Ik heb een zwak voor de Belgische lagere klassen. Op mij als liefhebber van voetbalcultuur heeft dat wat vroeger de Derde en Vierde Klasse heette en tegenwoordig de Eerste en Tweede Amateurklasse wordt genoemd, een bijzondere aantrekkingskracht. Het is de charme van landskampioenen van weleer, die afgegleden zijn naar een bedenkelijk niveau. Ploegen die spelen in voor deze rangen veel te grote, soms verpauperd stadions met meer onkruid dan supporters op de tribune. Traditieclubs met een enorme supportersschare die de degens kruisen met modale clubjes die spelen voor anderhalve man en een paardenkop. Clubs die door de welig tierende handel in stamnummers meer levens lijken te hebben dan de gemiddelde straatkat.

Een gemêleerd gezelschap van clubs dus. Elk met een eigen identiteit, maar ook met één grote gemene deler: de mogelijkheid om nog eens ongedwongen een voetbalwedstrijd te bezoeken. ’s Ochtends wakker worden en zin hebben om naar “de voetbal” te gaan en dat dan ook gewoon te kunnen doen. Zonder restricties. Met eigen vervoer naar het stadion. Gewoon een kaartje kopen aan het loket. Geen politie of fouillerende stewards te bekennen. Het “bon match” of “prettige wedstrijd” van de vrijwilliger aan de kassa klinkt nog echt gemeend. Eenmaal binnen kun je gaan staan (of zitten) waar je wil. Pint in de ene hand en een hamburger in de andere. Eigenlijk gewoon zoals voetbal hoort te zijn.

Het jaar kon daarom niet beter beginnen met een geweldig affiche als FC Luik-RWDM. Daar moest ik bij zijn! Het was alweer veel te lang geleden dat ik nog eens in Rocourt geweest was, dus ik maakte een goede vriend van mij meteen enthousiast om mee te gaan. “Een klassieker”, vertelde ik hem: “twee ploegen die ooit nog eens Belgisch kampioen zijn geweest met allebei een grote, vurige aanhang”. Zulke tripjes, dat zijn de avonturen waar hij en ik – voetbalsupporters van de oude school – naar op zoek zijn.

De vreugde was van korte duur, want we gaan niet. Ons feest gaat aanstaande zondag niet door. De illusie van het pure voetbal bij de amateurs is in amper een week tijd wreed verstoord. Bedorven door de autoriteiten, die nu zelfs een amateurduel als “levensgevaarlijk” hebben bestempeld:

Kroniek van een waanzinnige week:

2 januari 2019: nog amper bekomen van zijn nieuwjaarstoespraak kondigt Willy Demeyer, burgervader van de stad Luik, aan dat de op zondag 13 januari gepland staande wedstrijd tussen FC Luik en RWDM zonder uitsupporters dient te worden gespeeld. Fans van RWDM, maar ook die van Anderlecht, zijn niet welkom in zijn stad op 12 én 13 januari.

3 januari 2019: FC Luik kondigt aan dat op last van de politie op de wedstrijddag de loketten gesloten zullen blijven. Tickets zijn, enkel voor supporters van de thuisploeg, verkrijgbaar in de voorverkoop, met een maximum van vijf tickets per persoon.

4 januari 2019: voorzitters Lacomble (Luik) en Dailly (RWDM) komen samen met burgemeester Demeyer en de politie en dringen aan op mildere maatregelen. Burgemeester en politie stemmen toe met de toelating van een beperkte groep van 150 “vreedzame” supporters van RWDM.

7 januari 2019: het bestuur van RWDM besluit, na ruggespraak met een afvaardiging van de verschillende supportersclubs, dat geen aanhangers uit Molenbeek zullen afreizen naar Luik. Een eerlijke selectie maken is onmogelijk en bovendien weigert de club de exclusieve verantwoordelijkheid op zich te nemen, wanneer het ondanks alles, zondag toch mis gaat. Bailly zegt ook dat er dreigementen zijn geuit aan het adres van zijn spelers.

9 januari 2019: het management van FC Luik betreurt de beslissing van RWDM om geen supporters af te laten reizen naar Luik. Men zegt dat er alles aan gedaan is om de fans alsnog aanwezig te laten zijn. Politie en burgemeester geven aan dat er van enige bedreiging van RWDM-spelers geen sprake is.

Voor de duidelijkheid: het gaat hier niet om een wedstrijd in de Champions of Europa League, ook geen halve finale in de Beker. Het is zelfs geen beslissingsduel om de landstitel. Nee, het gaat hier om een wedstrijd tussen de nummers zeven en negen op de ranglijst van de Eerste Amateurliga!

Volgens de officiële lezing van de ordediensten kan de veiligheid van supporters en spelers niet worden gegarandeerd in het stadion van Club Luik. Gelet op een reeks incidenten tussen supporters van Luik en Molenbeek tijdens eerdere ontmoetingen en vanwege een recente vechtpartij tijdens de wedstrijd Standard Fémina-Anderlecht, waarbij ook fans van Club Luik betrokken zouden zijn geweest.

De gebruikelijke dooddoener wordt dus van stal gehaald: de veiligheid van spelers en supporters is in het gedrang. Serieus? Oké, het klopt dat er animositeit is tussen fans van Luik en RWDM. Dat heeft ook wel eens geleid tot het over en weer bekogelen van supportersbussen of tot een sporadisch handgemeen. Maar een politiemacht die meerdere malen per voetbalseizoen grote supportersgroepen zoals die van Antwerp, Club Brugge, Charleroi en Anderlecht weet te beteugelen, kan nu opeens de supporters van RWDM niet de baas?

Prima, er zit ook een kern van waarheid in de stelling dat het tijdelijke stadion in Rocourt niet optimaal is voor de ontvangst van grote groepen uitfans, maar is het daar ooit echt uit de hand gelopen? Het is niet de eerste grote groep uitsupporters die daar wordt ontvangen. En als de situatie dan zo dreigend is, waarom dan geen extra hekken plaatsen of een rij agenten van de oproerpolitie opstellen tussen de supportersgroepen? Wanneer Standard speelt, is die toch ook overal aanwezig. Soms zelfs met een waterkanon. Er staan op Sclessin ook steevast op elk kruispunt patrouillewagens van de politie met brandend zwaailicht. Van minstens twee uur vóór de aftrap tot ruim na afloop van de wedstrijd.

Enfin, ik besloot alle ergernis over de draconische maatregelen te laten voor wat hij was en dus heb ik toch maar een poging gewaagd om aan tickets te komen. Dacht ik eerst nog gewoon kaartjes te kunnen krijgen op de wedstrijddag, al snel werd duidelijk gemaakt dat dat ijdele hoop was. In de avonduren naar de voorverkoop gaan, is vanwege mijn werk en de reistijd naar Rocourt echter geen optie.

Dan maar eens proberen om tickets te bestellen bij de administratie. In mijn allerbeste Frans stuurde ik een e-mail met het verzoek twee kaartjes voor mij te reserveren, zodat ik die voor de wedstrijd aan het loket kon ophalen. Dat zou toch geen probleem moeten zijn voor mij als neutrale supporter. Ik legde in mijn bericht nog expliciet uit dat ik geen mogelijkheid had doordeweeks naar Rocourt te komen, maar dat ik toch graag de wedstrijd zou willen bijwonen. Ik liet zelfs mijn persoons- en adresgegevens achter. Ik heb geen stadionverbod (nooit gehad ook), dus ik heb niks te verbergen. Ik dacht mijn kansen te vergroten door twee -duurdere- kaartjes voor de zittribune te bestellen, Ondanks dat ik altijd roep dat “echte voetbalfans staan”.

Maar helaas, de juffrouw van de ticketingdienst van RFC Liège was resoluut: zij kon geen kaarten voor mij reserveren. Op last van burgemeester en politie kon ze daar niet aan beginnen. Ik moest maar naar de voorverkoop komen in de cafetaria van het stadion. Uhm….ik had toch juist uitgelegd dat dat voor mij niet haalbaar was? Dat dat nou net de reden was van mijn mail? Na alle negatieve berichten in de media was dit voor mij de druppel. Laat maar, het hoeft al niet meer, de goesting om naar de wedstrijd te gaan was mij inmiddels toch al lang en breed vergaan. Een klassieker zonder fans van de tegenpartij is immers de doodsteek voor de echte voetbalsfeer die hoort bij zo een wedstrijd. In mijn optiek zelfs de doodsteek voor het voetbal op de lange termijn, maar dat zal de ordediensten waarschijnlijk een zorg zijn.

Mijn voetbaljaar 2019 begint dus in mineur. Jammer genoeg hebben de autoriteiten niet de mogelijkheid gegrepen om als goed voornemen voor het nieuwe jaar te werken aan normalisatie van de omgang met voetbalsupporters. De heksenjacht op en de demonsering van voetbalsupporters gaat gewoon door en die gekte heeft nu zelfs de rangen van de amateurs bereikt. De grote vraag is dan ook waar dit zal eindigen…

Advertenties