverde hem wel een transfer naar Sporting Charleroi op. Gnohéré scoorde er in zijn debuutseizoen achttien goals, waarmee hij niet alleen een groot aandeel in de titel in Tweede klasse had maar ook topschutter van de competitie werd. Daarna speelde hij in ons land nog voor KVC Westerlo, Royal Mouscron-Péruwelz en RAEC Mons. Na vijf jaar in Roemenië haalde Moeskroen hem in juni 2020 terug naar België. Gnohéré vierde zijn terugkeer op onze velden met een late gelijkmaker in het Astridpark, waar Landry Dimata zijn trainer een halfuur eerder droomdebuut dacht opgeleverd te hebben. Kompany kon meteen een keel opzetten tegen zijn defensie – niet dat we het hem snel zien doen, maar bon.

Een keel. Tiens. Vooraleer FC Metz Samy Kehli uitleende aan kersvers zusterclub Seraing United, hadden de Fransen de latere speler van onder andere KSV Roeselare, KSC Lokeren en OH Leuven al eens bij Virton gestald. Baptiste Schmisser – later bij CS Visé, KV Oostende, Antwerp FC, KSV Roeselare, Torhout KM en URSL Visé: ook bij Virton begonnen. Maël Lépicier – later bij RAEC Mons, Beerschot AC, Antwerp FC, KSV Roeselare en Rochefortoise FC: eveneens. Alle drie lieten met een promotie met respectievelijk OH Leuven, KV Oostende en RAEC Bergen naar de Jupiler Pro League elk een voetafdruk achter in het Belgisch voetbal. Een bescheiden voetafdruk weliswaar, maar alleszins wel een positieve. Niet zoals Thomas Phibel – later bij Standard Luik, FC Brussels en Antwerp FC –, die in 2010 veroordeeld werd tot twee jaar cel na een dodelijk verkeersongeval en later ook nog eens in het nieuws kwam toen hij toeliet dat zijn schoonbroer cannabis kweekte in zijn appartement.

Als we dan toch de voetafdruk van Virton in het Belgisch voetbal aan het bestuderen zijn, dan sleuren we er ineens de langverwachte terugkeer van elfvoudig landskampioen Union Sint-Gillis naar de Jupiler Pro League bij. U bent het misschien al vergeten, maar na de licentieperikelen van Virton in het voorjaar van 2020 pikte Union vier spelers op in het Stade Yvan Georges: Anthony Moris, Loïc Lapoussin, Guillaume François en Edisson Jordanov. Van hen hadden Moris en François natuurlijk al een verleden op de Belgische velden, maar Lapoussin en Jordanov nog niet. Union won dat seizoen de titel in Eerste klasse B, maar het spelletje ‘ex-Virton-spelers halen’ tegen de buren van RWDM hebben ze over heel het seizoen gezien wel verloren: Stélvio Cruz, Glenn Claes en Abdoul Karim Danté werden in de zomer van 2020 rechtstreeks opgepikt in de Gaumestreek, Corenthyn Lavie kwam via zusterclub F91 Dudelange naar het Edmond Machtensstadion en Lucas Ribeiro Costa kwam er in januari bij via Sporting Charleroi. 4-5 voor RWDM dus, maar daar zal Union eens goed mee gelachen hebben toen het op 13 maart jongstleden na 48 jaar weer naar Eerste klasse mocht.