Het is voor de meeste voetballiefhebbers de grote charme van het bekertoernooi: de kans dat een “kleine voetbalclub” beslag legt op een hoofdprijs en zo voor eeuwig een plek weet te verwerven in de annalen van de Belgische voetbalgeschiedenis. Vorig seizoen nog was het KV Mechelen, dat als tweedeklasser de Beker van België won. En het was niet voor het eerst dat een “kleine club” met de Cup aan de haal ging. Lokeren (in 2012 en 2014), Westerlo (in 2001) en Germinal Ekeren (in 1997) deden dat eerder ook al. Zelfde verhaal in 2003. Toen was het het kleine RAA Louviéroise dat de Beker won. Naar later zou blijken was het wel meteen de eerste en laatste prijs die de club ooit zou winnen.

RAAL -voor Royal Association Athlétique Louviéroise- stond in het seizoen 2002/2003 onder leiding van Ariël Jacobs. Hij kon beschikken over spelers als Silvio Proto, Michael Klukowski, Manasseh Ishiaku, Domenico Olivieri, Didier Ernst en Peter Odemwingie. Helemaal geen verkeerde spelerskern dus. Desondanks wisten “Les Loups” in de competitie geen potten te breken. De degradatieplaatsen waren dichterbij dan de plekken bovenin. Door een succesvol parcours in de Beker van België deed stamnummer 93 uiteindelijk toch van zich spreken.

Om het tot de finale te kunnen schoppen, namen de Henegouwenaars een aantal indrukwekkende hordes. De ploeg speelde haast legendarische bekermatchen tegen Genk in de achtste finales en tegen Standard in de kwartfinale.

Thriller in Genk

Racing Genk kon in die achtste finalewedstrijd, na een vroeg openingsdoelpunt van Wesley Sonck de volgende bekerronde in feite al ruiken, toen de mannen van La Louvière als een roedel hongerige wolven in de extra tijd alsnog toesloegen en via Emmanuel Kenmogne langszij wisten te komen. De 1-1 betekende verlengen. Een zinderende verlenging volgde. Keeper Silvio Proto kreeg een rode kaart, maar de voor deze overtreding toegekende strafschop werd gemist door Genk. Het bleef ook na 120 minuten spelen gelijk. Strafschoppen moesten de beslissing brengen en uitgerekend ex-Genkie Domenico Olivieri schoot de winnende penalty binnen.

Kwartfinale tegen Standard

De kwartfinale werd gespeeld over twee matchen. Op Sclessin leek de Noor Ole Martin Arst de bekerillusies van La Louvière al snel aan diggelen te schieten. Met een loepzuivere hattrick binnen twintig minuten zette hij Standard al in de eerste helft hoogstpersoonlijk op een 3-0-voorsprong. Geen vuiltje aan de lucht dus, zo leek het tenminste. Hoewel Kenmogne nog tegen scoorde en zo de eindstand van 3-1 op het bord zette, waren er maar weinig die nog geloofden in de kansen van Les Loups.

Maar, de ploeg van Ariel Jacobs gaf zich zo snel niet gewonnen. In eigen Tivoli liep de wedstrijd exact zoals vooraf gehoopt voor de mannen van Ariël Jacobs. In de eerste helft was het opnieuw Kenmogne die het net achter de doelman van Standard liet bollen. Verdedigend liet men dit keer geen steken vallen en toen Peter Odemwingie een kwartier voor tijd de score verdubbelde, bleek het gescoorde uitdoelpunt goud waard.

Parcours de Limbourg

La Louvière weet dat jaar de tegenstrevers wel uit te kiezen. Het bekerparcours heeft veel weg van een Tour de Limbourg, want na KSK Tongeren (0-1 in de zesde ronde) en KRC Genk, is Lommel SK in de halve finale de volgende tegenstander. Dat Lommel de laatste vier kin de Beker haalde, is misschien nog wel verrassender dan de halve finaleplaats van RAAL. De Limburgers, moeten met de nodige jeugdspelers aantreden, omdat hun club in zware financiële problemen zit. Lommel sneuvelt over twee duels: 3-2 en 0-2. Enkele weken later moet de club forfait geven voor de resterende wedstrijden in de competitie en wordt het stamnummer zelfs geschrapt.

In de finale is Sint-Truiden is de vierde Limburgse opponent voor RAAL. De Kanaries starten als favoriet. In de competitie zijn de Truienaren immers knap als vierde geëindigd achter Club Brugge, Anderlecht en Lokeren en in de Beker wist het eerder onder andere Anderlecht, Germinal Beerschot en Lierse te elimineren. Onder aanvoering van goudhaantje Mannaseh Ishiaku en een uitblinkende keeper Van Steenberghe, zijn het echter de wolven uit Henegouwen die de toon zetten in het Koning Boudewijnstadion. Tegen de verhouding in komt de ploeg op voorsprong en als dan ook nog een doelpunt van STVV wordt afgekeurd, lijkt alles de juiste kant op te vallen voor de groenwitten. Sint Truiden kan pas zes minuten voor tijd iets terugdoen, maar dan leidt La Louvière al comfortabel met 3-0.

KARAKTERISTIEK: RAA LA LOUVIÈRE – SINT TRUIDEN VV 3-1 Scoreverloop: 27. Ishiaku 1-0, 35. Arts 2-0, 72. Ishiaku 3-0, 84. Buvens 3-1. Scheidsrechter: Verbist. Toeschouwers: 32.000. RAAL: Van Steenberghe, Ernst, Siquet, Olivieri, Klukowski, Arts, Haydock, Belabed, Odemwingie (71. Kenmogne), Ishiaku (90. Guilmot), Cooreman. STVV: Belic, Voets (46. Vrancken), Hayen, Kalisa (71. Buvens), Caers (76. Vangeffelen), Verjans, Delorge, Perreira, Boffin, Vangeel en Mbonabucya.

Gokschandaal

Uitzinnig van vreugde wordt de bekervictorie gevierd. De eerste echte prijs ooit voor Les Loups. Lang heeft men er niet van kunnen genieten. Begin 2006 brengt het televisieprogramma Panorama ontluisterende feiten aan het licht. La Louvière blijkt één van de hoofdrolspelers in het omkoopschandaal rond de Chinees Zheyun Ye. Trainer Gilbert Bodart, manager Gilles Benoit, advocaat Laurent Denis en makelaar Pietro Allata blijken samen met meerdere spelers en stafleden geld te hebben ontvangen van de Chinese gokmaffia om wedstrijden te beïnvloeden.

Het schandaal brengt de club in een neerwaartse spiraal. Een spiraal waaruit het niet meer kan ontsnappen. Voorzitter Filippo Gaone, sinds jaar en dag het boegbeeld van de club, houdt het voor gezien. Hij kan de problemen rond zijn club en zijn eigen persoon niet meer aan. Degradatie, licentieproblemen, de zaak-Ye, de beschuldiging van valsheid in geschrifte, verduistering van kapitaal en misbruik van sociale middelen in het beheer van de club.

In 2009 fuseert RAAL met RACS Couillet tot Football Couillet-La Louvière. Naderhand gaat men als FC Charleroi spelen in Charleroi. Na het nodige gehandel met stamnummers wijzigt de club nog verschillende keren van naam. Van FC Charleroi wordt het RC Charleroi-Couillet-Fleurus, totdat in 2017 terug wordt gekeerd naar La Louvière en men de “oude” naam RAAL La Louvière weer in ere hersteld. Het “nieuwe” RAAL speelt momenteel in de Tweede Amateurklasse van ACFF. De club dient niet verward te worden met UR La Louvière Centre, dat uitkomt in Eerste Amateurliga. Deze club, met dezelfde clubkleuren, bijna hetzelfde logo, dezelfde bijnaam én het zelfde stadion is een voortzetting van URS du Centre.