DFVF maakte voor deze aflevering van ‘De Groundhopper’ een tripje naar het prachtige landschap van het Rheinland-Pfalz, met Kaiserslautern in het bijzonder. Ooit waren het gevreesde uitwedstrijden voor FC Bayern München, Schalke 04 en Borussia Dortmund, maar van dat alles is niets meer over. Voor het eerst in zijn geschiedenis opereert ‘Die roten Teufel’  (de rode duivel) in ‘de hel’ van het derde niveau van Duitsland. Met op het menu de wedstrijd 1.FC Kaiserslautern – FC Energie Cottbus (02-11-2018). Een dieptepunt in de rijke, bijzondere geschiedenis van de viervoudig Duits kampioen.

Zo klein als Kaiserslautern is (een krappe 100.000 inwoners), zo groot is de voetbalclub. Met vier landskampioenschappen, twee Duitse bekers en een Duitse supercup is Kaiserslautern de grootste ‘kleine’ voetbalclub van de Bondsrepubliek. De grootste successen werden behaald in de jaren negentig; toen het tweemaal de beste van Duitsland was, twee keer de beker won en een supercup. Bijzonder detail is dat die roten Teufel het voor elkaar heeft gekregen om de 2.Bundesliga in 1997 te winnen en het seizoen er op, in 1998, de Bundesliga-titel te veroveren. RB Leipzig was een paar seizoenen geleden het dichtst bij deze evenaring, toen ze als promovendus tweede in de Bundesliga werden. Kaiserslautern speelde daarna vanzelfsprekend een jaar in de Champions League, waarna er in de jaren daarna nog geregeld UEFA-Cup voetbal kon worden aanschouwd op de Betzenberg.

Zo florissant als het dus een dikke twintig jaar geleden ging, zo slecht is het de afgelopen jaren gegaan met de club. Sinds de degradatie van het hoogste niveau in 2006 zijn ze nog maar drie achtereenvolgende seizoenen actief geweest in de Bundesliga, voor het laatst in 2011/2012. De afgelopen vier seizoenen leek de neerwaartse spiraal te zijn ingezet, met achtereenvolgens een vierde, tiende, dertiende en tenslotte achttiende plek in de 2.Bundesliga vorig seizoen. Dat resulteerde in een directe, en allereerste,  degradatie naar de 3.Liga voor de viervoudige ‘Meister’.

Het stadion en haar naam
Wie ooit in Kaiserslautern is geweest, weet dat het stadion een bijzondere aantrekkingskracht kent. Het centrum en het treinstation van Kaiserslautern zijn gelegen aan de rand van de befaamde Betzenberg, daar waar het immense stadion al sinds 1926 op staat. Resulterende in het feit dat de hoge, steile tribunes van het Fritz-Walter-Stadion boven de provinciestad uitkijken. Voor de meeste voetbalfans is voetbal ook iets ‘heiligs’. In Kaiserslautern lijkt het stadion dan ook op een tempel, gelegen op een berg, waar men het dichtst bij de zogenoemde (voetbal)hemelpoorten komt. Grappig, omdat de bijnaam van de club natuurlijk de Rode Duivel is, dat weer geassocieerd wordt met de onderwereld.

Het Fritz-Walter-Stadion is vernoemd naar de befaamde voor- & naoorlogse Duitse voetballer Fritz Walter, die geboren en getogen is in Kaiserslautern. Hij is een van de vier ere-aanvoerders van de Duitse voetbalbond, aangezien hij in 1954 met Die Mannschaft als aanvoerder het WK wist te winnen. De bijzondere aanvaller speelde zijn gehele carrière bij ‘zijn’ 1.FCK. Tussen 1937 en 1959 kwam hij 364 wedstrijden in actie voor Kaiserslautern en wist hij maar liefst 357 (!) goals te maken! Daarmee droeg hij bij aan de eerste twee landskampioenschappen van de club in 1951 en 1953. Reden genoeg om het stadion, met een capaciteit van 49.850 plaatsen, te vernoemen naar een van Duitslands beste voetballers ooit. Opvallend is wel dat Fritz Walter aan de zijde van nazi-Duitsland heeft gevochten in de Tweede Wereldoorlog, totdat hij in een krijgsgevangenenkamp in Roemenië terechtkwam. Een van de bewakers, met wie hij veel voetbalde, had hem ooit zien spelen met het Duitse nationale team tegen de Hongaren, een belangrijk feit dat zijn leven gered heeft. Immers, toen het Sovjet-leger het gevangenenkamp veroverde, zorgde de bewaker er voor dat Fritz Walter niet naar een Sovjet-werkkamp ging, zoals alle andere nazi’s, maar dat hij terug kon keren naar Duitsland. De smoes die de bewaker gebruikte, was dat hij uit het Saarland kwam (tussen WOI en WOII onder het mandaat van de Fransen en Britten, waardoor het geallieerd gebied was) én daarmee dus geen nazi en vijand van de Sovjets was.

Het stadion was eveneens speelstad tijdens het WK van 2006 in Duitsland en daardoor ook grondig gerenoveerd. Nog altijd zijn de inwoners en fans van Kaiserslautern trots op het feit dat zij een speelstad waren. Tussen het station en de voet van de Betzenberg in, staan beelden die bijzondere momenten van het WK 2006 in Kaiserslautern uitbeelden. Een beeld met een shirt van Engeland aan, van Italië etc. Onder het spoor door, in de tunnel, zijn ook muurschilderingen aangebracht met als thema voetbal en dat WK. Vervolgens kom je uit bij een rotonde, waar twee teams van beelden klaarstaan voor de aftrap.

Kaiserslautern
Westkurve, Fritz-Walter-Stadion. Foto: Eigen redacteur

De Duitse voetbalsfeer in Kaiserslautern
Natuurlijk was ik niet zomaar in Kaiserslautern, maar voor een onvervalste groundhop. Op de planning stond de 3.Liga-wedstrijd 1.FC Kaiserslautern – Energie Cottbus, ook al een club die ver weggezakt is in het Duitse voetbal. Vanuit het hotel aan de andere kant van de stad was het zo’n 25 minuten lopen naar het stadion. Al twee uur voor de aftrap begaven zich fans vanuit de stad zich te voet bergop naar het stadion. De meesten hadden om hun polsen, nek of hoofd sjaals van de club, zo ook de kleding die ze aanhadden. In het verlengde van het station lag een supporterscafé waar het al erg druk was, eveneens met de nodige ‘straatverkopers’ die gekoeld bier uit koelboxen aanboden.
Ook kwamen de eerste kraampjes waar je onofficiële sjaals van de club kon kopen, denk bijvoorbeeld aan spelersnamen, leuzen of een palmares van de successen er op geweven. Kronkelend liep de weg daarna verder omhoog de Betzenberg op, waarna pardoes het stadion tussen de lage huizen op de berg opdook. Aan de kant van de stad leek het niet op een stadion, aangezien de buitenkant, de hoofdtribune, van glas en verlicht was.

Eenmaal binnen, zo’n anderhalf uur voor de aftrap tussen de nummers 5 en 16, was het er al gezellig druk. Het publiek van de 1.FCK leek een vrij hoog familiegehalte te hebben, aangezien er veel jonge kinderen rondliepen met hun ouders en/of grootouders. Onder de steile tribunes van het Fritz-Walter-Stadion zijn over de gehele lengte drank- en eetpunten gevestigd. De geur van worst leek haast in het beton getrokken. Zoals het om een echt Duits stadion gaat, kon je in de catering dus ook de nodige verschillende worsten kopen, waar ook gretig van gegeten werd.

De wedstrijdbeleving
Eenmaal op de tribune van de Westkurve, een mini-variant van die Gelbe Wand bij Borussia Dortmund, werd het publiek al ruim een uur voor de aftrap opgezweept. In de hoek van deze grote staantribune stonden de ‘stadion-presentatoren’ met een speciale gast hun voorbeschouwing te geven. De Duitse voetbalfans knikten instemmend, want de ‘FC Energie aus Cottbus’ zou wel even van het kastje naar de muur gestuurd worden.

Met zwaaiende sjaals, wapperende vlaggen en het luidkeels gezongen clublied betraden de 22 spelers het veld. Zoals vooraf gedacht, was 1.FC Kaiserslautern de bovenliggende partij, maar kon het niet door de fluorescerend gele muur van Cottbus heen breken. Tot ongeloof van mijn buurman, die volledig opging in de wedstrijd. Hij probeerde zijn drie collega’s, die met hem mee waren gekomen, net zo gek te krijgen, maar zij bleven stoïcijns naar de wedstrijd kijken. Tot overmaat van ramp mistte die roten Teufel de ene na de andere kans, waarop mijn andere buurman maar besloot steeds meer bier te gaan halen voor z’n kameraden. Zoals de wetten in het voetbal zijn, kwam dit deze vrijdagavond maar weer eens tot uiting. Door twee rappe buitenspelers loerden de gasten uit Oost-Duitsland op de counter én met succes: drie minuten na rust maakten ze de 0-1. De nummer 5, Kaiserslautern, ging steeds meer druk naar voren zetten, aangezien ze die avond de derde plaats konden innemen. Het gevolg was, dat er achter de verdediging steeds meer ruimte kwam te liggen, waardoor Cottbus steeds gevaarlijker op de counter werd en een kwartier voor tijd de 0-2 scoorde. Dit leidde tot een grote vreugde-explosie van het uitvak, waarvan de supporters waarschijnlijk niet hadden gedacht een driepunter mee naar huis te kunnen nemen. Totaal ontdaan verlieten de 24.005 toeschouwers na het eindsignaal het stadion en feestten de uitsupporters nog even door, op weg naar een lange nacht: een terugreis voor zo’n 700 supporters van ongeveer 672 kilometer.

Dat de 3.Liga voor sommige Duitse clubs een hel is, blijkt wel uit deze wedstrijd. Nu was Energie Cottbus dit seizoen gepromoveerd vanuit de Regionalliga, maar echt om te voetballen kwamen ze niet. Momenteel staat 1.FC Kaiserslautern nog steeds op de vijfde plek, iets dat niet slecht is voor een degradant. Kijkend naar Eintracht Braunschweig, de club uit Niedersaksen en eveneens degradant van het tweede niveau bivakkeert alleen op de laatste plaats in de 3.Liga. Een back-to-back relegation, zoals Sunderland heeft gedaan, lijkt ook onvermijdelijk voor Braunschweig.

Advertenties