Wij supporters hebben genoten van het afgelopen WK, getuigen de duizenden filmpjes van mensen die samen – altijd samen – juichen en huilen voor een groot scherm, waar extase en verdriet soms radicaal in elkaar overvloeien. Hoe absurd dat ook kan zijn, want ik zat tijdens de halve finale van Engeland-Argentinië op een terras en een jongeman in een Arsenal-shirt zat te trillen op zijn stoel toen Enzo Fernández de bal keihard in het doel poeierde. Zijn vriendin pakte hem vast in een troostende omhelzing, waarop ik hoopte dat hij maar beter Engels bloed had of anders was dit te zielig om te aanschouwen.
Wij supporters hebben ons tegelijkertijd bij momenten vervreemd gevoeld van het spel. Wij kregen een rol toebedeeld dat verder lag dan de zijlijn. De stadions waren in feite gevuld met Amerikanen die nog nooit naar soccer hadden gekeken, met rijke expats die hun pragmatische vaderlandsliefde bovenhaalden en met beroemdheden die Europese commentatoren meestal niet bij naam konden noemen. Wij daarentegen moesten onszelf aanschouwen in advertenties voor alcohol, chips en auto’s die altijd hetzelfde toonden: fans die samen juichen en huilen voor een groot scherm. De supporter als katalysator van het voetbal, enkel als het keiharde dollars oplevert.
Wij supporters zijn geen acteurs. Wij staan elk weekend onvoorwaardelijk langs échte zijlijnen van soms intrieste clubs. Wij vragen niet om drankpauzes die een voetbalmatch indelen volgens een basketlogica. Wij zitten niet te wachten op postpolitieke half time shows, waarin het woord ‘Love’ op een gigantisch spandoek staat met de ‘o’ als een wereldbol, terwijl de raketten naar Teheran vertrekken van op het dak van het stadion. Wij verafschuwen de hielenlikkerij van die kale bobo die nog steeds ‘Le foot, c’est moi’ poneert, ook al is alle sportetiquette verwaarloosbaar met één telefoontje.
Wij supporters hebben één ding hoog in het vaandel te houden: voetbal is onder ons, of het is niet. Op anderen hoeven we niet meer te rekenen.